ΟΜΟΦΥΛΟΦΥΛΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ
Γράφει η Μαρία Ι. Γιαλαμά,
Μεγάλο θέμα ανοίγει η κυβέρνηση ,με την πρόθεσή της να νομοθετήσει τον γάμο μεταξύ ομοφύλων.Το επικοινωνιακού τύπου επιχείρημα, ότι προτίθεται να εισηγηθεί και να ψηφίσει τον γάμο αυτό, με σκοπό την ένωση της κοινωνίας είναι σαθρό, λαμβανομένου υπ’ όψιν του μικρού αριθμού ομοφυλοφίλων ατόμων.
Είναι γνωστό ότι το ομοφυλοφιλικό κίνημα, με τις διαρκείς πιεστικές παρεμβάσεις του στα αμερικανικά συνέδρια Ψυχιάτρων, έχει καταφέρει, να αλλάξει τον προσδιορισμό του όρου ομοφυλόφιλος. Ανατρέχοντας ο ερευνητής στην αντίστοιχη βιβλιογραφία , συναντά στα μέσα του 20ου αιώνος, η ομοφυλοφιλία να θεωρείται ψυχιατρική διαταραχή «κοινωνιοπαθητική διαταραχή προσωπικότητος». Με τον όρο αυτό αναφέρεται στην πρώτη έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχιατρικών διαταραχών(DSM-1),της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας το 1952.Στην δεύτερη έκδοση του DSM-2 το 1968,η ομοφυλοφιλία συμπεριλαμβάνεται «στις σεξουαλικές αποκλίσεις, που δεν δύνανται να υποκαταστήσουν την φυσιολογική συμπεριφορά». Το 1973,στην Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία, με ποσοστό 58%,απεφασίσθη κατόπιν ψηφοφορίας να μην θεωρείται πλέον ψυχιατρική διαταραχή η ομοφυλοφιλία. Έτσι στο DSM-3 το 1980,περιελήφθη ο όρος « εγωδυστονική ομοφυλοφιλία», ανήκουσα στην γενική κατηγορία των ψυχοσεξουαλικών διαταραχών. Το 1987,στο ανανεωμένο DSM-3-R,παύει να υπάρχει ο όρος « εγωδυστονική ομοφυλοφιλία» και μένει το «σημαντική και επίμονη δυσφορία ως προς τον σεξουαλικό προσανατολισμό», το δε 1992,η ομοφυλοφιλία αφαιρείται από την Διεθνή ταξινόμηση των ασθενειών της ΠΟΥ(παγκόσμια οργάνωση υγείας) το δε 1997,η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία ξεκίνησε να υποστηρίζει τον γάμο ομοφύλων. Οι ανωτέρω αποχαρακτηρισμοί συνέβησαν, άνευ επιστημονικής τεκμηριώσεως, αυθαιρέτως ,μή υπαρχόντων επιστημονικών δεδομένων μέχρι στιγμής για τα αίτια της ομοφυλοφιλίας. Σύγχρονες έρευνες που αφορούν στην επίδραση βλαπτικών παραγόντων στην κύηση, σε γενετικούς μηχανισμούς, σε φυσιολογία του εγκεφάλου κλπ, δεν κατέληξαν σε ασφαλή και αποδεκτά από την επιστημονική κοινότητα συμπεράσματα. Η υπάρχουσα διαταραχή του φύλου στην παιδική ηλικία, λέγεται ότι οδηγεί στην ομοφυλοφιλία, ενώ όλοι οι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν διαταραχή του φύλου. Ομοφυλοφιλικές πρακτικές έχουν αναφερθεί από παλαιά στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά ποτέ η ομοφυλοφιλία δεν θεωρήθηκε ισότιμη και φυσιολογική πρακτική στους ενήλικες.
Ο Σωκράτης ανέφερε( Πλάτωνας- Γοργίας),ότι «ο των κιναίδων βίος, δεινός και αισχρός και άθλιος εστί» Στην εποχή μας, παρά του ότι η ομοφυλοφιλία δεν θεωρείται ψυχιατρική διαταραχή, σχετίζεται με σημαντική ψυχιατρική νοσηρότητα.(γενικευμένη αγχώδης διαταραχή, κατάθλιψη, απόπειρες αυτοκτονίας, διαταραχή διαγωγής ,χρήση ουσιών, αλκοολισμός κλπ)
Συμφώνως πάντοτε με την βιβλιογραφία ,οι επόμενες ψυχιατρικές διαταραχές που ακολουθούν την αντίστοιχη πορεία «αποχαρακτηρισμού», είναι αυτή της παιδοφιλίας και η διαταραχή της ταυτότητος φύλου. Ασφαλώς ο αποχαρακτηρισμός τέτοιων διαταραχών, που δεν συνοδεύεται ούτε υποστηρίζεται από αντίστοιχα επιστημονικά δεδομένα, αλλά γίνεται δι’ αυθαιρέτου ορισμού του φυσιολογικού, εγείρει ερωτήματα για την ιατρική διάγνωση και πρακτική. Η αίσθηση ότι η αμεροληψία στην ιατρική διάγνωση έχει χαθεί, είναι ευρέως διαδεδομένη. Το τι συντελεί ώστε να γίνει ένα άτομο ομοφυλόφιλο μετά την εφηβεία, δεν έχει απαντηθεί από την επιστήμη. Οι περιβαλλοντολογικοί παράγοντες, η ανατροφή του κλπ, δεν τεκμηριώνουν την ομοφυλοφιλία. Ο βιασμός σε παιδική ή εφηβική ηλικία ενοχοποιείται για το μέλλον του βιασθέντος στην ενηλικίωση. Το ερώτημα όμως παραμένει, δεδομένου ότι οι όποιες κοινωνικές αλλαγές επιβάλλονται από τα κινήματα της μειοψηφούσης κοινότητος, άνευ επιστημονικών δεδομένων: Μπορεί και πρέπει η κοινωνία να αλλάξει τα δομικά της στοιχεία όπως η οικογένεια, προς χάριν ενός μικρού ποσοστού των μελλών της; Οι επιστήμονες επιβάλλεται ,με επιστημονικότητα και ειλικρίνεια να περιγράψουν τις συνέπειες για τον ανθρώπινο ψυχισμό, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την οικογένεια, την κοινωνία των «οικογενειών» που επιθυμούν να δημιουργήσουν τα ομόφυλα ζεύγη, μέσω του αιτουμένου γάμου τους. Η μέχρι τώρα επιστημονική γνώση μας προειδοποιεί ,ότι η καταπάτηση των φυσικών νόμων, έχει συνέπειες σε όλους τους τομείς της υγείας.
Η όποια απόφαση ληφθεί, με πίεση από την συγκεκριμένη ομάδα για γάμο μεταξύ ομοφύλων, εγκυμονεί μελλοντικούς κινδύνους. Πόσο μάλλον, όταν με την ψήφο των κοινοβουλευτικών, θα καταστεί η γυναίκα πολυχρηστικό σκεύος ενοικιαζόμενο προς τεκνοποίηση με σκοπό την ικανοποίηση τινών και η αγοραπωλησία βρεφών, θα έχει την « άτυπη κάλυψη» της Ελληνικής Πολιτείας. Όλα αυτά συζητούνται ,την χρονική περίοδο, που αποκαλύπτεται η ανυπαρξία κοινωνικής προνοίας, στην ολοένα βυθιζομένη στην οικονομική και πνευματική ανέχεια Ελληνική κοινωνία. Διότι όταν η παιδεία χωλαίνει και η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των μαθητών, αφορά μόνον στην ανεκτικότητα και όχι στην ευθύνη εκάστου εκ των δύο φύλων για τις πράξεις του και των απορρεόντων εξ αυτών υποχρεώσεων, τότε το λάθος αποκτά ρίζες. Οδηγούμεθα με τις επιπόλαιες αποφάσεις σε Οργουελικές εποχές, που δεν συνάδουν με τα Ελληνικά κοινωνικά και οικογενειακά πλαίσια. Η σεξουαλική παρέκκλιση ελαχίστων, απαγορεύεται να καταργεί την ιερότητα της μητρότητος και την βιολογική ταυτότητα του άρρενος και του θήλεως. Ο δικαιωματισμός, δεν επιτρέπεται να καταστρατηγεί τους κανόνες δικαίου. Οι διεκδικούντες ίσα δικαιώματα δια του γάμου των ομοφύλων και την απόκτηση τέκνων, παρακάμπτουν βιαίως τα δικαιώματα των παιδιών, στερώντας τους τον μητρικό θηλασμό και των εξ αυτού απορρεόντων ωφελημάτων, την μητρική αγκαλιά και στοργή, την ανατροφή από μητέρα και πατέρα, από την αλληλοσυμπλήρωση των οποίων δημιουργούνται με την πρόνοια της φύσεως. Επί τέλους η ιερότητα της μητρότητος και της οικογενείας, δεν διατίθενται προς εύπεπτο καταναλωτισμό. Η κυβέρνηση οφείλει να πράττει, έχουσα γνώμονα τα «υπάρχοντα δεδομένα ευπρεπείας ,αξιοπρεπείας και σεβασμού των ηθών των Ελλήνων» https://pilitouromanou.blogspot.com/
ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΕΘΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΑΦΥΣΙΚΟ
Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*
Όταν ο Ούγγρος κομμουνιστής ηγέτης Mátyás Rákosi είπε την περίφημη φράση ότι «το σαλάμι είναι ένα ακριβό φαγητό και δεν τρώγεται όλο μονομιάς, αλλά κόβουμε μία φέτα κάθε φορά», ουσιαστικά επινόησε μια τακτική αντιμετώπισης των πολιτικών αντιπάλων του, που ονομάστηκε «σαλαμοποίηση». Σύμφωνα με αυτήν, οι αντιδράσεις των αντιπάλων εξουδετερώνονται «φέτα φέτα», σταδιακά δηλαδή, με ρυθμό τέτοιο που κάποια στιγμή (πολύ αργά συνήθως) γίνεται αντιληπτό ότι αυτές έχουν εξαλειφθεί πλήρως. Μια τέτοια τακτική εφαρμόζεται εδώ και μερικά χρόνια αναφορικά με τα δικαιώματα της λεγόμενης ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας (όπου στο + υποκρύπτονται πολλές, ανομολόγητες ακόμη ιδιαιτερότητες).
Αρχικά, μας είπαν πως δεν πρέπει να ενδιαφέρει κανέναν μας τι κάνουν στο κρεβάτι τους. Ήταν κάτι που ακουγόταν λογικό και με την εξάντληση της καλής μας προαίρεσης το αποδεχτήκαμε. Έτσι κι αλλιώς η καρικατούρα του εμφανισιακού και συμπεριφορικού προτύπου τους είχε πάψει ήδη να αντιμετωπίζεται ως τέτοια από το σύνολο της κοινωνίας. Φαίνεται, όμως, ότι αυτό δεν ήταν ο τελικός σκοπός τους.
Σύντομα κόπηκε άλλη μία φέτα από το σαλάμι: «Θα σου δείξω, εγώ ο ίδιος, τι κάνω στο κρεβάτι μου, θες, δεν θες». Παρελάσεις «υπερηφάνειας», ταινίες, βιβλία, τηλεοπτικές σειρές, εκδηλώσεις παντός είδους, κατά κανόνα υποστηριζόμενες με κάθε τρόπο από θεσμικούς φορείς, επιστρατεύτηκαν για τον σκοπό αυτό. Η καρικατούρα του εμφανισιακού και συμπεριφορικού προτύπου τους επέστρεψε αυτή τη φορά ως «κανονικότητα»! Ούτε αυτό, όμως, φάνηκε αρκετό.
Το να γίνει αποδεκτό ότι αυτό είναι «κανονικότητα» είναι και παραμένει από δύσκολο έως αδύνατο για μια κοινωνία που πορεύτηκε με τις αξίες μιας φυσιολογικής ζωής, θέλοντας να επιβιώσει, να αναπαραχθεί, να προοδεύσει. Έτσι, στράφηκαν προς τον πραγματικό τους στόχο: Στα παιδιά της κοινωνίας αυτής! Όχι μόνο θα τα φέρνουμε από πολύ νωρίς σε επαφή με τέτοια πρότυπα και πρόσωπα, γιατί μόνο έτσι «η κοινωνία μας θα γίνει πιο ανεκτική, πιο συμπεριληπτική και πιο… δημοκρατική», όπως διατυπώνεται από τα πλέον επίσημα χείλη, αλλά θα θεσμοθετήσουμε ακόμη και την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια! Η καρικατούρα του εμφανισιακού και συμπεριφορικού προτύπου τους επιχειρείται πλέον να καταξιωθεί ως το ιδανικό πρότυπο και υπόδειγμα στα παιδιά μας.
Είχε προηγηθεί, νωρίτερα, η κοπή άλλης μίας φέτας του σαλαμιού, μέσω της κυβερνητικής επιχειρηματολογίας πως «όλα γίνονται λόγω της ανάγκης να διορθωθούν αδικίες και να καλυφθούν κενά στην προστασία των παιδιών» ή ακόμη και για τη μη «παρεμπόδιση του δικαιώματος του ατόμου για επιδίωξη της ευτυχίας του ή της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς του».
Θα πρέπει όμως, πριν από κάθε συζήτηση, να απαντήσουμε στο ερώτημα σχετικά με το ποιου προσώπου τα δικαιώματα πρέπει να προτάξουμε; Αυτά ενός ατόμου που επιδιώκει την ευτυχία του ή την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του ή ενός απροστάτευτου παιδιού που θα το αναγκάσουμε να μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον ομόφυλου ζευγαριού στερώντας του, κατά περίπτωση, το μητρικό ή το πατρικό πρότυπο;
Δυστυχώς, η κυρίαρχη κουλτούρα (που πάντως όχι μόνο δεν αντιστοιχίζεται στην κοινωνία, αλλά αντιθέτως τη βρίσκει απόλυτα αντίθετή της, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις) τείνει να επιβάλει έναν συμπεριφορικό εθισμό, που απειλεί να διαταράξει όλες τις άλλες πτυχές της ανθρώπινης ζωής. Και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, αυτός ο εθισμός πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα, προτού κυριαρχήσει, προτού δηλαδή επηρεάσει καταλυτικά τα συναισθήματα και τη λειτουργικότητά μας, όταν πια δηλαδή θα είναι αδύνατη η αλλαγή της συμπεριφοράς μας, παρά την επιθυμία και τις προσπάθειές μας για κάτι τέτοιο.
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
endohora@yahoo.gr -- antinews.gr
http://enaasteri.blogspot.com/search?updated-max=2024-01-13T13:43:00%2B02:00&max-results=7&start=5&by-date=false
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου