Κατάρρευση Μέρος 1ο: Ελλάδα – Η χρηματοοικονομική αριστοκρατία έχει ένα άλυτο δίλημμα

Όταν τα συστήματα είναι απένταρα και διαλυμένα, η κατάρρευση είναι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός. Το θέμα της φετινής εβδομάδας είναι η κατάρρευση. Είναι ένα μεγάλο πολύπλοκο θέμα, επειδή υπάρχουν τόσοι τύποι κατάρρευσης όσα και τα συστήματα. Μερικά συστήματα εμφανίζονται σταθερά στην επιφάνεια, αλλά καταρρέουν ξαφνικά. Άλλα εμφανώς φθείρονται επί δεκαετίες πριν από την τελική βύθιση κάτω από τα κύματα της ιστορίας και κάποια περνούν από στάδια κατάρρευσης.

Η ταξινόμηση της κατάρρευσης είναι ευρεία και κάθε βιώσιμο σύστημα (δηλαδή ένα σύστημα που θα αποτύχει, παρά τους ισχυρισμούς για το αντίθετο) έχει τα μοναδικά χαρακτηριστικά του.
Που μας φέρνει στην Ελλάδα και στην καταδικασμένη χρηματοοικονομική ρύθμιση γνωστή ως «ευρώ» για πολλά χρόνια.
Με την πτώχευση της Ελλάδας πλέον αναμφισβήτητη, έχουμε φτάσει επιτέλους στο φινάλε του νεοαποικιακού-οικονομολογικού μοντέλου. Δεν υπάρχουν περισσότερες αγορές στην Ελλάδα να εκμεταλλευτεί με χρηματιστικοποίηση και το γεγονός ότι τα βουνά του χρέους είναι ανεξόφλητα δεν μπορεί πλέον να καλυφθεί.
Η χρηματοοικονομική αριστοκρατία της Ευρώπης έχει ένα άλυτο δίλημμα: διαγράφοντας το αθετημένο χρέος, διαγράφονται, επίσης, περιουσιακά στοιχεία και ρεύματα εισοδήματος, για κάθε χρέος που είναι κάποιου άλλου περιουσιακό στοιχείο και ροή εσόδων. Όταν όλα αυτά τα περιουσιακά στοιχεία-φαντάσματα αναγνωρίζονται ως άνευ αξίας, οι ασφάλειες εξαφανίζονται και το σύστημα καταρρέει.
Τα περιφερειακά έθνη της ΕΕ είναι αποτελεσματικά νεοαποικιακοί οφειλέτες του πυρήνα και οι φορολογούμενοι των βασικών εθνών είναι τώρα φεουδαρχικοί δουλοπάροικοι των οποίων η εργασία είναι αφοσιωμένη στην επίτευξη καλού σχετικά με τυχόν δάνεια προς την περιφέρεια που πηγαίνουν άσχημα. (βλέπε διάγραμμα των δανειστών της Ελλάδας κατωτέρω)
Οι οικονομικές / πολιτικές ελίτ της Ελλάδας «άρμεξαν» την είσοδο στην ΕΕ για ότι άξιζε, ουσιαστικά καταστρέφοντας την ελληνική οικονομία στην απεριόριστη λεηλασία τους.
Αυτό που είχε ήδη καταρρεύσει είναι η πίστη ότι οι θεσμοί στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν να διαχειριστούν αποτελεσματικά την αναπόφευκτη ελληνική χρεοκοπία. Όπως σημειώνεται σε μια έκθεση, η δομή εξουσίας στην Ελλάδα έχει σχεδιαστεί για να κάνει ένα πράγμα: να προστατεύει τα έννομα συμφέροντα και να διαλύσει τη λογοδοσία.
Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Και οι δύο είχαν πλασαριστεί ως επιτομές οικονομικής μαγείας: η ελιτίστικη εξουσιαστική δομή κάθε έθνους στην Ένωση- η απόλυτη πηγή της σήψης που εκπέμπει σήμερα φάουλ τη δυσωδία της κατάρρευσης, θα παραμείνει ανέπαφη, ενώ οι οικονομίες όλων των κρατών-μελών θα παράγουν μαγικά περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες που βασίζονται σε ολοένα διευρυνόμενο χρέος και αποπληθωρισμό.
Αυτό οδηγεί στο κρίσιμο ερώτημα της στιγμής: ποιος σώζει ποιον; Οι χρηματοδοτήσεις της έσχατης ώρας σώζουν τον ελληνικό λαό και την ακεραιότητα του έθνους, ή απλά σώζουν τις πολιτικές / οικονομικές ελίτ που επωφελήθηκαν από την ένταξη στην ΕΕ και τη συστηματική επέκταση του χρέους;

Εδώ είναι ένα άλλο βασικό ερώτημα: ποιος τιμωρείται από το «κανείς δεν χρεοκοπεί και τη γλιτώνει» πολιτική της Τρόικας; Ξεκάθαρα, οι Έλληνες τιμωρούνται-αλλά με ποιο σκοπό; Τι γίνεται με την τιμωρία των πολιτικών / οικονομικών ελίτ που επωφελήθηκαν από την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΕ και τις τραπεζικές ελίτ, που επωφελήθηκαν από την ανεύθυνη επέκταση των δανείων προς την Ελλάδα;
Εάν η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει πριν από τέσσερα χρόνια, όταν ήταν ήδη ορατά αναπόφευκτη, οι Έλληνες πολίτες θα είχαν ήδη ξεπεράσει την επώδυνη κρίση της προσαρμογής σε έλλειψη εξωτερικής πίστωσης και ίσως σε ένα νέο νόμισμα, και ίσως θα είχαν ρίξει τη διεφθαρμένη και αυτο-εξυπηρετούμενη ελίτ, ανοίγοντας το δρόμο για την αειφόρο ανάπτυξη και τη διακυβέρνηση.
Αντ ‘αυτού, οι Έλληνες έχουν υποφέρει για το τίποτα. Η χρεοκοπία είναι ακόμη αναπόφευκτη, όπως είναι και η πανευρωπαϊκή νομισματο-πολιτική κρίση.
Όταν τα συστήματα είναι άφραγκα και διαλυμένα, η κατάρρευση είναι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός. Μόνο η κατάρρευση σπάει τον κλοιό των συμφερόντων και ανοίγει την πολιτική διαδικασία για να μη συμμετοχή της ελίτ. Σπρώχνοντας την χρεοκοπία/ κατάρρευση για τέσσερα ολόκληρα χρόνια, οι ελληνικές ελίτ τιμώρησαν τους πολίτες τους με κανένα απολύτως αποτέλεσμα στον τεράστιο πόνο τους. Η Ελλάδα δεν μπορεί πια να ξεφύγει από τη μαύρη τρύπα της χρεοκοπίας, από ό, τι θα μπορούσε πριν από τέσσερα χρόνια.
Η κεντρική και ιδιωτική τραπεζική μαγεία έχει αποτύχει. Η ιδέα ότι διεφθαρμένες, αυτο-εξυπηρετούμενες ελίτ θα δημιουργήσουν μαγικά διαδεδομένη ευημερία με δανεισμό χρημάτων που ποτέ δεν θα μπορούσαν να επιστραφούν έχει καταρρεύσει, αν και οι ελίτ της εξουσίας της Τρόικας προσκολλώνται σε αυτή την ανόητη φαντασία, διότι δεν έχουν άλλη επιλογή εάν θέλουν να διατηρήσουν την εξουσία .
Η μόνη πίστη που παραμένει στην ελίτ της ΕΕ είναι η πίστη στη θεά TINA -δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Αλλά υπάρχει πάντα μια άλλη εναλλακτική λύση: η κατάρρευση του status quo και η δημιουργία μιας εναλλακτικής συμφωνίας που δεν συγκεντρώνει εξουσία στα χέρια των λίγων εις βάρος των πολλών.

CHARLES HUGH SMITH
Μετάφραση-απόδοση: Ι.Γκορ. αποκλειστικά για το Hellasforce