Η αντικροατική εκστρατεία δυσφήμισης ξεκίνησε στα μέσα ενημέρωσης αμέσως μετά.
... τα κροατικά δικαστήρια έσπευσαν εν μία νυκτί να απαγγείλουν κατηγορίες- όλες στο όνομα του αγώνα κατά των φυλετικών προκαταλήψεων και της διατήρησης της ιερής μνήμης του Ολοκαυτώματος...Πίσω από αυτή την κατηγορητήριο των οπαδών της Hajduk Split και των μέσων ενημέρωσης βρίσκεται η συνήθης κροατική γραφειοκρατική αδράνεια και η άκαμπτη δουλοπρέπεια απέναντι στα διατάγματα από τις Βρυξέλλες και το Τελ Αβίβ
...Σε ολόκληρη την ΕΕ, ο κριτικός έλεγχος των επίσημων αριθμών θανάτων που αποδίδονται σε φασίστες, εθνικοσοσιαλιστές και τους συμμάχους τους είτε ποινικοποιείται είτε δαιμονοποιείται από τα μέσα ενημέρωσης υπό την βολική ετικέτα του «αναθεωρητισμού», ενώ οι μαζικές φρικαλεότητες των κομμουνιστικών καθεστώτων και των Εβραίων σε αυτά παραμένουν ουσιαστικά στο απυροβλητο...
Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες αποτελούν εδώ και καιρό μια κοσμική θρησκεία για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, συχνά υποστηρίζοντας μια καταπιεσμένη εθνική και φυλετική ταυτότητα. Οι συνέπειες του πρόσφατου αγώνα μεταξύ της κροατικής ποδοσφαιρικής ομάδας Hajduk Split και της ολλανδικής ομάδας Ajax, η οποία ιστορικά συνδέεται με την εβραϊκή κοινότητα, προκάλεσαν εκτεταμένη καταδίκη από πολλά μέσα ενημέρωσης της ΕΕ. Το ίδιο το παιχνίδι κύλησε καλά - μέχρι που οι Κροάτες οπαδοί άρχισαν να φωνάζουν αντιεβραϊκά συνθήματα - κάτι που τυχαίνει να είναι ένα πολύ πιο επικίνδυνο πράγμα.
Η αστυνομία στο Split συνέλαβε αρκετά άτομα, αφότου μέλη της Torcida, μιας ομάδας σκληροπυρηνικών οπαδών της ποδοσφαιρικής ομάδας Hajduk Split, παρέλασαν στην πόλη φωνάζοντας αντισημιτικά συνθήματα, όπως «Ποδοπατήστε, ποδοπατήστε τους Εβραίους», «Άουσβιτς, Άουσβιτς» και «Σήκω, Αδόλφε», αναφερόμενοι στον Αδόλφο Χίτλερ.
Η αντικροατική εκστρατεία δυσφήμισης ξεκίνησε στα μέσα ενημέρωσης αμέσως μετά. Αυτή ήταν απλώς η τελευταία δόση μιας ογδοντάχρονης εκστρατείας φιλελεύθερης και κομμουνιστικής προπαγάνδας που παρουσιάζει τους Κροάτες και τους Γερμανούς που τους υποστήριζαν ως αδούλωτους κρυπτοφασίστες που περιμένουν απλώς να ανοίξουν ένα νέο Άουσβιτς. Κάθε φορά που ένα άρθρο στα μέσα ενημέρωσης θίγει την Κροατία ή τη Γερμανία σε σχέση με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αναγνώστης αμέσως ακούει τη συνηθισμένη λιτανεία συνθημάτων για την «άνοδο του Ουστασισμού» ή το κρυφό θηρίο του «νεοναζισμού». Η κατακραυγή των μέσων ενημέρωσης εναντίον των Κροατών ποδοσφαιρόφιλων, οπαδών του συλλόγου Hajduk Split-Torcida ήταν τόσο έντονη που τα κροατικά δικαστήρια έσπευσαν εν μία νυκτί να απαγγείλουν κατηγορίες - όλες στο όνομα του αγώνα κατά των φυλετικών προκαταλήψεων και της διατήρησης της ιερής μνήμης του Ολοκαυτώματος. Και φυσικά, το άρρητο ζήτημα της φυλής κρεμόταν πάνω από τον αγώνα: οι κροατικές και άλλες ανατολικοευρωπαϊκές ομάδες είναι αποκλειστικά λευκές, ενώ ο Ajax και οι περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές ομάδες αγωνίζονται σε μεγάλο βαθμό με μη λευκές ομάδες.
Η θυματοποίηση ως κουλτούρα νεκροφιλίας
Η πολιτική μνήμης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη παρουσιάζει μια κραυγαλέα προκατάληψη σχετικά με τα θύματα των εγκλημάτων των Συμμάχων κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη συνεχή εβραϊκή μνήμη των απωλειών τους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δημιουργείται η εντύπωση ότι κάθε πλευρά πλέον οικειοποιείται τους νεκρούς της αντί να φροντίζει τους ζωντανούς της. Σε ολόκληρη την ΕΕ, ο κριτικός έλεγχος των επίσημων αριθμών θανάτων που αποδίδονται σε φασίστες, εθνικοσοσιαλιστές και τους συμμάχους τους είτε ποινικοποιείται είτε δαιμονοποιείται από τα μέσα ενημέρωσης υπό την βολική ετικέτα του «αναθεωρητισμού», ενώ οι μαζικές φρικαλεότητες των κομμουνιστικών καθεστώτων και των Εβραίων σε αυτά παραμένουν ουσιαστικά στο απυρόβλητο. Ο ατελείωτα αμφισβητούμενος αριθμός νεκρών στο Jasenovac -ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που διοικούνταν από τους Κροάτες φιλοφασίστες της Ustaše- καταδεικνύει αυτόν τον λογικό παραλογισμό: η έλλειψη κατάλληλης εγκληματολογικής έρευνας και οι τεράστιες αποκλίσεις μεταξύ των επίσημων εκτιμήσεων από το Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι αποδεικνύουν ότι οι ιστορικές προσωπικότητες εξακολουθούν να εργαλειοποιούνται ως πυρομαχικά προπαγάνδας, αντί να αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα γνήσιας επιστημονικής έρευνας. Αν η άρχουσα, συντηρητική, αντιφασιστική τάξη στο Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι δεν μπορεί καν να συμφωνήσει στον πραγματικό αριθμό των νεκρών στο Jasenovac του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ποιος ακριβώς λέει ψέματα; Προκειμένου να αντισταθμίσουν το στίγμα του χαρακτηρισμού ως «αντισημιτών» ή «κακών Ναζί», και οι δύο πλευρές έρχονται σε στενή σχέση με το κράτος του Ισραήλ - ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η συνάντηση υψηλού επιπέδου μεταξύ εξέχοντων Ισραηλινών αξιωματούχων και των Σέρβων ομολόγων τους στη Srpska της Δημοκρατία της Βοσνίας .
Παρόμοια μοτίβα υβριστικών προσβολών εμφανίζονται όλο και περισσότερο στην κροατική δικαιοσύνη. Τα δικαστήρια χρησιμοποιούν ολοένα και περισσότερο αόριστες φράσεις που εισάγονται από την ΕΕ και θυμίζουν το παλιό γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό εγχειρίδιο. Οι Γάλλοι αποκαλούν αυτή την κομμουνιστική ορολογία la langue de bois — «ξύλινη γλώσσα»· οι Γερμανοί την αποκαλούν Betonsprache — «απολιθωμένη» ή «τσιμεντένια γλώσσα». Στην πράξη, υπό το ιερό λάβαρο της καταπολέμησης του φασισμού και της υπεράσπισης της μεταπολεμικής «αντιφασιστικής τάξης», οι νομοθέτες και οι εισαγγελείς μπορούν να επαναπροσδιορίσουν την «ελευθερία του λόγου» όπως τους βολεύει καλύτερα. Το γεγονός ότι ο κύριος παραθαλάσσιος δρόμος κατά μήκος της πολυτελούς Riviera της Opatija στην Κροατία εξακολουθεί να φέρει το όνομα του κομμουνιστή μαζικού δολοφόνου και πρώην Γιουγκοσλάβου δικτάτορα Josip Broz Tito δεν ενοχλεί την άρχουσα τάξη της Κροατίας. Με απλή επαγωγική λογική, ο Tito παραμένει γι' αυτούς σύμβολο αρετής και δίκαιης διακυβέρνησης. Είναι εξίσου ενδεικτικό ότι οι Κροάτες εγκάθετοι από τα ισχυρά αριστερά κόμματα δεν μπαίνουν ποτέ στον κόπο να εμφανιστούν σε εκδηλώσεις μνήμης που πραγματοποιούνται στα αμέτρητα κομμουνιστικά πεδία θανάτου της χώρας. Η χρήση νομικών κατηγοριών εναντίον των οπαδών του ποδοσφαίρου της Hajduk Split ως όπλο δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο: κάθε κροατική συντηρητική ομάδα και διανοούμενος θα μπορούσε τελικά να καταλήξει στο στόχαστρο της δικαστικής εξουσίας της ΕΕ, όπως ακριβώς συνέβη και με τον παλιό κομμουνιστικό γιουγκοσλαβικό ποινικό κώδικα.
Πίσω από αυτή την κατηγορητήριο των οπαδών της Hajduk Split και των μέσων ενημέρωσης βρίσκεται η συνήθης κροατική γραφειοκρατική αδράνεια και η άκαμπτη δουλοπρέπεια απέναντι στα διατάγματα από τις Βρυξέλλες και το Τελ Αβίβ. Για να δικαιολογήσουν τον κατασταλτικό τους μηχανισμό, οι κρατικοί θεσμοί και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης αναμασούν συνεχώς την ίδια αφήγηση για τη θανάσιμη απειλή του δεξιού ή του «εξτρεμισμού των Ustaše» - είτε ο στόχος είναι ο εθνο-ροκ εθνικιστής τραγουδιστής Marko Perković Thompson είτε οι οπαδοί του ποδοσφαίρου της Hajduk Split. Εν τω μεταξύ, τα διπλά μέτρα και σταθμά είναι κραυγαλέα: η ειλικρινής συζήτηση για τις κομμουνιστικές φρικαλεότητες του παρελθόντος καταστέλλεται προσεκτικά, ενώ οποιαδήποτε μνήμη των θυμάτων του γιουγκοσλαβικού κομμουνισμού περιορίζεται σε μια κενή περιεχομένου, τελετουργική λαογραφία της Καθολικής Εκκλησίας. Ο απόλυτος παραλογισμός στην Κροατία είναι ότι οι πρώην κομμουνιστές εγκάθετοι και οι πνευματικοί τους κληρονόμοι απλώς έχουν επαναπροσδιορίσει τον εαυτό τους με σύγχρονη παγκοσμιοποιητική και αντιφασιστική ορολογία, προκειμένου να καλύψουν την ευθύνη τους για τις μαζικές δολοφονίες και την κρατική καταστολή της γιουγκοσλαβικής κομμουνιστικής ομάδας. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα, τι στο καλό περιμένουν από τους οπαδούς του ποδοσφαίρου της Hajduk Split;
Οι ειλικρινείς αφηγήσεις της ευρωπαϊκής και της κροατικής ιστορίας δεν είναι ασπρόμαυρα ηθικολογικά παιχνίδια που μπορούν να αναχθούν σε απλοϊκές ιδεολογικές φόρμουλες. Σήμερα, οι όροι «φασισμός» και «Ναζισμός» έχουν απογυμνωθεί εντελώς από την αρχική τους σημασία και χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά ως δυσφήμιση εναντίον πολιτικών αντιπάλων. Ο ίδιος ο Σοβιετικός ισχυρός άνδρας Joseph Stalin κατήγγειλε τον αντίπαλό του Lev Bronstein (γνωστός και ως Trotsky) - τον Εβραίο αρχιτέκτονα της Μπολσεβίκικης Επανάστασης - ως «φασιστικό πράκτορα». Ο πρώιμος Κροάτης κομμουνιστής και προσωπικός φίλος του Tito, Andrija Hebrang , χαρακτηρίστηκε «πράκτορας της Ustaše» από τους δικούς του Γιουγκοσλάβους συνοδοιπόρους λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αμέτρητοι αριστεροί στην Αμερική και την ΕΕ πλέον καταγγέλλουν συστηματικά τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu ως «φασίστα». Και κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης της Γιουγκοσλαβίας, ισχυρά μέσα ενημέρωσης όπως το γερμανικό εβδομαδιαίο περιοδικό Der Spiegel και οι New York Times επέκριναν τον Κροάτη πρόεδρο Franjo Tuđman ως «ρεβιζιονιστή», «αντισημίτη» και «ακροδεξιό». Με την ίδια λογική, η σημερινή κροατική κυβερνώσα ελίτ θα έπρεπε να απαγορεύσει το όνομα Franjo Tuđman - το ίδιο όνομα για το οποίο σήμερα καμαρώνει.
Αντί να επιβάλλει την ειδησεογραφική γλώσσα των μέσων ενημέρωσης, την επιλεκτική δικαιοσύνη και τα γραφειοκρατικά στεγανά, η μελέτη της ιστορίας απαιτεί ομοιόμορφα πρότυπα και πλήρη ελευθερία στην επιστημονική έρευνα. Ωστόσο, κάθε επιχείρημα έχει και μια θετική πλευρά. Σε περίπτωση που η Αριστερά καταλάβει τα ηνία του Κογκρέσου των ΗΠΑ μετά τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές ή αν η Αριστερά επιστρέψει στην πλήρη εξουσία στην Κροατία αύριο, πρέπει να περιμένουμε την άμεση κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού και την εκτεταμένη αναρχία. Ωστόσο, πολλοί δεξιοί - είτε στην κροατική είτε στην αμερικανική Δεξιά - κάνουν επίσης λάθος όταν ισχυρίζονται ότι οι κομμουνιστές στοχεύουν μόνο τους αντικομμουνιστές. Οι κύριοι εχθροί της Αριστεράς ήταν πάντα οι ίδιοι οι σύντροφοί τους. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης παρέλειψαν σε μεγάλο βαθμό ένα χαρακτηριστικό περιστατικό στη Λειψία της Γερμανίας στις 17 Ιανουαρίου 2026: αντίπαλες αριστερές παρατάξεις χτύπησαν σωματικά η μία την άλλη, αποκαλύπτοντας τη δική τους ιδεολογική σχιζοφρένεια - η μία ομάδα κυμάτιζε παλαιστινιακές σημαίες ενώ η άλλη κυμάτιζε ισραηλινές σημαίες.
Περικυκλωμένη από τις δικές της σεκταριστικές εκκαθαρίσεις, η σύγχρονη Αντίφα-Αριστερά σε όλη την Ευρώπη, την Αμερική και την Κροατία έχει μεταμορφωθεί σε ένα ολοκληρωτικό κίνημα που επιδεικνύει φανατική μισαλλοδοξία, δογματισμό και πλήρη αδυναμία για πολιτικό διάλογο. Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Ολόκληρη η ιστορία της ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι βουτηγμένη σε αμοιβαίες μαζικές δολοφονίες: από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο το 1936, μέσω των σταλινικών εκκαθαρίσεων, μέχρι την αιματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991 - της οποίας τα εμπόλεμα πολιτικά κόμματα ήταν, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, πρώην κομμουνιστές σύντροφοι από το Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι.
Ἀπό : theoccidentalobserver.net
Ἄς συνδυάσουμε κι᾿αὐτό κάτι ἐν εἴδη "ἐκδικήσεως" γιά ἐκείνη τήν τιμωρία τοῦ Αἴαντος ;
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου