Πάντα κι᾿ ὅπου σ᾿ ἀντικρίζω,
μέ λαχτάρα σταματῶ,
ὑπερήφανα δακρύζω,
ταπεινά σέ χαιρετῶ.
Δόξα ἀθάνατη στολίζει
κάθε θεία σου πτυχή
καί μαζί σου φτερουγίζει
τῆς πατρίδος ἡ ψυχῆ.
Ὅταν ξάφνου σέ χαϊδεύει
τ᾿ ἀγεράκι τ᾿ ἀλαφρό,
μοιάζεις κύμα, πού σαλεύει
μέ χιονόλευκον ἀφρό.
Κι ὁ σταυρός πού λαμπυρίζει
στήν ψηλή σου κορυφή,
εἶν᾿ ὁ φάρος πού φωτίζει
μίαν ἐλπίδα μας κρυφή.
Σέ θωρῶ κι ἀναθαρρεύω
καί τά χέρια μου χτυπῶ,
σάν ἁγία σέ λατρεύω,
σά μητέρα σ᾿ ἀγαπῶ.
Κι ἀπ᾿ τά στήθη μου ἀνεβαίνει
μία χαρούμενη φωνή:
«Νἆσαι πάντα δοξασμένη,
ὦ Σημαία γαλανή!»
Τό ποίημα « ἡ σημαία» εἶναι τοῦ Ἰωάννη Πολέμη,ἐδῶ καί οἱ φωτό ἀπό : ἐδῶ,ἐδῶ,ἐδῶ,ἐδῶ,ἐδῶ
Ἡ Πελασγική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου