Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, οι δυνάμεις του Τίτο σκότωσαν 23.000 «εξέχοντες Βούλγαρους» κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου. Η ημερομηνία και ο αριθμός των νεκρών επαναλαμβάνεται συχνά στη Βουλγαρία από τον Ντιμιτρόφ και μερικούς άλλους. Δυστυχώς, κάποιοι Έλληνες bloggers δέχθηκαν αυτή την «ιστορική αλήθεια» και την εξάπλωσαν άκριτα. Ας εξετάσουμε τις επιπτώσεις των δηλώσεων του Ντιμίτροφ, δεδομένου ότι ο τεράστιος αριθμός των δολοφονιών σε λίγες ημέρες σε μια πολύ μικρή γεωγραφική περιοχή φαίνεται απίθανος για τους εξής λόγους:
1. πώς είναι δυνατόν αυτή η μεγάλης κλίμακας σφαγή, σκοτώνοντας πάνω από 2.000 ανθρώπους κάθε μέρα σε όλα τα χωριά και τις πόλεις «μόνο και μόνο επειδή οι ίδιοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους Βούλγαρος» σε -επαναλαμβάνουμε- μια τόσο μικρή περιοχή δεν ήταν αντιληπτή από τις δυτικές και σοβιετικές στρατιωτικές και διπλωματικές αποστολές, ούτε από τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας που είναι σήμερα η ΠΓΔΜ;
Πώς είναι δυνατόν κανείς, ούτε καν ένα άτομο, από εκείνα που ξεχώρισαν για εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες δεν διέφυγε παράνομα στο εξωτερικό και δεν έφερε μια δημόσια μαρτυρία για αυτήν την τρομερή σφαγή στον έξω κόσμο;
2. Δεδομένου ότι η μαζική δολοφονία, όπως δήλωσε ο Ντιμίτροφ, πραγματοποιήθηκε σε δώδεκα ημέρες, ήδη από την πρώτη ημέρα των δολοφονιών όλος ο πληθυσμός στη σημερινή ΠΓΔΜ, αγροτικός και αστικός, θα διαπίστωνε ότι μια μαζική σφαγή είναι σε εξέλιξη σε ολόκληρη την περιοχή. Αυτό σίγουρα θα προκαλούσε πανικό, δεδομένου ότι ο καθένας θα μπορούσε να είχε εκτελεστεί και, κατά συνέπεια, τέτοια γενοκτονία στο έδαφος ολόκληρης της επαρχίας θα οδηγούσε σε μαζική μετανάστευση για να σωθούν ζωές. Ο αριθμός των προσφύγων, που ενδέχεται να ήταν 100 για χιλιάδες θα έφτανε σε γειτονικές χώρες, ανεξάρτητα από το επίπεδο της στρατιωτικοποίησης των συνόρων από Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ.
3. Από τη σημερινή σκοπιά, υπάρχουν φωτογραφίες ή βιντεοσκοπήσεις αυτών των μαζικών εκτελέσεων, των μαζικών τάφων σε εκείνες τις ζοφερές ημέρες, κατά τις οποίες σκοτώθηκε το 2-3% του σλαβικού πληθυσμού της σημερινής ΠΓΔΜ; Σκοτώνοντας 23.000 κατοίκους θα απαιτούσε εκατοντάδες ή μάλλον χιλιάδες μαζικής τάφους. Πώς αυτό συμβιβάζεται με το γεγονός ότι, αν και το έδαφος της ΠΓΔΜ από το 1945 έως σήμερα ήταν μέρος πυκνής κατασκευαστικής δραστηριότητας, γεωργίας, κατασκευής δρόμων, υπόγειων δομών, ούτε ένας μαζικός τάφος δεν έχει βρεθεί;
4. Γιατί γιοί και κόρες, αδέλφια και ανίψια, εγγόνια κ.ά. αυτών των «σκοτωμένων Βούλγαρων της πνευματικής ελίτ» δεν έχουν παρουσιάσει κανένα στοιχείο μετά το 1991, στα διεθνή δικαστήρια και ερευνητικά ιδρύματα, καθώς και τα ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένων των ιστορικών που εξειδικεύονται σε δημοκτονίες σε ιστορικά κομμουνιστικές χώρες; Γιατί δεν υπάρχει συλλογική μνήμη, με βάση την από πρώτο χέρι αφήγηση των γεγονότων μεταξύ των ηλικιωμένων στην ΠΓΔΜ, γιατί δεν υπάρχουν τραγούδια ή παροιμίες με παραπομπή στην παρούσα πρωτοφανή σφαγή;
Ο Božidar Dimtrov παίζει προφανώς στην ιδέα ότι «τέτοια πράγματα συνέβησαν σε κομμουνιστικές χώρες», αλλά σκόπιμα αποτυγχάνει ότι οι δημογραφικές, γεωγραφικές, κοινωνικές, διεθνείς πτυχές των υφισταμένων της Γιουγκοσλαβίας είναι μη συγκρίσιμες με εκείνες της ΕΣΣΔ του Στάλιν, ή της Καμπότζης του Ποτ. Με την άποψη ότι ο «βουλγαρισμός» στην ΠΓΔΜ, το οποίο είναι λίγο-πολύ ένα μη-υπάρχον κοινωνικό φαινόμενο, 24 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της ΠΓΔΜ, χάθηκε με τους «23.000 δολοφονημένους διανοούμενους σε λιγότερο από δύο εβδομάδες», ο Ντιμιτρόφ δεν εξηγεί γιατί ένας διανοούμενος θα είχε μεγαλύτερη επίγνωση του δικού του «βουλγαρισμού» από ότι ένας τεχνίτης ή αγρότης.
Αλλά το τελευταίο επιχείρημα παραμένει στην διαισθητική έλλειψη αληθοφάνειας ότι γεγονός τέτοιου μεγέθους μπορεί να συμβεί χωρίς ίχνος στην κοινωνική μνήμη. Η επεξήγηση της αποτυχίας του βουλγαρικού εθνικισμού θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου