”Η Επόμενη Μέρα”: Τα έγγραφα για τη Συρία που αν είχαν αποκαλυφθεί θα απειλούσαν την ύπαρξη του ΟΗΕ

 Τα νεο-συντηρητικά και φιλελεύθερα γεράκια που προετοίμαζαν τον πόλεμο εναντίον της Συρίας από το 2001 βασίζονταν σε αρκετά κράτη από τον ΟΗΕ και το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου. Ενώ ξέρουμε για το ρόλο που έπαιξε ο Στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους στην έναρξη και συνέχιση του πολέμου μέχρι σήμερα, δύο προσωπικότητες – Ο Τζέφρυ Φέλτμαν (αριθμός 2 στον ΟΗΕ) και ο Βόλκερ Πέρθες (Διευθυντής του κύριου Γερμανικού think tank) – έχουν παραμείνει στις σκιές. Μαζί, με τη στήριξη του Βερολίνου, έχουν χρησιμοποιήσει και εξακολουθούν να χειραγωγούν τα Ηνωμένα Έθνη, προκειμένου να καταστρέψουν τη Συρία.

Η Γερμανία και ο ΟΗΕ ενάντια στη Συρία
του Thierry Meyssan

Ο Γερμανός ακαδημαϊκός Πέρθες Βόλκερ έχει συνεργαστεί με τη CIA κατά την προετοιμασία του πολέμου εναντίον της Συρίας από το 2005. Διευθύνει το πιο ισχυρό Ευρωπαϊκό think tank, το Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP).

Το 2005, όταν ο Τζέφρυ Φέλτμαν – τότε ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Βηρυτό – επέβλεψε την δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι, στηρίχθηκε σε υποστήριξη από τη Γερμανία, τόσο για την ίδια τη δολοφονία (το Βερολίνο προμήθευσε το όπλο) [1], και για την Επιτροπή του ΟΗΕ να επιφορτίσει με κατηγορίες τους Πρόεδρους Άσαντ και Λαχούντ (εισαγγελέας Detlev Mehlis, Αστυνομικός Επίτροπος Gerhard Lehmann και η ομάδα τους). Η διεθνής εκστρατεία εναντίον των δύο Προέδρων οδηγήθηκε υπό τον Γερμανό πολιτικό αναλυτή Βόλκερ Πέρθες [2].
Ο Βόλκερ Πέρθες σπούδασε στη Δαμασκό της Συρίας, το 1986 και το 1987, με χρηματοδότηση από μια Γερμανική ερευνητική επιχορήγηση. Στη συνέχεια πήγε να ακολουθήσει καριέρα ως καθηγητής πολιτικών επιστημών στη Γερμανία, με εξαίρεση την περίοδο μεταξύ του 1991 και του 1993, στη διάρκεια της οποίας δίδαξε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού. Από το 2005, υπήρξε ο Διευθυντής του Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP), το κύριο Γερμανικό δημόσιο think tank, το οποίο απασχολεί περισσότερους από 130 ειδικούς, οι μισοί από τους οποίους είναι καθηγητές πανεπιστημίου.
Ωστόσο, όταν ο Φέλτμαν οργάνωσε την Ισραηλινή επίθεση στο Λίβανο το 2006, ενέπλεξε μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες, ελπίζοντας ότι μόλις νικηθεί η Χεζμπολάχ, η Συρία θα έρθει πρις διάσωσή της στη Βηρυτό, το οποίο θα παρέχει μια δικαιολογία για Αμερικανική επέμβαση. Τέλος, το Βερολίνο απέστειλε μόνο τους πεζοναύτες του να συμμετάσχουν στις Δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών (Finul).
Κατά την ετήσια συνεδρίαση της Μπίλντερμπεργκ, μεταξύ 5ης και 8ης Ιουνίου 2008 – πέντε έτη πριν από τον πόλεμο – η υπουργός Εξωτερικών, Κοντολίζα Ράις έδωσε μια παρουσίαση η οποία υπογράμμισε την αναγκαιότητα της ανατροπής της Συριακής κυβέρνησης. Συνοδευόταν στο έργο αυτό από τον Διευθυντή της Πρωτοβουλίας Αραβικής Μεταρρύθμισης [3], Μπασμά Κοντμανί (μέλλον ιδρυτής του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου), και τον διευθυντή του SWP, Βόλκερ Πέρθες. Η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ είναι μια πρωτοβουλία του ΝΑΤΟ και το ΝΑΤΟ χειρίζεται άμεσα την ασφάλεια των συνεδριάσεων αυτών [4].
Σύμφωνα με ένα έγγραφο που αποκαλύφθηκε από το Wikileaks, ο Βόλκερ Πέρθες ενημέρωσε την κα Ράις σχετικά με το Ιράν. Πίστευε ότι θα ήταν επικίνδυνο να ξεκινήσει μια στρατιωτική επιχείρηση που θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες περιφερειακές συνέπειες – ήταν, ωστόσο, πιο αποτελεσματικό να σαμποτάρουν την οικονομία του. Οι συμβουλές του Βόλκερ Πέρθες ακολουθήθηκαν, το 2010, με την καταστροφή του λογισμικού των Ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων από τον ιό Stuxnet [5].
Τον Μάρτιο του 2011, ο Βόλκερ Πέρθες δημοσίευσε μια στήλη γνώμης στην εφημερίδα New York Times, χλευάζοντας την ομιλία του Προέδρου Άσαντ στο Επιμελητήριο, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Πρόεδρος είχε καταγγείλει μια «συνωμοσία» κατά της Συρίας [6]. Σύμφωνα με τον Πέρθες, η «επανάσταση» ήταν σε εξέλιξη στη Συρία, και ο Άσαντ έπρεπε να φύγει.
Το καλοκαίρι του 2011, η Γερμανική κυβέρνηση κατάφερε το πέρασμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Τυνησία και την Αίγυπτο. Σημείωσε ότι κατά απαίτηση της CIA, φιλοξένησε τον διεθνή συντονισμό της Αδελφότητας στο Aix-la-Chapelle. Έτσι το Βερολίνο αποφάσισε να στηρίξει την Αδελφότητα όπου αποκτήσουν δύναμη, με την εξαίρεση της Χαμάς στην Παλαιστίνη, προκειμένου να αποφευχθεί να ενοχληθεί το Ισραήλ. Υπό την επίδραση του Βόλκερ Πέρθες, ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών – εκείνη την εποχή, ο Guido Westerwelle – ο ίδιος έπεισε ότι η Αδελφότητα δεν ήταν «ισλαμιστές», αλλά «καθοδηγούνται από το Ισλάμ». Δημιούργησε ένα φόρουμ συζήτησης με τα «μετριοπαθή ισλαμιστικά κινήματα» (sic), και ένα Task Force για τη Συρία. Όσο για τον Πέρθες, οργάνωσε μια δεξίωση στο Υπουργείο τον Ιούλιο για μια αντιπροσωπεία από τη Συριακή αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον αδελφό Radwan Ziadeh.

Ομιλία του Αχμέτ Νταβούτογλου κατά τη διάρκεια του κλειστού συνεδρίου Tusiad-Stratfor, 6 Οκτωβρίου 2011.

Στις 6 Οκτωβρίου 2011, με την πρόταση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο Βόλκερ Πέρθες έλαβε μέρος στο κλειστό συνέδριο που διοργανώθηκε από την Τουρκική Βιομηχανική & Επιχειρηματική Ένωση (TUSIAD) και την ιδιωτική εταιρεία μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ Stratfor, προκειμένου να μελετήσει τις ενεργειακές επιλογές της Τουρκίας, καθώς επίσης και τις πιθανές αντιδράσεις οκτώ άλλων χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας [7]. Παρόντες στη συνεδρίαση ήταν οι δέκα κορυφαίες τουρκικές περιουσίες και ο Τανέρ Γιλντίζ – ο υπουργός Ενέργειας – ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι θα βοηθήσει την οικογένεια Ερντογάν να οργανώσει τη χρηματοδότηση του πολέμου με πετρέλαιο κλεμμένο από την Daesh.
Τον Ιανουάριο του 2012, ο Τζέφρυ Φέλτμαν – τότε διευθυντής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Εγγύς Ανατολή – ζήτησε από τον Βόλκερ Πέρθες να κατευθύνει το πρόγραμμα «Η Επόμενη Μέρα» (The Day After – Έγγραφο Πρώτο, Έγγραφο Δεύτερο), το οποίο ανατέθηκε για να φτιάξει το επόμενο καθεστώς στη Συρία. Οι συναντήσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο έξι μηνών και κατέληξαν ειδικά σε μια έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα μετά τη Διάσκεψη της Γενεύης.

«Η Επόμενη Μέρα» κινητοποίησε 45 μέλη της Συριακής αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένων του Μπασμά Κοντμανί και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Χρηματοδοτήθηκε από το Ινστιτούτο των ΗΠΑ για την Ειρήνη, το ισοδύναμο του National Endowment for Democracy (NED), αλλά είναι υπό την εποπτεία του Υπουργείου Άμυνας. Επίσης ζητήθηκαν η Γερμανία, η Γαλλία, η Νορβηγία, η Ολλανδία και η Ελβετία.
«Η Επόμενη Μέρα» κατάρτισε το πρώτο πλάνο του σχεδίου για τη συνολική και άνευ όρων συνθηκολόγηση της Συρίας, η οποία έγινε η εμμονή των Ηνωμένων Εθνών μόλις ο Τζέφρυ Φέλτμαν ορίστηκε Διευθυντής Πολιτικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών, τον Ιούλιο του 2012.

Στην επίσημη ορκωμοσία του ως ο αριθμός 2 του ΟΗΕ, στις 2 Ιουλίου του 2012, ο Τζέφρυ Φέλτμαν παίρνει τον όρκο ενώπιον του Γενικού Γραμματέα Μπαν Κι-Μουν. Από την ημερομηνία αυτή, ο Οργανισμός, ο οποίος υποτίθεται ότι προάγει την ειρήνη, ήταν υπό τον έλεγχο των «φιλελεύθερων γερακιών».

Εδώ είναι οι αρχές του σχεδίου Πέρθες-Φέλντμαν 
– η κυριαρχία του Συριακού λαού θα καταργηθεί 
– το Σύνταγμα θα καταργηθεί
– ο Πρόεδρος θα πρέπει να απαλλαγεί των καθηκόντων του (αλλά ένας Αντιπρόεδρος θα παραμείνει υπεύθυνος επίσημων λειτουργιών)
 – η Λαϊκή Συνέλευση θα διαλυθεί
– τουλάχιστον 120 ηγέτες θα θεωρηθούν ένοχοι και θα απαγορευθούν από οποιαδήποτε πολιτική λειτουργία, μετά θα κριθούν και θα καταδικαστούν από διεθνές δικαστήριο
– η Διεύθυνση της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, η Διεύθυνση Πολιτικής Ασφάλειας και η Διεύθυνση της Γενικής Ασφάλειας θα πρέπει να αποσυναρμολογηθούν και να διαλυθούν, 
«πολιτικοί» κρατούμενοι θα απελευθερωθούν και θα καταργηθούν αντιτρομοκρατικές διαδικασίες
– η Χεζμπολάχ και οι Φρουροί της Επανάστασης θα αποσυρθούν, στη συνέχεια, και μόνο τότε, θα πολεμήσει η διεθνής κοινότητα την τρομοκρατία [8]

Ταυτόχρονα, ο Βόλκερ Πέρθες οργάνωσε την «Ομάδα Εργασίας για την οικονομική ανάκαμψη και ανάπτυξη» για τους «Φίλους της Συρίας». Τον Ιούνιο του 2012, υπό την συμπροεδρία της Γερμανίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, η ομάδα αυτή διένειμε στα κράτη μέλη των «Φίλων της Συρίας» παραχωρήσεις για την εκμετάλλευση Συριακού φυσικού αερίου, που θα μπορούσε να ζητηθεί σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους για την ανατροπή του καθεστώτος του Άσαντ [9].
Ο Βόλκερ Πέρθες διοργάνωσε επίσης την “Ομάδα Εργασίας για το Σχεδιασμό Μετάβασης” για τον Αραβικό Σύνδεσμο.
Τέλος, ίδρυσε το «Συριακό Μεταβατικό Δίκτυο Υποστήριξης» στην Κωνσταντινούπολη.
Από τη Διάσκεψη της Γενεύης (30 Ιουνίου 2012) και τη συνάντηση των «Φίλων της Συρίας» στο Παρίσι (6 Ιουλίου 2012), δεν μπορούμε να βρούμε πλέον δημόσια ίχνη του ρόλου του Βόλκερ Πέρθες, εκτός από τις δημοσιεύσεις του, οι οποίες αποσκοπούν στην διατήρηση της στήριξης της Γερμανίας για την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Γερμανία διατηρεί την πολιτική της, και μετά την παραίτηση του Εμίρη του Κατάρ και την ισχυρή άνοδο της Σαουδικής Αραβίας, διόρισε τον Μπόρις Ρούγκε – ο διευθυντής για τη Συρία στο Υπουργείο Εξωτερικών – ως πρεσβευτή της στο Ριάντ.

Τον Ιανουάριο του 2015, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ διαδήλωσε για την ανοχή και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, Χέρι-χέρι με τον Αϊμάν Μαζιέκ, τον Γενικό Γραμματέα του Κεντρικού Συμβουλίου των Μουσουλμάνων στη Γερμανία. Στην πραγματικότητα, αυτός είναι ένας από τους ηγέτες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Το καλοκαίρι του 2015, κατά την επίσκεψή του στη Δαμασκό, η Συριακή κυβέρνηση ζήτησε από τον Staffan De Mistura μια εξήγηση σχετικά με το σχέδιο Πέρθες-Φέλτμαν, του οποίου είχε μόλις λάβει γνώση. Σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, ο ειδικός απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ επιβεβαίωσε ότι τα έγγραφα αυτά δεν τον εμπλέκουν, και υποσχέθηκε να μην τα λάβει υπόψην. Φαίνεται ότι η Μόσχα είχε απειλήσει να τα δημοσιοποιήσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας κατά τη διάρκεια της παρουσίας των αρχηγών κρατών κατά την έναρξη της Γενικής Συνέλευσης το Σεπτέμβριο του 2015. Ωστόσο, τα έγγραφα δεν αποκαλύφθηκαν – η αποκάλυψη τους θα είχε θέσει υπό αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξη του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών. Κατά την ίδια περίοδο, το Βερολίνο έκανε και πάλι επαφή με τη Δαμασκό, αλλά οι Σύριοι δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσουν αν αυτή η μυστικό πρωτοβουλία ήταν μια αντανάκλαση μιας νέας πολιτικής από την καγκελάριο Μέρκελ, ή μία ακόμη απόπειρα διείσδυσης.
Ωστόσο, την ίδια στιγμή, ο Βόλκερ Πέρθες ορίστηκε από τον Staffan De Mistura και τον προϊστάμενό του Τζέφρυ Φέλτμαν [10] ως «διαπραγματευτής για την ειρήνη» (sic) για την επόμενη συνάντηση στη Γενεύη. Θα ήταν επιφορτισμένος με την συνάντηση εναλλακτικά με την αντιπροσωπεία της Συριακής αντιπολίτευσης και της αντιπροσωπείας από την Αραβική Δημοκρατία της Συρίας.
Για τα τελευταία τρία χρόνια, κατά παράβαση των δικών τους Χαρτών, τα Ηνωμένα Έθνη, μακριά από το να κάνουν οτιδήποτε για να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της ειρήνης στη Συρία, και χωρίς να παρουσιάσουν το παραμικρό στοιχείο, κατηγορούν την Αραβική Δημοκρατία της Συρίας ότι  έχει ρίξει μια επανάσταση, ότι χρησιμοποιεί χημικά όπλα κατά του ίδιου του πληθυσμού της, ότι κάνει μαζική πρακτική βασανιστηρίων και ότι λιμοκτονεί τους ανθρώπους της. Πάνω απ ‘όλα, σέρνουν τα πόδια τους σε κάθε πρωτοβουλία για την ειρήνη, αφήνοντας χρόνο στο ΝΑΤΟ και το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου να πιλοτάρουν την ανατροπή του καθεστώτος από ξένους μισθοφόρους, σε αυτήν την περίπτωση τις τρομοκρατικές οργανώσεις Αλ-Κάιντα και Daesh.
[1] According to the United Nations, Rafic Hariri was assassinated by an explosive charge hidden in a van. However, this is impossible, considering the damage caused at the crime scene and especially considering the wounds caused to the victims. I demonstrated that the attack could only have been perpetrated by means of a new weapon which only Germany possessed at that time. In response to my work, the Special Tribune for Lebanon realised an extremely expensive reconstitution of the attack, using a French military base where the crime scene was entirely reconstructed. However, the Tribunal has never made public the results of this reconstitution, and persists in supporting the absurd thesis of a booby-trapped van. “Revelations on Rafik Hariri’s assassination”, by Thierry Meyssan, Оdnako (Russia) , Voltaire Network, 29 November 2010.
[2] For example : «Syria: It’s all over, but it could be messy», Volker Perthes, International Herald Tribune, October 5, 2005, p. 6.
[3] The Arab Reform Initiative is a work group uniting experts from several think tanks and universities. It is an initiative by Henry Siegman (ex-director of the American Jewish Congress) in the name of the US/Middle East Project (USMEP) which works to promote Arab personalities favorable to Tel-Aviv.
[4] “What you don’t know about the Bilderberg-Group”, by Thierry Meyssan, Komsomolskaïa Pravda , Voltaire Network, 9 May 2011.
[5] “WikiLeaks: US advised to sabotage Iran nuclear sites by German thinktank”, Josh Halliday, The Guardian, September 18, 2011.
[6] “Is Assad Capable of Reform?”, Volker Perthes, The New York Times, March 30, 2011.
[7] «Küresel Enerji Stratejileri Simülasyonu: Türkiye’nin Gelecek 10 Yılı», Tusaid, 6 Ekim 2011.
[8] “Draft Geneva Communique Implementation Framework”, “Confidence Building Measures”, “Essential Principles”, “Representativness and Inclusivity”, “The Preparatory Phase”, “The Transitional Governing Body”, “The Joint Military Council and Ceasefire Bodies”, “The Invitation to the International Community to Help Combat Terrorist Organizations”, “The Syrian National Council and Legislative Powers during the Transition”, “Transitional Justice”, “Local Governance”, “Preservation and Reform of State Institutions”, “Explanatory Memorandum”, “Key Principles revealed during Consultations with Syrian Stake-holders”, “Thematic Groups”, documents and annexes presented by Jeffrey Feltman, non-published.
[9] “The “Friends of Syria” divvy up Syrian economy before conquest”, by German Foreign Policy, Voltaire Network, 30 June 2012.
[10] The Italian Staffan De Mistura is Feltman’s deputy, tasked with directing affairs concerning Syrie. He succeed the Algerian Lakhdar Brahimi, who, incidentally, was one of Bassma Kodmani employers at the Arab Reform Initiative. “The Brahimi Plan”, by Thierry Meyssan, Translation Michele Stoddard , Information Clearing House (USA) , Voltaire Network, 29 August 2012.

Πηγή:
http://www.voltairenet.org/article190102.html

http://offtherecord.net.gr/