Φαινόταν αδιανόητο ότι μετά την τραγωδία του Ιράκ και το επακόλουθο χάος που ακολούθησε τον πόλεμο του 2003 υπό την Αμερικανική ηγεσία θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει υποστήριξη για μια άλλη επίθεση σε μια Αραβική χώρα.Και όμως οκτώ χρόνια μετά την εισβολή στο Ιράκ, η διεθνής γνώμη υποστήριξε σχεδόν ομόφωνα επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Με βολική ένδειξη «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» κατά την έναρξη, η ιδέα ήταν να διεξάγει πόλεμο εναντίον του Μουαμάρ Καντάφι και να τον αναγκάσει έξω από την εξουσία, όπως τον Σαντάμ Χουσεΐν πριν από αυτόν.
Η κλιμάκωση από την απλή διακοπή πτήσεων αεροπλάνων της Λιβύης σε βομβαρδισμούς, δεν θα ήταν αποδεκτή για ένα συνεχώς όλο και πιο επιφυλακτικό κοινό χωρίς την τόσο αναγκαία υποστήριξη του κλάδου «ανθρώπινα δικαιώματα».
Αυτός ο ευημερών τομέας λειτουργεί το εύκολα εμπορεύσιμο αγαθό που είναι η «ανθρωπότητα». Η ιδέα είναι ότι ορισμένοι οργανισμοί, που βασίζονται σε δυτικές πρωτεύουσες, έχουν μια ηθική επιταγή να αποφασίσουν τι είναι η ανθρωπότητα και πώς πρέπει να διανεμηθεί.
Ο «σεβασμός» τους πρέπει να προέρχεται από τη δικαιότητα, την αντικειμενικότητα και τη δέσμευση στη δικαιοσύνη τους. Αυτό, φυσικά είναι στις αρχές, στην πραγματικότητα οι στόχοι τους διαμορφώνονται από εκείνους που τους χρηματοδοτούν και τους επιτρέπουν να λειτουργούν. Στην περίπτωση της Human Rights Watch, μια από τις πιο υψηλού προφίλ ΜΚΟ σήμερα, η σύνδεσή της με την κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν τόσο οικεία που αξιοσημείωτοι ακαδημαϊκοί και επιστήμονες έγραψαν ένα γράμμα το 2014 επικρίνοντας τους στενούς δεσμούς πολιτικής του εκτελεστικού της διευθυντή ή της «περιστρεφόμενης πόρτας» με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Αυτή η σχέση είναι τόσο ζεστή που ενώ πολλοί ακτιβιστές κινημάτων έχουν καταγγείλει τις ΗΠΑ για αστυνομική βία ή το δυσανάλογο αριθμό μαύρων θυμάτων, καθώς και τον αριθμό των κρατουμένων που κατέχουν σήμερα υπό κράτηση χωρίς δίκη, θέτει το ερώτημα γιατί μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα που έχει ως στόχο να διανείμει τις αξίες της σε πολλές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο φαίνεται τόσο τυφλή στις ίδιες καταχρήσεις που διαπράχθηκαν στο κατώφλι της.
Η απάντηση είναι ότι η HRW, που σήμερα θεωρείται ως μία από τις δύο μεγάλες οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα παράλληλα με την Αμνηστία, εξετάζει μόνο τα σφάλματα που διαπράχθηκαν από τις χώρες τις οποίες η πολιτική των ΗΠΑ αποδοκιμάζει.
Η HRW ευνοεί μια παρεμβατική ατζέντα και ως εκ τούτου υποστηρίζει σχεδόν όλους τους πολέμους από τις ΗΠΑ κάτω από την κάλυψη της ”ανθρωπιστικής ευθύνης”, ακόμα και όταν οι συνέπειες αυτών των στρατιωτικών επιχειρήσεων θα οδηγούσαν πάντα σε αύξηση του ανθρώπινου πόνου.
Στην περίπτωση της σύγκρουσης στη Συρία, ο Ken Roth της HRW, στο τιμόνι της οργάνωσης πολύ περισσότερο από το μέσο όρο που ένας Άραβας πρόεδρος παραμένει στην εξουσία, πίεζε την τώρα απομυθοποιημένη ιστορία της χρήσης χημικών όπλων των δυνάμεων του Άσαντ εναντίον αμάχων στη Ghouta. Οι δημόσιες δηλώσεις του μέσω των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης έρχονταν σε αντίθεση ακόμη και με εκθέσεις του ΟΗΕ που πραγματοποιούνται στο έδαφος, σε μια προσπάθεια να συνεχίσει αυτό που ο ίδιος χαρακτηρίζει ως «ευθύνη προστασίας».
Ωστόσο, η «ευθύνη» συχνά πραγματοποιείται μέσω πράξεων βομβαρδισμού.
Η προσέγγιση στις ΗΠΑ είναι ότι η Δυτική απάντηση είναι πάντα καλύτερη και ότι τελικά μόνο ”οι Δυτικοί γνωρίζουν καλύτερα.”
Παρά την έπαρση για «τμήματα» για κάθε περιοχή του κόσμου (τμήμα Αφρικής/τμήμα Μέσης Ανατολής κλπ) το προσωπικό επάνδρωσης αυτών των τμημάτων είναι σχεδόν αποκλειστικά Αμερικανικό με μόνο τοπικούς ερευνητές που διορίζονται σε μικρές ή μεσαίες ηγετικές θέσεις. Με όλη την πνευματική επάρκεια σε αυτές τις διάφορες γεωγραφικές περιοχές, θα πρέπει να φαινόταν λογικό να αναμένεται ανώτερα στελέχη σε μια οργάνωση με διεθνή προοπτική να έχουν μια πιο διεθνή ομάδα και όμως αυτό απέχει πολύ από την κατάσταση μέχρι σήμερα.
Όταν ακόμα και ο μεγαλύτερος δωρητής της, ο πολυ-δισεκατομμυριούχος Τζορτζ Σόρος υποστηρίζει ότι η HRW πρέπει ”να είναι πιο αποτελεσματική και να θεωρηθεί ως πιο διεθνής, λιγότερο από μια Αμερικανική οργάνωση,” κάτι είναι σαφώς λάθος.
Αλλά όταν ο Σόρος δωρίζει ένα συγκλονιστικό ποσό 100 εκατομμύρια δολάρια σε έναν οργανισμό με τέτοιους αποδεδειγμένους δεσμούς με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, τι περιμένει σε αντάλλαγμα;
Σε αυτούς τους καιρούς πολέμου και κλιματικής αστάθειας, το να τρέφεις τους πεινασμένους και να παρέχεις υγειονομική περίθαλψη στον άρρωστο θα είχαν προτεραιότητα απ’ το να προσφέρεις ένα τεράστιο χρηματικό ποσό σε έναν οργανισμό που λειτουργεί ήδη με έναν πολύ άνετο προϋπολογισμό περίπου 50 εκατομμυρίων ετησίως.
Ο Τζορτζ Σόρος δεν είναι συνηθισμένος άνθρωπος, είναι ένας από τους πλουσιότερους χρηματοδότες στον πλανήτη που δεν έχει κάνει μυστικό το πού βασίζεται η πολιτική του. Νωρίτερα αυτό το μήνα, έγραψε στην Guardian του Ηνωμένου Βασιλείου ότι ο Πρόεδρος Πούτιν της Ρωσίας ήταν μία από τις μεγαλύτερες απειλές για την Ευρώπη.
Ενώ φαίνεται να είναι κριτική και των δύο πλευρών στην ένταση Ουκρανίας-Ρωσίας, η HRW συνεχίζει να απεικονίζει τη Ρωσία ως μια βάναυση δικτατορία που δεν επιτρέπει καμία διαφωνία τροφοδοτώντας τώρα στη βαθιά ριζωμένη αντίληψη σε πολλά μέρη της Δύσης ότι η Ρωσία αποτελεί μείζονα απειλή για την Ευρώπη, μια άλλη μονόπλευρη άποψη που είναι σύμφωνη με την πολιτική των ΗΠΑ και όχι σε διεθνές επίπεδο, όπου η Ρωσία έχει πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη εκτός της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα συνάντηση ήταν αυτή του Tom Malinowski το 2001. Ήταν Ανώτερος Διευθυντής στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας στο Λευκό Οίκο, πριν γίνει Διευθυντής της Ουάσιγκτον για το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Από τότε που έφυγε από την HRW έχει επιστρέψει σε μια κυβερνητική θέση των ΗΠΑ, όπου σήμερα υπηρετεί ως Βοηθός Γενικός Γραμματέας στο Προεδρείο για τη Δημοκρατία στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Λόγω των στενών δεσμών του με Αμερικανούς αξιωματούχους, καθώς και δωρητές με πολύ σαφή ατζέντα, η HRW έχει δει την αξιοπιστία της να υποφέρει ένα σημαντικό πλήγμα.
Πιο λεπτές οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία λειτουργούν πολύ πιο αποτελεσματικά λόγω σε μεγάλο βαθμό της έξυπνης πολιτικής τους.
Αποφεύγοντας όλες τις παγίδες, στις οποίες έπεσε η HRW, η Διεθνής Αμνηστία ήταν τα τελευταία χρόνια το αξιοσέβαστο πρόσωπο του πλέον απαξιωμένου κλάδου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παρόλα αυτά η υποστήριξή της για πολέμους που μπορούσαν να αποφευχθούν ήταν εξίσου σοβαρή, αν όχι χειρότερη.
Ενώ παρούσες κατά τις πρώτες ημέρες εξεγέρσεων της Λιβύης, οι ομάδες της Διεθνούς Αμνηστίας ήταν σε θέση να βεβαιώσουν την απουσία σφαγών που αναφέρονταν στα Δυτικά μέσα ενημέρωσης.
Πρόθυμοι να «πουλήσουν» έναν απαραίτητο πόλεμο στα Δυτικά ακροατήρια κάποιοι ‘αντάρτες’ φλέρταραν Δυτικούς οργανισμούς μιλώντας για 10.000 διαδηλωτές, κάτι που εσφάγησαν που σε λίγες ημέρες αργότερα αποδεικνυόταν ότι είναι ψευδές.
Η Διεθνής Αμνηστία είχε εκδώσει δηλώσεις με τίτλους που δείχνουν σχεδόν αποκλειστικά τις επιθέσεις από κυβερνητικές δυνάμεις πριν να δηλώσουν, μερικές παραγράφους πιο κάτω, ότι «οι δύο πλευρές» διέπρατταν θηριωδίες.
Οι τίτλοι που προσέλκυαν την προσοχή ήταν αρκετοί για να κάνουν το casus-belli ισχυρότερο και αναλυτές και παρατηρητές, ανίκανοι να αμφισβητήσουν τα κίνητρα πίσω από τα παραπλανητικά πρωτοσέλιδα, αργότερα θα ήταν σε θέση να αμφισβητήσουν τέτοιες ανατρεπτικές περιγραφές της σύγκρουσης, μια σύγκρουση που τελικά θα άφηνε τη Λιβύη ένα αποτυχημένο κράτος στα χέρια των διάφορων τρομοκρατικών ομάδων.
Όπως με τις περισσότερες αν όχι όλες τις ΜΚΟ, η Διεθνής Αμνηστία επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττονται σε χώρες του τρίτου κόσμου, δίνοντας επομένως την εντύπωση ότι παραβιάσεις διαπράττονται μόνο έξω από την Δύση. Ενώ τα μέλη της συνεχώς κάνουν εκστρατεία για τους Αφρικανούς ηγέτες να παραδοθούν στη Χάγη για να αντιμετωπίσουν διώξεις για εγκλήματα πολέμου, δεν έχουν κάνει ακόμη καμία δημόσια δήλωση σχετικά με το ρόλο του πρώην Βρετανού πρωθυπουργού στον πόλεμο στο Ιράκ, παρά το ότι η Βρετανία είναι ένας υπογράφων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της δικαιοσύνης.
Έχει επομένως γίνει ένας παρήγορος σύντομος δρόμος να καταγγείλεις την κυβερνητική πολιτική ενώ στρέφεσαι προς τις οργανώσεις «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» που αντιπροσωπεύουν μια ηθική πυξίδα, αν και σύμφωνα με την δυτική γνώμη. Ενώ ορισμένα προγράμματα είναι μερικές φορές αξιέπαινα, φαίνεται ότι οι στενές σχέσεις αυτών των επιχειρήσεων με την Δυτική εξουσία υποδεικνύει σε μια σκοτεινή ατζέντα που απλά ζαχαρώνει τη φρίκη του πολέμου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να αφορούν τη διασφάλιση ανθρώπων να ζουν με αξιοπρέπεια και να προστατεύονται από περιττή βία. Αυτό που η βιομηχανία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρέχει είναι ένα νέο σενάριο: «αν πεθάνεις ως αποτέλεσμα μιας Δυτικής βόμβας» από ό, τι έχεις «υπεύθυνα προστατευθεί».
Πηγή:
https://www.rt.com/op-edge/332877-human-rights-watch-soros/
http://offtherecord.net.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου