Η σιλουέτα του Προέδρου Τράμπ υψώνεται μπροστά στα φώτα της σκηνής, ούτε βασιλιάς ούτε δικτάτορας. Γλιστράει από τις συγκεντρώσεις του MAGA στους διαδρόμους του Beltway, διαγράφοντας μια καμπύλη που υπονοεί δύο ψυχές σε ένα στήθος.
Φωνές στο διαδίκτυο επιβεβαιώνουν ότι η βάση του είναι διχασμένη σε σχέση με το Ισραήλ-Ιράν: απομονωτές όπως ο Tucker Carlson, η Marjorie Taylor Greene και ο Steve Bannon προτρέπουν για αυτοσυγκράτηση, προειδοποιώντας ότι η βαθιά εμπλοκή θα έβλαπτε ανεπανόρθωτα τα διαπιστευτήρια του κινήματος «Πρώτα η Αμερική». Εν τω μεταξύ, νεοσυντηρητικοί και πολεμοχαρή αρπακτικά Ρεπουμπλικάνοι ωθούν σε δράση, κατηγορώντας τον Τράμπ για αδυναμία, εκτός αν οπλίσει τον σύμμαχο και ενισχύσει την αποτροπή.
Αυτό το λεπτό σχοινί απαιτεί μια πράξη ισορροπίας: μερικούς πυραύλους κρουζ, ένα ή δύο bunker bucker buckers. Αρκετά για να ικανοποιήσουν τους νεοσυντηρητικούς, να σταματήσουν την «ήπια» κριτική και να κρατήσουν τον Νετανιάχου ευχαριστημένο. Αρκετά για να κουνήσουν λάβαρα αλληλεγγύης των συμμάχων. Οι μελετητές το αποκαλούν «μοντέλο του Ισραήλ»: υποστήριξη που επιτρέπει στους συμμάχους αυτονομία και περιορίζει τις αμερικανικές δυνάμεις στο έδαφος. Οι ίδιοι οι βοηθοί του Τράμπ το επιβεβαιώνουν: οι πωλήσεις όπλων, οι αναπτύξεις του Πενταγώνου και η περιφερειακή στάση είναι όλα βαθμονομημένα για να υπονοούν ισχύ, αποφεύγοντας παράλληλα ένα τέλμα τύπου Ιράκ.
Η οργή της MAGA για τους «εξαιρετικούς» επαίνους του Τράμπ για τις επιθέσεις του Ισραήλ υπογραμμίζει τη διχόνοια. Οι σχολιαστές μιλούν για έναν «εμφύλιο πόλεμο της MAGA», φωνές που κραυγάζουν προδοσία έναντι πιθανού αμερικανικού καταναγκασμού. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μόνο περίπου το ένα πέμπτο των υποστηρικτών του υποστηρίζουν ένα αμερικανικό χτύπημα. Δεν μπορεί να αγνοήσει αυτές τις διαιρέσεις. Πρέπει να κινείται ανάμεσά τους: να καθησυχάσει τους νεοσυντηρητικούς με σταθμισμένη δύναμη και να κατευνάσει τους απομονωτιστές με αποποιήσεις και αρνήσεις. Έχει αρνηθεί ότι έδωσε το πράσινο φως για τα σχέδια επίθεσης, καθυστερώντας για να διατηρήσει την αξιοπιστία του.
Ο σχοινοβάτης φοβάται την πτώση. Η υπερβολική δύναμη πυροδοτεί την αντίδραση του MAGA: οργή για την είσοδο στο «Ιράκ 2.0». Η λίγη δύναμη ενθαρρύνει τους νεοσυντηρητικούς και τον παρουσιάζει αδύναμο. Η ψηφιακή χορωδία φαινομενικά επιβεβαιώνει την αναποφασιστικότητά του: «Μπορεί να το κάνω, μπορεί να το κάνω αλλιώς», λέει. Υπονοεί την πιθανότητα και μετά υποχωρεί. Εξουσιοδοτεί βόμβες αλλά αποσύρει τις μπότες. Τοποθετεί αεροπλανοφόρα, αλλά αρνείται την έγκριση. Αυτή είναι η τέχνη της περφόρμανς: αρκετός καπνός για να κολακεύσει τα γεράκια, αρκετοί καθρέφτες για να κατευνάσει τους λαϊκιστές.
Έτσι, ο Τράμπ παραμένει δεμένος σε τεντωμένο σχοινί. Γνέφει στο MAGA, επαναλαμβάνει το «Πρώτα η Αμερική», υπόσχεται την αντίθεσή του σε «ατελείωτους πολέμους». Ταυτόχρονα, πίνει από το νεοσυντηρητικό δισκοπότηρο: εξοπλίζει το Ισραήλ, αναπτύσσει μέσα και αποκρούει τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν. Οι ειδικοί χαρακτηρίζουν αυτή την πράξη «αντεστραμμένο νεοσυντηρητικό» ή υβριδικό δισταγμό. Αυτό που προκύπτει είναι ισορροπία: κανένα Ιράκ 2.0, μόνο στοχευμένα χτυπήματα, θέατρο που σώζει το κύρος του. Ικανοποιεί δύο πλήθη με το ένα χέρι, αποτρέπει το χάος με το άλλο. Το σχοινί θα τεντωθεί, τα φώτα της δημοσιότητας θα παραμείνουν. Σε αυτή την τεντωμένη πράξη, ο Τράμπ δεν είναι ούτε κυρίαρχος ούτε τύραννος. Είναι γελωτοποιός και μαέστρος, που βαθμονομεί δύο ακροατήρια με κάθε μεταβαλλόμενο βήμα.
Μην υποτιμάτε τον Τράμπ.
Ἀπό : eurosiberia.net
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου