Μετάφραση: Δημήτριος Μιμίδης
Ένα γκέι ζευγάρι ισχυρίζεται διακρίσεις. Μιλώ για μια συγκεκριμένη ιστορία εδώ, αλλά θα μπορούσα απλά να είχα κάνει μια γενική δήλωση, γιατί πότε ήταν η τελευταία φορά που να πέρασε μία εβδομάδα χωρίς ένα γκέι ζευγάρι κάπου να διαμαρτύρεται για διακρίσεις εις βάρος του; Πληκτρολογήστε “γκέι ζευγάρια διακρίσεις» στο Google, και θα χρειαστείτε 6.000 χρόνια για να κοσκινίσετε όλα τα αποτελέσματα. Κυριολεκτικά. Το έλεγξα.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δύο γκέι πατέρες ισχυρίστηκαν ότι μια Επισκοπική εκκλησία αρνήθηκε να βαφτίσει το παιδί τους. Λένε ότι η τελετή είχε οριστεί και προγραμματιστεί αλλά μονομερώς η εκκλησία ακύρωσε την τελετή την τελευταία στιγμή, όταν άλλοι εκκλησιαζόμενοι παραπονέθηκαν.
Τώρα, δεν θα μιλήσω για την ορθότητα ή την αδικία της επιλογής της εκκλησίας, επειδή θα μπορούσε να υπάρχει κάτι περισσότερο σε αυτή την ιστορία, και επειδή δεν ξέρω αρκετά για το δόγμα της Επισκοπικής εκκλησίας για να διαπιστώσω αν ακολούθησαν τους κανόνες και τις διαδικασίες τους ή όχι. Ξέρω ότι υπάρχουν ανοιχτά γκέι διαζευγμένοι επισκοπικοί ιερείς τριγύρω, έτσι αποτελεί κάπως έκπληξη το γεγονός και μόνο ότι επέλεξαν να πάρουν θέση εδώ. Αλλά αυτή είναι η επιλογή τους, την οποία σέβομαι. Και ήταν επιλογή του γκέι ζευγαριού να διαφημίσει το γεγονός σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αντί να το κρατήσουν για τον εαυτό τους και να το αντιμετωπίσουν ως ενήλικοι, πράγμα που δεν σέβομαι.
Δεν είμαι σίγουρος για τους Επισκοπικούς, αλλά ξέρω ότι το μυστήριο του βαπτίσματος στην Καθολική Εκκλησία εμπλέκει τους γονείς που στέκονται ενώπιον του εκκλησιάσματος και αποτάσσουν την αμαρτία και υπόσχονται να μεγαλώσουν το παιδί στις πρακτικές της πίστης. Ανοιχτοί και αμετανόητοι ομοφυλόφιλοι δεν θα μπορούσαν, εξ’ ορισμού, να προβούν σε μια τέτοια διακήρυξη ειλικρινά. Αυτό σίγουρα περιπλέκει την κατάσταση.
Αλλά αυτό δεν είναι το πραγματικό ζήτημα, ούτως ή άλλως. Ως συνήθως, οι προοδευτικοί εργάζονται σκληρά να εξαλείψουν τους πιο απαραίτητους θεσμούς μας, επιμένοντας παράλληλα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι το τι κάνουν αυτοί, αλλά το πώς εμείς οι υπόλοιποι αντιδρούμε σε αυτό που κάνουν.
“Ανατρέπουμε την οικογένεια και προσποιούμαστε ότι τα παιδιά μπορούν να έχουν δύο μπαμπάδες, αλλά οι πραγματικά φαύλοι είναι οι άνθρωποι που μας κάνουν να νιώθουμε άβολα γι ‘αυτό!”
Όχι, δεν πρόκειται να παίξω αυτό το παιχνίδι.
Αυτή η εκκλησία βρέθηκε σε δύσκολη θέση από το τραγικό θέαμα ενός παιδιού που ανατρέφεται από δύο άνδρες. Το πρόβλημα δεν είναι το πώς το χειρίστηκαν, αλλά ότι συμβαίνει.
Και εδώ έχουμε φτάσει στο επόμενο μεγάλο σύνορο για τους γκέι ακτιβιστές. Υποθέτουν ότι το θέμα του γάμου των ομοφυλοφίλων -τουλάχιστον από νομική και κοινωνική προοπτική- το έχουν ήδη κερδίσει, και ίσως έχουν δίκιο. Έτσι, τώρα έχουν προχωρήσει στην ομαλοποίηση της γκέι κηδεμονίας.
Μόλις τις τελευταίες εβδομάδες, ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης της Αριζόνα αποφάσισε ότι πρέπει να επιτραπεί στους γκέι να υιοθετούν στην πολιτεία. Εν τω μεταξύ, το Βορειοαμερικανικό Συμβούλιο για τα υιοθετημένα παιδιά βγήκε χθες και κατηγόρησε σφοδρά ένα νομοσχέδιο στο Τέξας που θα επέτρεπε στις πολιτειακές υπηρεσίες υιοθεσίας να απορρίπτουν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.
Τέτοια παρόμοια νομοσχέδια αμφισβητούνται σφοδρά στη Φλόριντα, στο Μίτσιγκαν και στην Αλαμπάμα.
Η κοινή γνώμη έχει αλλάξει δραματικά για το θέμα επίσης. Σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, περίπου το 60% των Αμερικανών πιστεύουν ότι οι ομοφυλόφιλοι θα πρέπει να έχουν το νόμιμο δικαίωμα να υιοθετήσουν. Αυτό ήταν κάτι λιγότερο από 30% στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Φυσικά, αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα άλλο εκτός από το ήδη καθιερωμένο γεγονός ότι οι άνθρωποι στη χώρα μας είναι ευμετάβλητοι και χωρίς προσανατολισμό. Ακόμα, οι προοδευτικοί είναι σαφώς εξαιρετικά αποτελεσματικοί στον χειρισμό των αφελών μαζών.
Ωστόσο, κυρίως, οι άνθρωποι που συχνά δεν ξεγελιούνται, και εξακολουθούν να αντιτίθενται στην γκέι ανατροφή παιδιών, είναι εκείνοι που μεγάλωσαν από γκέι γονείς. Είναι κάπως περίεργο το ότι δεν έχουν την υποστήριξη της εν λόγω ομάδας, έτσι δεν είναι;
Τον περασμένο μήνα, τότε που δύο γκέι σχεδιαστές μόδας είχαν μποϋκοταριστεί για περίπου οκτώ λεπτά επειδή μίλησαν εναντίον της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλους, μια γυναίκα που ονομάζεται Heather Barwick, η οποία έχει «δύο μητέρες», δημοσίευσε μια επιστολή στην Federalist εξηγώντας γιατί αντιτίθεται στον γκέι γάμο και στην ανατροφή παιδιών από ζευγάρια του ιδίου φύλου.
Μια άλλη κόρη λεσβιών, η Brandi Walton, έγραψε μια πιο καυστική επίπληξη της ομοφυλοφιλικής υιοθεσίας μερικές εβδομάδες αργότερα.
Οι οπτικές τους αξίζει να ακουστούν, και δεν είναι οι μόνες. Πολλά παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων έχουν βγει από τη δική τους ντουλάπα, ας πούμε, χωρίς την πίεση να προσποιούνται ότι όλα είναι μια χαρά, και τελικά να φωνάξουν ενάντια στην ιδέα ότι τα παιδιά μπορούν να τα πάνε εξίσου καλά με δύο μητέρες ή δύο πατέρες.
Όπως ήταν αναμενόμενο, όχι μόνο δεν εισακούστηκαν με σεβασμό, αλλά όλοι αυτοί οι άνθρωποι δέχτηκαν μοχθηρότατες επιθέσεις από γκέι ακτιβιστές. Οι προοδευτικοί σκοποί χτίζονται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου σε συναισθήματα και σε ανέκδοτα, αλλά όταν προσπαθήσετε να στηρίξετε την υπόθεση με τους δικούς τους όρους, παρουσιάζοντας οικεία παραδείγματα για το πώς οι ιδέες τους σπέρνουν τον όλεθρο και καταστρέφουν ζωές, ξαφνικά τα ανέκδοτα γίνονται άνευ σημασίας και όποιος συνδέεται με το ζήτημα αλλά αισθάνεται διαφορετικά γι ‘αυτό πρέπει να είναι ένας κατάσκοπος σταλμένος από τους ομοφοβικούς για να καταπιεστούν οι ομοφυλόφιλοι.
Ωραία, θα προτιμούσα να επιμείνω στην επιστήμη, έτσι κι αλλιώς.
Οι πιο εξαντλητικές μελέτες έχουν κατηγορηματικά αποδείξει ότι η ανατροφή των παιδιών από γονείς του ιδίου φύλου δεν είναι ίση με την φυσιολογική ανατροφή των παιδιών, και ότι τα παιδιά των γκέι ζευγαριών είναι πιο πιθανό να μεγαλώσουν με συναισθηματικές δυσκολίες.
Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Τα ψυχολογικά οφέλη της ύπαρξης ενός πατέρα και μιας μητέρας στο σπίτι είναι σαφή και αδιαμφισβήτητα. Σαράντα χρόνια έρευνας σε αυτό το θέμα αποδεικνύουν την αναπόφευκτη και αυτονόητη πραγματικότητα ότι τα παιδιά χρειάζονται πατέρες και μητέρες.
Ο Δρ. Kyle Pruett, ένας καθηγητής Παιδοψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, λέει ότι τα μωρά μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα σε ένα αρσενικό και ένα θηλυκό από την ηλικία των οκτώ εβδομάδων:
Αυτή η ποικιλομορφία, από μόνη της, παρέχει στα παιδιά μια ευρύτερη, πιο πλούσια εμπειρία των αντίθετων σχεσιακών αλληλεπιδράσεων … Είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι, τα παιδιά μαθαίνουν σε νεαρή ηλικία, από καθαρή εμπειρία, ότι οι άνδρες και οι γυναίκες είναι διαφορετικοί και έχουν διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης της ζωής, άλλους με τους ενήλικες και τα παιδιά.
Είναι προφανές ότι οι μητέρες και οι πατέρες παίζουν με διαφορετικό τρόπο, επικοινωνούν με διαφορετικό τρόπο, προετοιμάζουν τα παιδιά για τη ζωή με διαφορετικό τρόπο, παίρνουν ρίσκα με διαφορετικό τρόπο, και βλέπουν τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο. Αυτά δεν είναι απλά υποθέσεις, αλλά ψυχρά, σκληρά, αδιαμφισβήτητα επιστημονικά δεδομένα, που υποστηρίζονται από χρόνια έρευνας και χιλιετίες ανθρώπινης εμπειρίας. Πράγματι, πάνω από 350 μελέτες από πάνω από μια ντουζίνα έθνη επιβεβαιώνουν τη σημασία ενός νοικοκυριού με δύο γονείς παρόντες.
Κατά την εξέταση κάθε δείκτη, από την γενική ευτυχία στην επαγγελματική επιτυχία μέχρι το εκπαιδευτικό επίτευγμα, η ουσιαστική ανάγκη για ένα παιδί να έχει τις προσλαμβάνουσες από μια μητέρα και έναν πατέρα είναι αποδείξιμη και αλάνθαστη.
Βεβαίως, οι ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές έχουν τη δική τους έρευνα. Θα ήταν ανέντιμο αν δεν ανέφερα αυτήν την “μελέτη”, η οποία υποτίθεται ότι αποδεικνύει ότι τα παιδιά των ομοφυλόφιλων ζευγαριών αντεπεξέρχονται καλύτερα από ό,τι τα παιδιά που μεγαλώνουν κάτω από φυσικές συνθήκες.
Ένα χαρακτηριστικά άπληστο προοδευτικό ψέμα. Δεν μπορούν απλώς να είναι ικανοποιημένοι με το να προσποιούνται ότι η ανατροφή των παιδιών από τους γκέι και τους ετεροφυλόφιλους είναι ίση, θα πρέπει να προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι η πρώτη είναι κάπως ανώτερη.
Αν αυτός φαίνεται σαν ένας ηλίθιος ισχυρισμός, αυτό συμβαίνει επειδή όντως είναι. Ανήκει στο είδος των πραγμάτων που μπορείτε να απορρίψετε προτού να το διαβάσετε, γιατί αψηφά την λογική. Δεν υπάρχει απλά καμιά περίπτωση ότι τα ανθρώπινα όντα εξυπηρετούνται καθολικά καλύτερα με το να μην ανατραφούν από τους δύο ανθρώπους που τους έφεραν στον κόσμο. Το ξέρω αυτό, για τον ίδιο λόγο που ξέρω ότι η γενική κατάσταση του πληθυσμού των δελφινιών δεν μπορεί να βελτιωθεί με την εξαγωγή όλων τους από τον ωκεανό σε μεγάλες δεξαμενές γεμάτες σόδα.
Είναι αλήθεια ότι ο ωκεανός έχει τους δικούς του κινδύνους, και ίσως κάποια δελφίνια θα ζήσουν περισσότερο αν περιορίζονταν σε δεξαμενές γεμάτες με ανθρακούχα ποτά, αλλά το γεγονός παραμένει ότι τα πλάσματα, εξ ‘αρχής, οφείλουν να είναι στο φυσικό τους περιβάλλον. Και αν δεν μπορούν να είναι σε αυτό το περιβάλλον, τότε θα έπρεπε να είναι παρόμοιο. Οι φιλελεύθεροι θα είναι οι πρώτοι που θα το πουν αυτό όταν πρόκειται για ζώα του ζωολογικού κήπου, αλλά με κάποιο τρόπο αποτυγχάνουν να δουν πώς ισχύει το ίδιο και για το δικό μας είδος.
Σοκαριστικά, αποδεικνύεται ότι η μεθοδολογία αυτής της μελέτης ήταν ελαφρώς λανθασμένη.
Οι ερευνητές διαφημίζουν την μελέτη τους σε γκέι περιοδικά και φόρουμ, με επιλεγμένους εθελοντές που ήξεραν τι επρόκειτο να μελετηθεί και γιατί, και στη συνέχεια πήραν συνέντευξη τους γονείς σχετικά με το πώς περνούσαν τα παιδιά τους. Με άλλα λόγια, είπαν στους γκέι γονείς ότι προσπαθούσαν να καταλάβουν αν η ανατροφή των παιδιών από γκέι γονείς είναι επιβλαβής, και στη συνέχεια ζήτησαν από έναν επιλεγμένο αριθμό γκέι γονέων να τους πούνε αν, όντως, βλάπτουν τα παιδιά τους. Σε μια αιφνιδιαστική εξέλιξη, οι περισσότεροι από αυτούς ανέφεραν ότι όλα ήταν έξοχα και ότι ο τρόπος ζωής τους δεν ήταν καθόλου επιζήμιος.
Εύρηκα!
Θέλω να πω, είναι απλώς ένα αστείο. Το όλο θέμα είναι ένα άρρωστο αστείο. Η προοδευτική εκστρατεία παραπληροφόρησης έχει γίνει περίπου τόσο υστερικά ανισόρροπη και απίστευτη όσο και η προπαγάνδα της Βόρειας Κορέας. Μόνο που, αντί να μας πει για την μυστική φωλιά ενός μονόκερου στα βουνά κοντά στην Πιονγιάνγκ, μας λένε ότι τα παιδιά είναι σε καλύτερη θέση με τους γκέι γονείς επειδή οι γκέι γονείς το λένε.
Υποθέτω ότι κάνουν το καλύτερο με αυτά που έχουν. Εξάλλου, δεν μπορούν να έχουν πραγματική επιστήμη με την πλευρά τους, επειδή η πραγματική επιστήμη είναι η μελέτη του φυσικού και του φυσιολογικού κόσμου. Και η φύση έχει ήδη εκφράσει τη γνώμη της με αρκετά σαφή τρόπο και ανέκαθεν απέκλειε τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια από την απόκτηση παιδιών.
Χωρίς την επιστήμη, λοιπόν, οι προοδευτικοί έχουν μόνο την πίστη τους στη Θρησκεία του Εαυτού τους. Όταν φτάσεις στο σημείο αυτό, τα επιχειρήματα των γκέι ακτιβιστών για τα δικαιώματά τους ως γονείς δεν βασίζονται σε καμία επιστημονική ανάλυση, ή οποιαδήποτε πειστική συνταγματική αξίωση, και σίγουρα όχι για το τι είναι καλύτερο για το παιδί, αλλά απλά για το τι είναι καλύτερο γι’ αυτούς, προσωπικά.
Ο εκτελεστικός διευθυντής του Οικογενειακού Συμβουλίου Ισότητας πρόσφατα ξεδίπλωσε το δόγμα συνοπτικά, δηλώνοντας ότι η ανατροφή των παιδιών από γονείς του ιδίου φύλου είναι ένα «πολιτικό δικαίωμα».
Αλλά πώς θα μπορούσε να είναι η γονεϊκότητα δικαίωμα; Δεν το εξηγεί. Ποτέ δεν το κάνουν. Μπορούν να το επιβεβαιώσουν, αλλά δεν μπορούν να εξηγήσουν, πώς ένας ενήλικας θα μπορούσε να έχει ένα «αστικό δικαίωμα» να είναι γονέας, ακόμα και αν ο τρόπος ζωής του εκμηδενίζει με φυσικό τρόπο τη δυνατότητα.
Στην πραγματικότητα, έχουμε το δικαίωμα να ανατρέφουμε τα παιδιά μας από την σύλληψή τους, και έχουμε το δικαίωμα να συλλάβουμε παιδιά αν είμαστε ικανοί – πράγμα που σημαίνει ότι η πολιτική του ενός παιδιού, όπως στην Κίνα, είναι σίγουρα μια προσβολή για τα ανθρώπινα δικαιώματα – αλλά δεν μπορούμε να κατέχουμε ένα δικαίωμα σε κάτι που δεν είναι μέρος της φυσικής τάξης. Και εν πάση περιπτώσει, δεν έχει σημασία ποια είναι τα δικαιώματά μας ως ενήλικες, είναι απάνθρωπο να μην δίνουμε καμία προσοχή στα δικαιώματα των παιδιών.
Τα παιδιά έχουν δικαίωμα σε μια μαμά και ένα μπαμπά.
Αν κάποια δεν μπορεί να έχει γονείς επειδή οι γονείς της είναι νεκροί ή με άλλο τρόπο έξω απ’ τη ζωή της, και αυτή κάθεται και περιμένει να υιοθετηθεί, τότε η επόμενη καλύτερη επιλογή είναι για εκείνη να υιοθετηθεί από μια νέα οικογένεια, όπου μπορεί να εκπληρωθεί ο ρόλος του πατέρα από έναν άνδρα, και ο ρόλος της μητέρας από μια γυναίκα. Πρέπει να ξαναδημιουργηθεί αυτό που είναι φυσικό και σκόπιμο, όχι να διαστρεβλωθεί ή να αντικατασταθεί από κάτι τόσο διαταραγμένο και αποπροσανατολιστικό.
Φυσικά, κάποια παιδιά δεν έχουν και τους δύο γονείς επειδή ζουν σε μονογονεϊκά σπίτια. Είτε λόγω θανάτου ή διαζυγίου ή λόγω εγκατάλειψης, έχουν μείνει μόνο με τη μητέρα τους ή τον πατέρα τους. Αυτά τα παιδιά δεν είναι καταδικασμένα, προφανώς, και οι ζωές τους μπορούν να εξακολουθήσουν να είναι εξαιρετικά ευτυχείς και πλήρεις, αλλά κανείς δεν θα έλεγε αυτό ένα ιδανικό σενάριο.
Το θέμα είναι, με κάθε τρόπο, όλα τα παιδιά -ο καθένας, όλοι οι άνθρωποι, παντού, για πάντα- έχουν την έμφυτη επιθυμία να συνδεθούν και να μεγαλώσουν τόσο με μια θηλυκή όσο και με μια αρσενική γονική φιγούρα -. Κατά προτίμηση, αυτές οι φιγούρες θα είναι οι βιολογικοί τους πρόγονοι. Αλλά αν αυτό δεν μπορεί να συμβεί, τότε το ιδανικό είναι να έχουν ένα άλλο αρσενικό και ένα θηλυκό για να καλύψουν αυτό το κενό.
Η σύγχυση προκύπτει όταν ένα παιδί δεν έχει, ας πούμε, τον πατέρα του τριγύρω, και στη συνέχεια μια άλλη γυναίκα ξεχωριστά από τη μητέρα του έρχεται να αναλάβει αυτήν την θέση. Το παιδί θα επιθυμεί ακόμη αυτήν την αρσενική επιρροή, και όσο περισσότερο δεν πληρούται από τον θηλυκό εραστή της μαμάς του, τόσο πιο σαστισμένο, διαταραγμένο και ένοχο θα αισθάνεται. Τουλάχιστον, αν είχε μια ανύπαντρη μητέρα, κανείς δεν θα του έλεγε ότι δεν θα έπρεπε να επιθυμεί ένα ανδρικό πρότυπο. Αλλά τα παιδιά των γκέι ζευγαριών ακούν κάθε μέρα, ρητά ή σιωπηρά, ότι θα πρέπει να είναι απόλυτα ευχαριστημένα με δύο μαμάδες ή δύο μπαμπάδες.
Τα γκέι ζευγάρια δεν έχουν το δικαίωμα να είναι γονείς, γιατί τα παιδιά δεν είναι ιδιοκτησία ή μόδα. Τα παιδιά έχουν δικαιώματα. Και ανάμεσά τους είναι το δικαίωμα να μην πετιούνται στη μέση ενός κοινωνικού πειράματος που μπαλώνεται με τα πιο θεμελιώδη χαρακτηριστικά της οικογένειας. Έχουν δικαίωμα σε μια σταθερή οικογενειακή ζωή. Μπορεί να είναι αλήθεια ότι οι ενώσεις ετεροφυλόφιλων συχνά καταλήγουν σε διαζύγιο αυτές τις ημέρες, αλλά η απάντηση είναι η ενίσχυση αυτών των ενώσεων, όχι η εγκατάλειψή τους. Άλλωστε, ό,τι κι αν λένε τα ποσοστά διαζυγίων, το γεγονός είναι ότι τα γκέι ζευγάρια, ιδίως οι άνδρες, πολύ συχνά δεν είναι μονογαμικοί. Παρά το γεγονός ότι η απιστία εμφανίζεται μεταξύ ετερόφυλων ζευγαριών, στην ομοφυλοφιλική κοινότητα είναι μέρος του τρόπου ζωής τους.
Ορισμένες μελέτες αναφέρουν ότι η μέση ομοφυλοφιλική σχέση διαρκεί λιγότερο από δύο χρόνια. Άλλη έρευνα έδειξε ότι πάνω από το 80% των ομοφυλοφίλων είχαν πάνω από 50 ερωτικούς συντρόφους στη ζωή τους, με σχεδόν το 30% να εκτιμά ότι έχουν πάει με πάνω από χίλιους. Χίλιους, για όνομα του Θεού.
Βάλτε και το γεγονός ότι οι γκέι έχουν πολύ υψηλότερα ποσοστά αλκοολισμού, χρήσης ναρκωτικών, ασθενειών, και θα αρχίσετε να αντιλαμβάνεστε ότι ίσως αυτό δεν είναι το καλύτερο περιβάλλον για τα παιδιά.
Αυτά είναι τα γεγονότα σχετικά με τον γκέι τρόπο ζωής που απαγορεύεται να συζητάμε. Και συνήθως μάς απαγορεύεται με την αιτιολογία ότι αυτό δεν επηρεάζει κανέναν άλλον. Λοιπόν, αν συζητάμε σχετικά με το αν θα πρέπει να επιτραπεί στους γκέι να υιοθετούν παιδιά, τότε το ζήτημα όντως επηρεάζει άλλους ανθρώπους. Επηρεάζει τα παιδιά που σύρονται σε αυτό το χάος.
Για χάρη των παιδιών, η υιοθεσία από ομοφυλόφιλους, θα πρέπει να είναι παράνομη σε κάθε πολιτεία. Υπάρχουν όλα τα είδη των κανονισμών για το ποιοί είναι σε θέση να μπορούν να υιοθετήσουν παιδιά και ποιοί δεν μπορούν. Είναι μόνο για πολιτικούς λόγους που οι ομοφυλόφιλοι μετακινούνται από την λίστα αυτών που “δεν μπορούν”, στην λίστα αυτών “που μπορούν”. Δεν έχει καμία σχέση με την ευημερία των παιδιών, καθώς δεν υπάρχει, από την άποψη αυτή, ένας απλός καλός λόγος για να επιτρέψει στους γκέι να αναθρέψουν παιδιά.
Αλλά, ως συνήθως, τα παιδιά πρέπει να πληγωθούν για χάρη του προοδευτικού δόγματος. Περισσότερα παιδιά θυσιασμένα στο βωμό του φιλελευθερισμού. Και όπως χρησιμοποιούνται και κακοποιούνται και χειραγωγούνται, πολλοί στην κοινωνία μας ζητωκρααυγάζουν, ενώ οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους από εμάς κοιτάζουν αλλού.
«Δεν μας επηρεάζει», σκεφτόμαστε.
Επηρεάζει μόνο τα παιδιά, και, όπως έχουμε διαπιστώσει ξανά και ξανά, αυτά απλά δεν έχουν σημασία.
Πηγή:
http://www.theblaze.com/contributions/gay-adoption-might-be-good-for-gay-activists-but-its-terrible-for-children/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου