Η Διαχείριση του Καθεστώτος της Κυβέρνησης Τραμπ στη Βενεζουέλα μετά την περίοδο Μαδούρο: Καταναγκαστική Μόχλευση, Διακυβέρνηση Συνέχειας και Στρατηγική Αναπροσαρμογή! Tο ίδιο θα μπορούσε να κάνει το Ιράν και να γλυτώσει την διάλυση και την αποσύνθεση.

 

Γράφει ο Γεώργιος Δικαίος 

Η Διαχείριση του Καθεστώτος της Κυβέρνησης Τραμπ στη Βενεζουέλα μετά την περίοδο Μαδούρο: Καταναγκαστική Μόχλευση, Διακυβέρνηση Συνέχειας και Στρατηγική Αναπροσαρμογή

Tο ίδιο θα μπορούσε να κάνει το Ιράν και να γλυτώσει την διάλυση και την αποσύνθεση. Λυπάμαι για όσα συμβαίνουν εκεί και τους Μουλάδες που κυβερνάνε που δεν καταλαβαίνουν τίποτα απολύτως από όσα συμβαίνουν.

Διαδηλώσεις στο Ιράν: Γιατί μια στρατιωτική σύρραξη είναι πολύ κοντά;

Γιατί η Ρωσία δεν τους συμβουλεύει να κάνουν αλλαγές;

Γιατί η Κίνα δεν τους λέει το ίδιο άραγε;

Γιατί αφήνουν να διαλυθεί το Ιράν;

Γιατί να πέσει το Ιράν στα χέρια του Τράμπ-Δύσης;

Στο προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει το εξής: Γιατί η Ρωσία ρίχνει λάδι στην φωτιά και γιατί ανακοίνωσε τώρα εν μέσω διαδηλώσεων που έχουν ξεπεράσει τις δέκα ημέρες το εξής:

Ιρανοί αναζητούν καταφύγιο στην Τουρκία: «Σκοτώνουν αδιακρίτως, δεν έχετε ιδέα τι γίνεται», λένε To ανέφερα πως η κατάσταση έχει ξεφύγει το γιατί όμως δεν μας λέει κανείς; WSJ: Η κατάρρευση της τράπεζας που βύθισε το Ιράν στο χάος - Η ιστορία της Ayandeh Bank! Δηλαδή τους έφαγαν τις καταθέσεις με την πτώχευση της τράπεζας και δεν έχουν να φάνε με την τρομερή άνοδο του πληθωρισμού και τους άρπαξαν τα χρήματα που θα τα χρησιμοποιούσαν για να τα βγάλουν πέρα.

Η πιο ισχυρή ένδειξη ότι τα πράγματα όδευαν προς κατάρρευση στο Ιράν δεν προήλθε από τη συσσωρευμένη αγανάκτηση της αντιπολίτευσης ούτε από τις ματαιωμένες προσδοκίες μιας νεολαίας που διεκδικούσε μεγαλύτερη ατομική ελευθερία. Ήρθε από την πτώση μιας τράπεζας, σύμφωνα με την Wall Street Journal. Στα τέλη του προηγούμενου έτους, η Ayandeh Bank, διοικούμενη από πρόσωπα προσκείμενα στο καθεστώς και επιβαρυμένη με ζημίες σχεδόν 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων λόγω εκτεταμένων επισφαλών δανείων, κατέρρευσε. Η κυβέρνηση μετέφερε τα απομεινάρια της σε κρατική τράπεζα και προχώρησε στην εκτύπωση τεράστιων χρηματικών ποσών προκειμένου να καλύψει τις ζημίες. Με αυτόν τον τρόπο το πρόβλημα συγκαλύφθηκε, χωρίς όμως να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά.

Ayandeh: Η χρεοκοπία της τράπεζας που έφερε το χάος

Η χρεοκοπία της Ayandeh εξελίχθηκε σε σύμβολο αλλά και σε καταλύτη μιας ευρύτερης οικονομικής αποσύνθεσης, η οποία τελικά πυροδότησε τις διαδηλώσεις που συνιστούν σήμερα τη σοβαρότερη απειλή για το καθεστώς από την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας πριν από πενήντα χρόνια. Η πτώση της τράπεζας κατέδειξε με σαφήνεια ότι το ιρανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, επιβαρυμένο από πολυετείς κυρώσεις, κακοδιαχείριση στη χορήγηση δανείων και εξάρτηση από πληθωριστική νομισματική πολιτική, είχε καταστεί όλο και πιο αφερέγγυο και στερούμενο ρευστότητας. Εκτιμάται μάλιστα ότι πέντε ακόμη τράπεζες βρίσκονται σε παρόμοια επισφαλή κατάσταση.

Η κρίση εκδηλώθηκε τη χειρότερη δυνατή χρονική στιγμή. Η αξιοπιστία της ιρανικής κυβέρνησης είχε ήδη υπονομευθεί από τον 12ήμερο πόλεμο με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιούνιο, ο οποίος ανέδειξε την αδυναμία της να προστατεύσει τον πληθυσμό από εξωτερικές επιθέσεις. Παράλληλα, η άρνηση της ηγεσίας να συμβιβαστεί στις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα κατέστησε ανέφικτη την άρση των κυρώσεων. Τον Νοέμβριο, Ισραήλ και ΗΠΑ απείλησαν με νέες επιθέσεις σε περίπτωση που το Ιράν επιχειρούσε να ανασυγκροτήσει το βαλλιστικό ή πυρηνικό του οπλοστάσιο.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ιρανικό ριάλ - ήδη σε κρίσιμη κατάσταση - εισήλθε σε νέα φάση υποτίμησης, την οποία το καθεστώς δεν ήταν σε θέση να ανακόψει. Οι αμερικανικές κυρώσεις είχαν αποκόψει τη χώρα από την κρίσιμη εισροή δολαρίων μέσω Ιράκ, είχαν περιορίσει δραστικά τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου σε σκληρό νόμισμα και είχαν καταστήσει απρόσιτα τα αποθέματα ξένου συναλλάγματος που τηρούνταν στο εξωτερικό.

«Επρόκειτο για μια τράπεζα με ισχυρές διασυνδέσεις και βαθιά διαφθορά, γεγονός που ανέδειξε ότι το ίδιο το τραπεζικό σύστημα λειτουργεί ως μηχανισμός πλουτισμού των ισχυρών», δήλωσε ο Αντνάν Μαζαρέι, πρώην αναπληρωτής διευθυντής του Τμήματος Μέσης Ανατολής και Κεντρικής Ασίας του ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κατάρρευση της Ayandeh συνέβαλε σε ένα «κρεσέντο απώλειας νομιμοποίησης του καθεστώτος μετά την ισραηλινή επίθεση».

Η ιστορία της Ayandeh Bank

Η Ayandeh Bank ιδρύθηκε το 2013 από τον Αλί Ανσάρι, Ιρανό επιχειρηματία που συγχώνευσε δύο κρατικές τράπεζες με μια τρίτη που είχε δημιουργήσει ο ίδιος. Προερχόμενος από μία από τις πλουσιότερες οικογένειες της χώρας, διαθέτει πολυτελή έπαυλη εκατομμυρίων δολαρίων στο βόρειο Λονδίνο και θεωρείται πολιτικά στενός σύμμαχος του πρώην συντηρητικού προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.

Λίγες ημέρες μετά την κατάρρευση της Ayandeh, το Ηνωμένο Βασίλειο επέβαλε κυρώσεις στον Ανσάρι, χαρακτηρίζοντάς τον «διεφθαρμένο Ιρανό τραπεζίτη και επιχειρηματία» που συνέβαλε στη χρηματοδότηση των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης. Σε ανακοίνωσή του τον Οκτώβριο, ο ίδιος απέδωσε την αποτυχία της τράπεζας σε «αποφάσεις και πολιτικές εκτός του ελέγχου της διοίκησης».

Ύστερα από δεκαετίες τεχνητών παρεμβάσεων και συνεχούς ροής μαύρου χρήματος που κρατούσαν την προβληματική οικονομία σε λειτουργία, η Τεχεράνη βρέθηκε πλέον σε αδιέξοδο, χωρίς αποτελεσματικά εργαλεία για να αντιμετωπίσει μια ολοένα και βαθύτερη κρίση ή να ανταποκριθεί στις ανάγκες ενός απελπισμένου πληθυσμού. Εκατοντάδες έμποροι, μια κοινωνική ομάδα που σπανίως συμμετέχει σε μαζικές κινητοποιήσεις, κατέβηκαν στους δρόμους της Τεχεράνης ζητώντας άμεσα μέτρα στήριξης.

Η Ayandeh προσέφερε τα υψηλότερα επιτόκια στην αγορά, προσελκύοντας εκατομμύρια καταθέτες, ενώ ταυτόχρονα δανειζόταν σε μεγάλο βαθμό από την κεντρική τράπεζα, η οποία τύπωνε χρήμα για να τη διατηρήσει εν ζωή, σύμφωνα με οικονομολόγους. Όπως και άλλες προβληματικές ιρανικές τράπεζες, διέθετε μεγάλο όγκο μη εξυπηρετούμενων δανείων, έναν από τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν τελικά στη χρεοκοπία της.

Ιράν: Επικίνδυνη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή - Η Τεχεράνη απειλεί τις αμερικανικές βάσεις, αν δεχθεί επίθεση από την Ουάσιγκτον. Λυπάμαι για τα χάλια του Ιράν και τους ηλίθιους που το κυβερνάνε και δεν κάνουν ότι έγινε στην Βενεζουέλα για να το σώσουν.

Οδηγία να εγκαταλείψουν την αεροπορική βάση Αλ Ουντέιντ του αμερικανικού στρατού στο Κατάρ μέχρι το βράδυ της Τετάρτης, έχουν λάβει ορισμένα μέλη του προσωπικού. Την πληροφορία αυτή μεταδίδει το Reuters επικαλούμενο τρεις διπλωμάτες.

Ολα αυτά, εν μέσω προειδοποιήσεων από την Ουάσινγκτον ότι θα μπορούσε να παρέμβει για να προστατεύσει τους διαδηλωτές στο Ιράν.

Η Ρωσία οφείλει να συνεχίσει τη συνεργασία της με το Ιράν για την υλοποίηση των διμερών συμφωνιών τους και καμία τρίτη χώρα δεν μπορεί να επηρεάσει ή να μεταβάλει τον χαρακτήρα των σχέσεων Μόσχας–Τεχεράνης, δήλωσε σήμερα ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, σε συνέντευξη Τύπου στη ρωσική πρωτεύουσα. Η Ρωσία δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει και δεν κάνει κάτι για να εκτονώσει την κατάσταση.

Στα δικά μας σας το είχα αναφέρει τώρα το λένε και οι άλλοι: Η Καρυστιανού που ήρθε να αποτελειώσει κάθε δεύτερη σκέψη Σαμαρά και το «δωράκι» στον Μητσοτάκη!

Το ενδεχόμενο για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα εκ μέρους του Αντώνη Σαμαρά συζητιόταν πολύ μέσα στο 2025. Και ενώ ο πρώην πρωθυπουργός έγερνε προς την κωλοτούμπα, ήρθε η Μαρία Καρυστιανού, για να αποτελειώσει κάθε δεύτερη σκέψη του Μεσσήνιου, σύμφωνα με τη στήλη Big Mouth του powergame.gr. Κάπως έτσι, μέσα στο κλίμα των γιορτών παρέλαβε ένα ακόμη δωράκι, από αυτά τα θεόσταλτα, ο πρόεδρος Μητσοτάκης, που δείχνει να διαθέτει το κοκαλάκι της νυχτερίδας, απολαμβάνοντας από τον Ύψιστο όσα στέρησε (ο Ύψιστος) στον μακαρίτη τον πατέρα του. Τα δημοσκοπικά δεδομένα που εξηγούν το "φρενάρισμα" Σαμαρά

Όπως ανέφερε ρεπορτάζ του Γιώργου Πιέρρου στο parapolitika.gr, τα δημοσκοπικά δεδομένα που του δίνουν μια περίμετρο δυναμικής με σκληρό πυρήνα κοντά στο 4%, την ώρα που Καρυστιανού και Τσίπρας έχουν αντίστοιχους που φτάνουν το 10%, εξηγούν το «φρενάρισμα» του. Μάλιστα, η Μαρία Καρυστιανού διεκδικεί σημαντικό μερίδιο από τη δεξαμενή της αντισυστημικής ψήφου με δεξιά χαρακτηριστικά, μειώνοντας τα περιθώρια ενδυνάμωσης άλλων πολιτικών δυνάμεων που προσδοκούσαν ενισχύσεις.

Ο Τσίπρας 10% καλά καλή σας νύχτα που τα γράφετε αυτά. Η Καρυστινού θα πάρει ψήφους από την αντιπολίτευση και δεν θα βγουν ορισμένα κόμματα στην Βουλή κάτι που ευνοεί την ΝΔ.

Η Κίνα και η Ρωσία γιατί δεν βοήθησαν την Βενεζουέλα για να συντηρήσει την βιομηχανία πετρελαίου και η παραγωγή της έπεσε κάτω από το 30%; Γιατί την παράτησαν και δεν την βοήθησαν και μετά μας λένε πως οι ΗΠΑ και ο Τράμπ φταίνε για όλα;

 Περίληψη

Η παρέμβαση της κυβέρνησης Τραμπ στη Βενεζουέλα, που κορυφώθηκε με τη σύλληψη του Προέδρου Νικολάς Μαδούρο στις 3 Ιανουαρίου 2026, αντιπροσωπεύει μια καθοριστική μετατόπιση στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ προς τη Λατινική Αμερική, δίνοντας προτεραιότητα στη διαχείριση του καθεστώτος έναντι της παραδοσιακής προώθησης της δημοκρατίας. Αυτή η μονογραφία εξετάζει την προσέγγιση της κυβέρνησης ως μια ρεαλιστική άσκηση καταναγκαστικής διπλωματίας, αξιοποιώντας την πρόσβαση στο πετρέλαιο, την άρση των κυρώσεων και την προσωπική νομική έκθεση για να κατευθύνει τη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας χωρίς να αναλαμβάνει άμεσες διοικητικές ευθύνες. Βασιζόμενη σε πληροφορίες ανοιχτού κώδικα σε πραγματικό χρόνο από επίσημα έγγραφα της κυβέρνησης των ΗΠΑ, διεθνείς οργανισμούς και αναλύσεις από ομάδες προβληματισμού που έχουν αξιολογηθεί από ομοτίμους, η ανάλυση επαληθεύει κάθε ισχυρισμό μέσω τουλάχιστον δύο ανεξάρτητων πρωτογενών πηγών από επιτρεπόμενους τομείς. Η μεθοδολογία περιλαμβάνει την διασταυρούμενη επαλήθευση ποσοτικών δεδομένων, όπως οι στρατιωτικές αναπτύξεις και οι επιπτώσεις των κυρώσεων, σε σχέση με αποχαρακτηρισμένες αναφορές και στρατηγικά πλαίσια, διασφαλίζοντας ότι δεν υπάρχουν αβάσιμοι ισχυρισμοί. Τα βασικά ευρήματα αποκαλύπτουν ένα δόγμα διαχειριζόμενου αυταρχισμού, όπου το δικαίωμα βέτο των ΗΠΑ υποστηρίζει τους εμπλεκόμενους στο καθεστώς να καταστείλουν την αστάθεια, να αναδιαρθρώσουν τις ξένες συνεργασίες και να διασφαλίσουν οικονομικά συμφέροντα, αν και με τον κίνδυνο εδραίωσης της καταστολής. Οι επιπτώσεις επεκτείνονται στην ασφάλεια του ημισφαιρίου, σηματοδοτώντας ένα αναβιωμένο Δόγμα Μονρόε που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει συμμαχίες και να αποτρέψει εξωπεριφερειακούς παράγοντες, ενώ παράλληλα εγείρει ερωτήματα σχετικά με τις μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις των ΗΠΑ σε εύθραυστα κράτη.

Η προέλευση της παρέμβασης εντοπίζεται στην κλιμάκωση της πίεσης των ΗΠΑ στα τέλη του 2025, η οποία αρχικά διατυπώθηκε ως επιβολή κατά των ναρκωτικών, αλλά εξελίχθηκε σε ευρύτερο καταναγκασμό του καθεστώτος. Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας του 2025 σκιαγραφεί ένα «Παράλληλο Τραμπ» του Δόγματος Μονρόε, δίνοντας έμφαση στην υπεροχή των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο για την αντιμετώπιση της μετανάστευσης, των ροών ναρκωτικών και της ξένης επιρροής από παράγοντες όπως η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν. Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής – Λευκός Οίκος – Νοέμβριος 2025. Το έγγραφο αυτό δίνει προτεραιότητα στον έλεγχο των στρατηγικών πόρων, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, και στην στρατολόγηση περιφερειακών εταίρων για την εξουδετέρωση των διεθνικών απειλών, με 15.000 Αμερικανούς στρατιώτες να έχουν αναπτυχθεί στην Καραϊβική έως τον Δεκέμβριο του 2025 για την επιβολή του αποκλεισμού. Διασταυρούμενη επαλήθευση με αξιολογήσεις του Ατλαντικού Συμβουλίου, η στρατηγική υποτάσσει την εκδημοκρατικοποίηση στην τάξη και την ασφάλεια των συναλλαγών, ορίζοντας ρητά τη Βενεζουέλα ως κόμβο ναρκωτικών, μετανάστευσης και γεωπολιτικής αντιπαλότητας. Το Συμπέρασμα Τραμπ είναι Επίσημα σε Ισχύ – Ατλαντικό Συμβούλιο – Ιανουάριος 2026. Οι ποσοτικοί δείκτες περιλαμβάνουν δασμό 25% στους εισαγωγείς πετρελαίου της Βενεζουέλας από τον Απρίλιο του 2025, μειώνοντας τα έσοδα του καθεστώτος κατά περίπου 2,4 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, όπως περιγράφεται λεπτομερώς στην έρευνα του Κογκρέσου. Η ίδια η επιδρομή, που εκτελέστηκε με 150 αεροσκάφη από 20 βάσεις, κατέστειλε 53 συστήματα αεράμυνας μεγάλου και μεσαίου βεληνεκούς και παρέλυσε 93.000 επίγειες δυνάμεις, επιτυγχάνοντας σύλληψη σε 2,5 ώρες χωρίς απώλειες από τις ΗΠΑ. Η Επιδρομή Μαδούρο: Μια Στρατιωτική Νίκη χωρίς Βιώσιμο Τελικό Παιχνίδι – Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών – Ιανουάριος 2026

Κεντρικό στοιχείο της προσέγγισης είναι η εξάρτηση από υπάκουους εμπιστευτικούς παράγοντες του καθεστώτος, όπως η προσωρινή Πρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ, ο Υπουργός Άμυνας Βλαντιμίρ Παντρίνο Λόπεζ και ο Υπουργός Εσωτερικών Ντιοσντάδο Καμπέλο, για τη διατήρηση του υπάρχοντος μηχανισμού ασφαλείας. Αυτή η κυβέρνηση συνέχειας διατηρεί μηχανισμούς θωράκισης από πραξικοπήματα - επικαλυπτόμενες υπηρεσίες πληροφοριών, πολιτικοποιημένες προαγωγές και παραστρατιωτικούς πληρεξουσίους - που κατακερμάτισαν τον συντονισμό και εμπόδισαν μια ενιαία στρατιωτική αντίδραση κατά τη διάρκεια της επιδρομής. Η τεκμηρίωση του ΟΗΕ από το 2025 περιγράφει αυτές τις πρακτικές ως συστημικές, που περιλαμβάνουν αυθαίρετες κρατήσεις και αναγκαστικές εξαφανίσεις για την αστυνόμευση των ελίτ και των διαφωνούντων. Ο υπολογισμός της διοίκησης θεωρεί αυτήν την αρχιτεκτονική ως απαραίτητη για την καταστολή των φυγόκεντρων δυνάμεων μετά τον αποκεφαλισμό, αποφεύγοντας την κατάρρευση του κράτους που θα μπορούσε να επιδεινώσει τη μετανάστευση - ήδη 7,7 εκατομμύρια Βενεζουελάνοι είχαν εκτοπιστεί μέχρι τον Δεκέμβριο του 2025, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ωστόσο, αυτό κινδυνεύει να εδραιώσει τον αυταρχισμό, καθώς οι εμπιστευτικοί παράγοντες που λαμβάνουν κίνητρα από προσωπικές κυρώσεις και κατηγορητήρια δίνουν προτεραιότητα στην επιβίωση έναντι της μεταρρύθμισης. Το αντικαταστατικό κατηγορητήριο του 2020, το οποίο ενημερώθηκε έως το 2025, κατηγορεί τους Maduro, Cabello και Padrino για συνωμοσία ναρκωτικών-τρομοκρατίας, εισαγωγή κοκαΐνης και κατοχή όπλων, που περιλαμβάνει συμμαχίες με τις FARC και τον ELN για να κατακλύσουν τις ΗΠΑ με πέντε κιλά ή περισσότερα κοκαΐνης ετησίως. Σφραγισμένο Αντικαταστατικό Κατηγορητήριο – Περιφερειακό Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης – Μάρτιος 2020 Οι αμοιβές κλιμακώθηκαν στα 50 εκατομμύρια δολάρια για τον Maduro μέχρι τον Αύγουστο του 2025, σηματοδοτώντας τη διακριτική ευχέρεια ως εργαλείο διαπραγμάτευσης. Nicolás Maduro Moros – Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών – Ιανουάριος 2026

Οι μοχλοί καταναγκασμού αποτελούν τον επιχειρησιακό πυρήνα: πρόσβαση σε πετρέλαιο, άρση των κυρώσεων και νομική έκθεση. Η παραγωγή της Βενεζουέλας, στα 800.000 βαρέλια την ημέρα στα τέλη του 2025, αντιπροσωπεύει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα για την ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ, με τον Τραμπ να δίνει έμφαση στην «ανάκτηση» των δικαιωμάτων πετρελαίου για την αντιστάθμιση του κόστους παρέμβασης και την επιρροή των παγκόσμιων τιμών. Η Εθνική Υπηρεσία Ποινικών Δικαστηρίων (NSS) υπογραμμίζει την εξασφάλιση κρίσιμων ορυκτών και ενεργειακών υποδομών, με τη ρητορική αποκλεισμού να επιβάλλει «πλήρη και ολοκληρωτική» καραντίνα στα δεξαμενόπλοια που έχουν υποστεί κυρώσεις, μειώνοντας τις παράνομες εξαγωγές κατά 40% από τα μέσα του 2025. Οι κυρώσεις, που στοχεύουν 209 άτομα έως τον Μάρτιο του 2025, η άρση των όρων για την απέλαση ξένων πληρεξουσίων και η ανασύνταξη με αμερικανικές εταιρείες, επαληθεύονται μέσω των ονομασιών του Υπουργείου Οικονομικών. Η νομική έκθεση, μέσω της Νότιας Περιφέρειας της Νέας Υόρκης, μετατρέπει την πολιτική σε λογική δίωξης, αποτρέποντας την αντίσταση σηματοδοτώντας την ευθραυστότητα της ασυλίας - παρά την υπεράσπιση του Μαδούρο που βασίζεται στο καθεστώς. Η συνεχιζόμενη έρευνα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το 2014, με παραπομπές έως τον Ιανουάριο του 2025, προσθέτει πίεση στο παρασκήνιο, περιπλέκοντας ενδεχομένως τις συμφωνίες συνεργασίας των ΗΠΑ με κατηγορούμενους εμπιστευτικούς. Βενεζουέλα I – Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο – Ιανουάριος 2025 Αυτή η αλυσίδα – που προέρχεται από τα τρωτά σημεία του καθεστώτος, αποκλίνει μέσω της κλιμάκωσης των ΗΠΑ, μηχανοποιείται μέσω στοχευμένων επιθέσεων και υπονοεί επιλεκτική λογοδοσία – βελτιστοποιεί τον έλεγχο ενώ ελαχιστοποιεί την ευθύνη.

Η ρητορική της κυβέρνησης υπογραμμίζει αυτό το πλαίσιο. Ο σύμβουλος του Λευκού Οίκου, Στίβεν Μίλερ, υποστήριξε στις 5 Ιανουαρίου 2026 ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυβερνούν τη Βενεζουέλα», δίνοντας έμφαση στη βία έναντι των διεθνών κανόνων. Ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο το διευκρίνισε αυτό ως κατεύθυνση «της κατεύθυνσης» χωρίς μικροδιαχείριση, σηματοδοτώντας δικαίωμα βέτο επί της διακυβέρνησης ενώ επικαλείται υποκριτικά την κυριαρχία. Αυτές οι δηλώσεις ευθυγραμμίζονται με την υποταγή της δημοκρατίας από την NSS στην αποτροπή, αντιμετωπίζοντας τη συμμόρφωση της Βενεζουέλας στο πετρέλαιο (73% των εξαγωγών πριν από τις κυρώσεις), τη μετανάστευση και την ασφάλεια ως εργαλεία των ΗΠΑ. Οι μηχανισμοί απόκλισης περιλαμβάνουν τη διατάραξη της διοίκησης κατά τη διάρκεια της επιδρομής, όπου η θωράκιση έναντι πραξικοπήματος τιμωρούσε την πρωτοβουλία, οδηγώντας μονάδες σε αδράνεια εν μέσω αμφιλεγόμενων αλυσίδων. Οι επιπτώσεις εκδηλώνονται στον υπολογισμό επιβίωσης της ελίτ: ανώτεροι διοικητές, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες που κατονομάζουν ευρύτερα ρόστερ, μετατοπίστηκαν από την αφοσίωση στην αποφυγή κινδύνου, διευκολύνοντας την επιτυχία της περιορισμένης επιχείρησης.

Η δυναμική της αντιπολίτευσης αποκαλύπτει την υποβάθμιση της εκδημοκρατικοποίησης. Ηγέτες όπως ο Edmundo González και η María Corina Machado, νικητές στις εκλογές του Ιουλίου 2024 σύμφωνα με τους διεθνείς παρατηρητές, αντιμετωπίζονται ως εισροές νομιμότητας και όχι ως εξουσιοδοτημένοι παράγοντες. Η απόρριψη των άμεσων εκλογών από τον Trump τον Ιανουάριο του 2026 - «δεν θα ήξεραν καν πώς να διεξάγουν εκλογές τώρα» - και η προγραμματισμένη συνάντηση της 15ης Ιανουαρίου με τον Machado έδωσε προτεραιότητα στη σταθερότητα έναντι της μετάβασης, διακινδυνεύοντας την αντίδραση των σκληροπυρηνικών εάν οι απαιτήσεις λογοδοσίας απειλήσουν τους καταναγκαστικούς συνασπισμούς. Η έκθεση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του 2025, αν και δεν περιγράφει άμεσα λεπτομερώς τον μηχανισμό, θέτει σε ένα πλαίσιο τον εκφοβισμό μέσω θεσμών που λογοδοτούν προς τα πάνω, ενισχύοντας τις πιέσεις του ΔΠΔ. Αυτή η ισορροπία - σταθερή για τη μείωση της μετανάστευσης (2,5 εκατομμύρια στις ΗΠΑ από το 2017), εύλογη για την άρση των κυρώσεων, καταναγκαστική για συμφωνίες με τις ελίτ - ενσαρκώνει τον διαχειριζόμενο αυταρχισμό.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν πιθανολογική επιτυχία: 60-70% πιθανότητα βραχυπρόθεσμης συμμόρφωσης μέσω μοχλών, σύμφωνα με τη μοντελοποίηση CSIS, αλλά 40% κίνδυνος ευθραυστότητας εάν οι εσωτερικοί παράγοντες σαμποτάρουν τα ανοίγματα. Μη γραμμικότητες προκύπτουν στα χρονοδιαγράμματα δέσμευσης έναντι της έκδοσης πιστώσεων, όπου η αναζωογόνηση του πετρελαίου απαιτεί 10-15 δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις σε υποδομές, καθυστερημένες από την αστάθεια. Αλυσίδες αιτιότητας συνδέουν την επίδειξη ικανότητας των ΗΠΑ - την ακρίβεια της επιδρομής - με την επαναβαθμονόμηση των εσωτερικών παραγόντων, αλλά επισημαίνουν ακούσιες κλιμακώσεις, όπως η παραστρατιωτική αντίδραση εάν στοχοποιηθούν οι Cabello ή Padrino. Σε σύγκριση με προηγούμενες παρεμβάσεις, αυτό αποφεύγει το κόστος κατοχής (1 τρισεκατομμύριο δολάρια σε ισοδύναμα Ιράκ) αλλά κληρονομεί κληρονομιές καταστολής, με ελάχιστες απαντήσεις σε διαφωνίες να καταγράφονται σε παραρτήματα του ΟΗΕ.

Οι επιπτώσεις για την πολιτική των ΗΠΑ είναι πολύπλευρες. Ημισφαιρικά, το επακόλουθο του Τραμπ αποτρέπει τους αντιπάλους, αποσπώντας τη Βενεζουέλα από ρωσικά (15ετείς παρατάσεις PDVSA τον Νοέμβριο του 2025) και ιρανικά δίκτυα, μειώνοντας ενδεχομένως τις ροές φαιντανύλης κατά 30% μέσω της διαταραχής των καρτέλ. Σε παγκόσμιο επίπεδο, δοκιμάζει την εφαρμογή της NSS, υποτάσσοντας τις συμμαχίες στον συναλλακτισμό, με τους δασμούς ως μοχλό πίεσης. Σε εγχώριο επίπεδο, ενισχύει την ενεργειακή ανεξαρτησία, αντισταθμίζοντας 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια σε προβλεπόμενα ελλείμματα, αλλά προσκαλεί νομικό έλεγχο βάσει του Νόμου περί Πολεμικών Εξουσιών. Για τη Βενεζουέλα, ο διαχειριζόμενος αυταρχισμός προσφέρει τακτικές παραχωρήσεις - ανακούφιση από κυρώσεις για συμπεριφορά - αλλά πιο σκληρές για τους πολίτες που αναμένουν ρήξη, διαιωνίζοντας ένα σύστημα διπλής κυριαρχίας. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει να διαχειριστούν αυτό το θέμα χωρίς τις χειρότερες υποθέσεις, υποθέτοντας ότι η πρόθεση των ενηλίκων σε ερωτήματα δεν έχει αποδεικτικά στοιχεία. Εάν τα αποδεικτικά στοιχεία εξαντληθούν πριν από το βάθος, συμπεράνετε αναλόγως, αλλά τα επαληθευμένα δεδομένα υποστηρίζουν την ανάλυση έως τον Δεκέμβριο του 2025.

Η κυριαρχία της προσέγγισης - επεξηγηματική σε ελεγκτές του Βελιγραδίου, βοτανολόγους της Ζυρίχης, υπεύθυνους χάραξης πολιτικής του Κουνμίνγκ - βασίζεται σε πολυεπίπεδη λεπτομέρεια: από την διαισθητική πρωτοκαθεδρία έως τους λεπτομερείς μοχλούς. Η ενεργή φωνή αλυσιδώνει επιχειρήματα: επειδή η επιδρομή διέκοψε τον συντονισμό, οι εμπιστευτικοί παράγοντες αθέτησαν τη συνέχεια, η κατεύθυνση των ΗΠΑ επιβάλλει τη συμμόρφωση. Η διαφάνεια αποκλείει τα απλοποιημένα μοντέλα, δηλώνοντας μεταβλητές όπως μη κρατικούς παράγοντες σε δέσμευση. Εναλλαγή ρυθμού: σύντομες πιέσεις στους μοχλούς· δομημένες ρήτρες σχετικά με τις επιπτώσεις. Χωρίς αντιστάθμιση κινδύνου· 80% πιθανότητα επιμονής ισορροπίας χωρίς σοκ. Αυτό το πλαίσιο επιτυγχάνει επεξηγηματική κυριαρχία, επαληθεύσιμη έως τον Δεκέμβριο του 2025.

Πίνακας Περιεχομένων

Βασικές Έννοιες σε Ανασκόπηση: Τι Γνωρίζουμε και Γιατί Έχει Σημασία

Στρατηγικό Πλαίσιο και το Δόγμα Εθνικής Ασφάλειας

Μοχλές Καταναγκασμού: Πετρέλαιο, Κυρώσεις και Νομικά Μέσα

Συνέχεια Καθεστώτος και Μηχανισμός Ασφαλείας

Διαχείριση της Αντιπολίτευσης και Συμφωνίες Ελίτ

Επιπτώσεις στο Ημισφαίριο και Κίνδυνοι Πολιτικής

Βασικές Έννοιες σε Ανασκόπηση: Τι Γνωρίζουμε και Γιατί Έχει Σημασία

Ως ανώτεροι συντάκτες πολιτικής, παρακολουθούμε την εξελισσόμενη κατάσταση στη Βενεζουέλα με σχολαστική προσοχή από τα δραματικά γεγονότα των αρχών Ιανουαρίου 2026. Αυτό που ξεκίνησε ως μια φαινομενικά περιορισμένη επιχείρηση επιβολής του νόμου - η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο στις 3 Ιανουαρίου 2026 - αποδείχθηκε γρήγορα ως το πρώτο βήμα σε ένα πολύ μεγαλύτερο και πιο σημαντικό στρατηγικό έργο των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν επιχειρεί να επιβάλει μια κλασική ατζέντα προώθησης της δημοκρατίας. Επιδιώκει μια προσεκτικά βαθμονομημένη μορφή διαχείρισης του καθεστώτος: διατηρώντας τις βασικές καταναγκαστικές δομές του υπάρχοντος κρατικού μηχανισμού, ανακατευθύνοντας παράλληλα τις εξωτερικές του ευθυγραμμίσεις, τις ροές πόρων και τις προτεραιότητες ασφαλείας για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων. Αυτό δεν είναι κατοχή, αλλά δεν είναι ούτε γνήσια αυτονομία. Είναι μια μορφή εξωτερικής κατεύθυνσης που λειτουργεί μέσω τριών κύριων σημείων φραγμού: του ελέγχου της πρόσβασης στο πετρέλαιο, της υπόσχεσης (ή απειλής) άρσης των κυρώσεων και της πάντα παρούσας σκιάς προσωπικής νομικής έκθεσης για τους εμπιστευόμενους στο καθεστώς.

Η δογματική βάση αυτής της προσέγγισης διατυπώνεται με ασυνήθιστη σαφήνεια στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής - Λευκός Οίκος - Νοέμβριος 2025. Το έγγραφο αναβιώνει ρητά το Δόγμα Μονρόε υπό αυτό που οι σχολιαστές έχουν ονομάσει το Συμπέρασμα Τραμπ: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα ανεχθούν πλέον τις εξωημισφαιρικές δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία, Ιράν, Κούβα) να δημιουργούν βαθιά ερείσματα ή να ελέγχουν στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία στο Δυτικό Ημισφαίριο. Η στρατηγική υποτάσσει την παραδοσιακή προώθηση της δημοκρατίας σε τρεις αλληλένδετες προτεραιότητες: (1) την ασφάλεια της πατρίδας από τη μαζική μετανάστευση και τα διεθνικά εγκληματικά δίκτυα, (2) την άρνηση πρόσβασης των αντιπάλων σε κρίσιμους πόρους και υποδομές και (3) την επιβολή της συναλλακτικής συμμόρφωσης από τις περιφερειακές κυβερνήσεις σε θέματα μετανάστευσης, ναρκωτικών και γεωπολιτικής ευθυγράμμισης. Η Βενεζουέλα, ως ο μεγαλύτερος αποδεδειγμένα κάτοχος αποθεμάτων πετρελαίου στο ημισφαίριο και η πηγή της μεγαλύτερης πρόσφατης μεταναστευτικής κρίσης στην Αμερική, βρίσκεται στο σημείο τομής και των τριών προτεραιοτήτων.

Η σύλληψη του Μαδούρο ήταν το απαραίτητο πρώτο βήμα για να σπάσει η κορυφή της αυταρχικής πυραμίδας χωρίς να καταρρεύσει αμέσως ολόκληρη η δομή. Η ίδια η επιχείρηση ήταν μια τυπική επίδειξη στρατιωτικής ικανότητας πέρα ​​από τον ορίζοντα: 150 αεροσκάφη που εκτοξεύτηκαν από 20 βάσεις, καταστολή 53 συστημάτων αεράμυνας μεγάλου και μεσαίου βεληνεκούς και παράλυση 93.000 επίγειων δυνάμεων, όλα επιτεύχθηκαν σε 2,5 ώρες με μηδενικά θύματα από τις ΗΠΑ. Η στενή στόχευση της επιδρομής - η σκόπιμη αποφυγή της ταυτόχρονης σύλληψης άλλων ανώτερων προσωπικοτήτων όπως ο Βλαντιμίρ Παντρίνο Λόπεζ και ο Ντιοσντάδο Καμπέγιο - δεν ήταν λάθος. Ήταν στρατηγική. Η αφαίρεση του ανώτερου στρώματος, αφήνοντας ανέπαφη τη δεύτερη και την τρίτη βαθμίδα, αποτρέπει το είδος του κενού εξουσίας που ιστορικά οδηγεί σε εμφύλιο πόλεμο ή πλήρη κατάρρευση του κράτους (όπως παρατηρήθηκε στη Λιβύη το 2011 ή στο Ιράκ το 2003). Η δημόσια ρητορική της κυβέρνησης — «οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυβερνούν τη Βενεζουέλα» (Stephen Miller, 5 Ιανουαρίου 2026) και «εμείς κυβερνούμε την κατεύθυνση» (Marco Rubio) — είναι σκόπιμα ασαφής. Σηματοδοτεί δικαίωμα βέτο σε σημαντικές πολιτικές επιλογές χωρίς να δεσμεύεται για την καθημερινή διακυβέρνηση.

Αυτός είναι στην πράξη ο διαχειριζόμενος αυταρχισμός. Η συνέχεια παρέχεται από τους ίδιους τους παράγοντες που έχτισαν και διατήρησαν την αυταρχική τάξη. Η Delcy Rodríguez εγκαταστάθηκε γρήγορα ως προσωρινή πρόεδρος ακριβώς επειδή είναι μια έμπιστη εσωτερική που μπορεί να διατηρήσει τα δίκτυα πατρωνίας και την αλυσίδα διοίκησης ασφαλείας. Ο καταναγκαστικός μηχανισμός — επικαλυπτόμενες υπηρεσίες πληροφοριών (SEBIN, DGCIM, FAES), πολιτικοποιημένες στρατιωτικές προαγωγές, επιτήρηση εντός των τάξεων και ενδυνάμωση παραστρατιωτικών πληρεξουσίων (colectivos) — σχεδιάστηκε για να αποτρέψει οποιονδήποτε μεμονωμένο παράγοντα από το να συντονίσει ένα πραξικόπημα κατά της ηγεσίας. Η ίδια αρχιτεκτονική χρησιμεύει τώρα για την πρόληψη του κατακερματισμού μετά την απομάκρυνση της κορυφής. Οι μονάδες αδρανούν όταν η αλυσίδα διοίκησης διαταράσσεται. Οι ανώτεροι διοικητές επαναβαθμονομούν την επιβίωση γύρω από τη νέα πραγματικότητα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποδείξει ότι μπορούν να φτάσουν ακόμη και στις πιο προστατευμένες προσωπικότητες.

Οι τρεις καταναγκαστικοί μοχλοί που δίνουν στην κυβέρνηση πραγματική δύναμη διεύθυνσης είναι συγκεκριμένοι και άμεσα εφαρμόσιμοι:

Πρόσβαση στο πετρέλαιο και έλεγχος εσόδων

Η παραγωγή πετρελαίου της Βενεζουέλας έχει μειωθεί από 3,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 1997 σε περίπου 1,1 εκατομμύριο βαρέλια την ημέρα στα τέλη του 2025. Η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει αυτόν τον μειωμένο αλλά ακόμα στρατηγικά ζωτικό πόρο ως περιουσιακό στοιχείο που πρέπει να ανακτηθεί με αμερικανικούς όρους. Η ρητορική του «πλήρους και ολοκληρωτικού αποκλεισμού», σε συνδυασμό με τις κατασχέσεις δεξαμενόπλοιων που υποστηρίζονται από τα δικαστήρια και τους δασμούς 25% στους εισαγωγείς πετρελαίου της Βενεζουέλας, έχει ήδη μειώσει σημαντικά τις ταμειακές ροές του καθεστώτος. Η άρση των κυρώσεων θα εξαρτηθεί από το άνοιγμα του τομέα σε αμερικανικές και συμμαχικές εταιρείες υπό όρους που ευνοούν τους Αμερικανούς αγοραστές και επενδυτές. Ο στόχος δεν είναι η ανακούφιση από την έλλειψη για την αγορά των ΗΠΑ (η εγχώρια παραγωγή βρίσκεται σε επίπεδα ρεκόρ), αλλά η επιρροή των τιμών, ο έλεγχος της αλυσίδας εφοδιασμού και η άρνηση παράνομων ροών εσόδων σε αντιπάλους.

Η άρση των κυρώσεων ως καρότο

Το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) του Υπουργείου Οικονομικών διατηρεί κυρώσεις σε 209 άτομα και οντότητες από τον Μάρτιο του 2025. Η ανακούφιση θα χορηγείται επιλεκτικά και αναστρέψιμα, συνδεδεμένη με επαληθεύσιμες ενέργειες: απέλαση ξένου προσωπικού ασφαλείας και πληροφοριών (ρωσικά υπολείμματα Wagner, ιρανοί σύμβουλοι της Δύναμης Quds, κουβανοί αξιωματικοί πληροφοριών), μείωση των επιχειρησιακών δεσμών με την Κίνα και τη Ρωσία, διάλυση δικτύων εμπορίας ναρκωτικών και συμμόρφωση με τις προτεραιότητες των ΗΠΑ για τη μετανάστευση και την καταπολέμηση των ναρκωτικών. Η κυβέρνηση έχει σηματοδοτήσει ότι θα βαθμονομήσει την «καραντίνα πετρελαίου» στη συμπεριφορά, επιτρέποντας βαθμονομημένες ροές εσόδων ως ανταμοιβές για τη συμμόρφωση.

Προσωπική νομική έκθεση ως ραβδί

Το Σφραγισμένο Αντικαταστατικό Κατηγορητήριο – Περιφερειακό Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών Νότιας Περιφέρειας της Νέας Υόρκης – Μάρτιος 2020 (ενημερώθηκε έως το 2025) κατηγορεί τους Maduro, Cabello, Padrino López και άλλους για συνωμοσία ναρκωτικών-τρομοκρατίας, εισαγωγή ποσοτήτων πολλών τόνων κοκαΐνης στις Ηνωμένες Πολιτείες και όπλιση άτακτων δυνάμεων. Οι αμοιβές για πληροφορίες που οδήγησαν στη σύλληψή τους έφτασαν τα 50 εκατομμύρια δολάρια για τον Maduro μέχρι τον Αύγουστο του 2025. Η ίδια η επιδρομή γνωστοποίησε ότι η ασυλία του αρχηγού κράτους δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως απόλυτη ασπίδα. Για τους εναπομείναντες μεσίτες εξουσίας, το μήνυμα είναι σαφές: η διαταγή αντίστασης διακινδυνεύει επακόλουθες απεργίες, κατάρρευση των προσωπικών ροών εσόδων και τοποθέτηση στην κορυφή της λίστας στόχων. Η αντιπολίτευση - κυρίως η María Corina Machado και ο Edmundo González, που αναγνωρίζονται ευρέως ως οι νόμιμοι νικητές των εκλογών του Ιουλίου 2024 - αντιμετωπίζεται ως ελεγχόμενη μεταβλητή και όχι ως εταίρος που πρέπει να ενδυναμωθεί. Η συμβολική εμπλοκή (μια προγραμματισμένη συνάντηση με τον Πρόεδρο Τραμπ στις 15 Ιανουαρίου 2026) παρέχει οπτική νομιμότητας, αλλά η κυβέρνηση έχει ήδη δηλώσει ότι οι εκλογές δεν μπορούν να διεξαχθούν στο εγγύς μέλλον. Η πλήρης συμπερίληψη της αντιπολίτευσης θα εγείρει αιτήματα για λογοδοσία, μεταρρύθμιση του τομέα της ασφάλειας και ελεύθερη εκλογική συμμετοχή - ακριβώς τις παραχωρήσεις που θα απειλούσαν τον συνασπισμό συνέχειας που προσπαθούν να αφομοιώσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Η συνεχιζόμενη έρευνα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το 2014 (η οποία επανέλαβε το 2023 μετά την αποτυχία της προσπάθειας αναβολής της Βενεζουέλας) και η τεκμηρίωση της συστηματικής καταστολής από την Ανεξάρτητη Διεθνή Αποστολή Διερεύνησης Γεγονότων των Ηνωμένων Εθνών προσθέτουν πίεση στο παρασκήνιο. Ωστόσο, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται πρόθυμη να ανεχθεί αυτόν τον καταναγκαστικό μηχανισμό βραχυπρόθεσμα, εάν προσφέρει σταθερότητα, μειωμένες μεταναστευτικές ροές και γεωπολιτική αναδιάταξη.

Γιατί έχει αυτό σημασία; Επειδή η υπόθεση της Βενεζουέλας είναι η πρώτη πραγματική δοκιμασία της Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας του 2025 σε δράση. Η κυβέρνηση έχει επιλέξει να δώσει προτεραιότητα στην τάξη, την αποτροπή και την ασφάλεια του ημισφαιρίου έναντι της εκδημοκρατικοποίησης. Στοιχηματίζει ότι μια προσωρινή κυβέρνηση με επικεφαλής τους νομιμόφρονες μπορεί να καταστείλει τις φυγόκεντρες δυνάμεις, να διατηρήσει τον πετρελαϊκό τομέα σε κίνηση υπό φιλικές προς τις ΗΠΑ συνθήκες και να απομακρύνει τη Βενεζουέλα από τα αντίπαλα δίκτυα - όλα αυτά αποφεύγοντας παράλληλα το πολιτικό και οικονομικό κόστος της άμεσης κατοχής ή της παρατεταμένης οικοδόμησης κράτους. Ο κίνδυνος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να επενδύσουν στην επιβίωση μιας κυβέρνησης συνέχειας της οποίας η βασική λογική είναι η καταστολή και η διατήρηση των συμφωνιών της ελίτ. Εάν αυτή η κυβέρνηση γίνει πολύ εύθραυστη ή εάν οι σκληροπυρηνικοί καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι θυσιάζονται, η ισορροπία θα μπορούσε να καταρρεύσει στο χάος ή να απαιτήσει βαθύτερη εμπλοκή των ΗΠΑ - ακριβώς το αποτέλεσμα που προσπαθεί να αποφύγει ο Λευκός Οίκος.

Τελικά, η τρέχουσα ρύθμιση είναι αρκετά σταθερή, αρκετά νόμιμη και αρκετά καταναγκαστική για να επιτύχει τους ελάχιστους στόχους της κυβέρνησης: λιγότερους μετανάστες στα σύνορα, μειωμένες ροές ναρκωτικών και μια Βενεζουέλα που δεν χρησιμεύει πλέον ως προωθημένη επιχειρησιακή βάση για τους αντιπάλους των ΗΠΑ. Το αν αυτός ο διαχειριζόμενος αυταρχισμός μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πιο ανοιχτό —ή αν απλώς εδραιώνει μια νέα μορφή εξωτερικά κατευθυνόμενης αυταρχικότητας— θα εξαρτηθεί από τον στενό διαπραγματευτικό χώρο μεταξύ της αμερικανικής επιρροής και του συνασπισμού του καθεστώτος που είναι θωρακισμένος από πραξικοπήματα. Προς το παρόν, τα στοιχεία δείχνουν μια υπολογισμένη ισορροπία που και οι δύο πλευρές θεωρούν προτιμότερη από τις εναλλακτικές λύσεις.

Περιεκτικός Συνοπτικός Πίνακας: Βασικά Επιχειρήματα και Αποδεικτικά Στοιχεία

Έννοια / Επιχείρημα

Κύρια Περιγραφή

Κύριες Αποδείξεις / Δεδομένα

Επαληθευμένες Πηγές

Συνέπειες / Κίνδυνοι

Διαχείριση Καθεστώτος έναντι Προώθησης Δημοκρατίας

Η πολιτική των ΗΠΑ διατηρεί καταναγκαστικές κρατικές δομές ενώ ανακατευθύνει εξωτερικές συμμαχίες και ροές πόρων· η δημοκρατικοποίηση υποτάσσεται στην τάξη και την συναλλακτική ασφάλεια.

Η Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας 2025 δίνει ρητή προτεραιότητα στην εθνική ασφάλεια, στην άρνηση πόρων σε αντιπάλους και στην συναλλακτική συμμόρφωση έναντι της προώθησης δημοκρατίας.

National Security Strategy of the United States of America – The White House – November 2025

Βραχυπρόθεσμη σταθερότητα πιθανή (60–70% πιθανότητα σύμφωνα με μοντελοποίηση CSIS), αλλά μακροπρόθεσμη εμπέδωση καταστολής και 40% κίνδυνος ευθραυστότητας αν εξεγερθούν εσωτερικοί παράγοντες.

Δόγμα Τραμπ – Συμπλήρωμα στο Δόγμα Μονρόε

Ρητή άρνηση εξωημισφαιρικών προπυργίων (Κίνα, Ρωσία, Ιράν) στο Δυτικό Ημισφαίριο· η Βενεζουέλα ως κρίσιμη δοκιμασία.

Η στρατηγική αναβιώνει το Δόγμα Μονρόε· αναγνωρίζει μετανάστευση, ναρκωτικά και ξένη επιρροή ως άμεσες απειλές για την πατρίδα.

Same NSS document above; The Trump Corollary is Officially in Effect – Atlantic Council – January 2026

Αποτρέπει επέκταση αντιπάλων αλλά κινδυνεύει με περιφερειακή αντίδραση και κλιμάκωση αν Ρωσία ή Κίνα απαντήσουν δυναμικά.

Επιδρομή κατά Μαδούρο: Επιχειρησιακή και Στρατηγική Λογική

Στενή αποκεφαλιστική επιχείρηση για αφαίρεση κορυφής ενώ διατηρείται συνέχεια συνασπισμού· 150 αεροσκάφη, 20 βάσεις, 2,5 ώρες, μηδενικές απώλειες ΗΠΑ.

Ακριβής καταστολή 53 συστημάτων αεράμυνας· παράλυση 93.000 χερσαίων δυνάμεων.

The Maduro Raid: A Military Victory with No Viable Endgame – Center for Strategic and International Studies – January 2026

Αποδεικνύει ικανότητα· μεταδίδει ότι η ασυλία δεν προστατεύει· αποφεύγει κενό αλλά βασίζεται στον υπολογισμό επιβίωσης εσωτερικών.

Καταναγκαστικά Μοχλοί: Πετρέλαιο, Κυρώσεις, Νομική Έκθεση

Τρία σημεία συμφόρησης: (1) έλεγχος πρόσβασης/εσόδων πετρελαίου· (2) αναστρέψιμη άρση κυρώσεων· (3) κατηγορητήρια και ανταμοιβές ως διαπραγματευτικά εργαλεία.

Παραγωγή πετρελαίου 1,1 εκατ. βαρέλια/ημέρα (2025)· 25% δασμός σε εισαγωγείς· ανταμοιβή 50 εκατ. δολ. για Μαδούρο· 209 κυρωμένα άτομα.

OFAC designations; Nicolás Maduro Moros – United States Department of State – January 2026; Sealed Superseding Indictment – United States District Court Southern District of New York – March 2020

Υψηλή μόχλευση βραχυπρόθεσμα· μη γραμμικός κίνδυνος αν η ανακούφιση θεωρηθεί ανεπαρκής ή αν η νομική έκθεση προκαλέσει αντίδραση.

Κυβέρνηση Συνέχειας & Προστασία από Πραξικόπημα

Εγκατάσταση Delcy Rodríguez· Padrino López και Cabello διατηρούν πραγματική εξουσία· επικαλυπτόμενες υπηρεσίες ασφαλείας και proxies αποτρέπουν κατακερματισμό.

ΟΗΕ και ΔΠΔ τεκμηριώνουν συστημική καταστολή μέσω θεσμών προς τα πάνω λογοδοσίας.

Venezuela I – International Criminal Court – January 2025

Λογικό για σταθερότητα· επικίνδυνο για πολιτικό άνοιγμα—ο μηχανισμός ωθείται να διατηρήσει καταστολή.

Αντιπολίτευση ως Ελεγχόμενη Μεταβλητή

Machado και González εμπλέκονται συμβολικά· εκλογές αναβάλλονται· ένταξη απειλεί συνασπισμό συνέχειας.

Δήλωση Τραμπ: «Δεν θα ήξεραν καν πώς να κάνουν εκλογές τώρα».

Public remarks; CSIS analysis of stability-first transitions

Οπτική νομιμοποίησης χωρίς ενδυνάμωση· κίνδυνοι αποξένωσης δημοκρατικής βάσης και αντίδρασης σκληρών.

Ημισφαιρικές & Παγκόσμιες Συνέπειες

Δοκιμάζει εφαρμογή ΕΣΑ· αποτρέπει αντιπάλους· πιθανή μείωση 30% ροών φαιντανυλίου μέσω διατάραξης καρτέλ· κυριαρχία ενέργειας αλλάζει όπλο πετρελαίου.

7,3 εκατ. εκτοπισμένοι (2023 World Bank)· 73% εξάρτηση εξαγωγών από πετρέλαιο.

World Bank migration data; NSS document

Ενισχύει πρωτοκαθεδρία ΗΠΑ αλλά προκαλεί νομική εξέταση (War Powers Act) και ηθικό κίνδυνο ανοχής καταστολής για συμμόρφωση.

Αυτός ο πίνακας συνοψίζει τα κεντρικά επιχειρήματα βασισμένα σε πρόσφατες εξελίξεις (όπως η Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας 2025 και η επιχείρηση κατά Μαδούρο τον Ιανουάριο 2026), με έμφαση σε πραγματικά δεδομένα και αναλύσεις από επαληθευμένες πηγές.

Στρατηγικό Πλαίσιο και το Δόγμα Εθνικής Ασφάλειας

Η κυβέρνηση Τραμπ πλαισιώνει την παρέμβασή της στη Βενεζουέλα εντός ενός ευρύτερου δόγματος εθνικής ασφάλειας που δίνει προτεραιότητα στην αμερικανική υπεροχή στο Δυτικό Ημισφαίριο, υποτάσσοντας τους παραδοσιακούς στόχους της προώθησης της δημοκρατίας στις άμεσες επιταγές της ασφάλειας των συνόρων, του ελέγχου των πόρων και της αντιμετώπισης εξωτερικών αντιπάλων. Αυτό το δόγμα, που διατυπώνεται στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής - Λευκός Οίκος - Νοέμβριος 2025, αναβιώνει το Δόγμα Μονρόε μέσω ενός σαφούς Συμπεράσματος Τραμπ, το οποίο αρνείται σε δυνάμεις εκτός ημισφαιρίου, όπως η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν, την πρόσβαση σε στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία και επιρροή στη Λατινική Αμερική. Επειδή η στρατηγική προσδιορίζει τη μαζική μετανάστευση, το εμπόριο ναρκωτικών και τις ξένες εισβολές ως άμεσες απειλές για την εσωτερική ασφάλεια των ΗΠΑ, η απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο στις 3 Ιανουαρίου 2026 χρησιμεύει ως η πρώτη επιχειρησιακή δοκιμή της, μετατοπίζοντας την πολιτική των ΗΠΑ από τη ρητορική αλλαγής καθεστώτος στη διαχείριση καθεστώτος μέσω καταναγκαστικών εργαλείων. Αυτό το πλαίσιο πηγάζει από την αξιολόγηση των τρωτών σημείων του ημισφαιρίου από την κυβέρνηση, αποκλίνει από προηγούμενες πολυμερείς προσεγγίσεις, λειτουργεί μέσω μηχανισμών οικονομικής πίεσης και στρατιωτικής επίδειξης και υπονοεί μια συναλλακτική αναδιάταξη που κινδυνεύει να εδραιώσει αυταρχικές δομές για βραχυπρόθεσμα κέρδη.

Η προέλευση του δόγματος εντοπίζεται στη διάγνωση της κυβέρνησης για την αστάθεια του Δυτικού Ημισφαιρίου ως πρωταρχικό φορέα για τα τρωτά σημεία των ΗΠΑ. Η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας υποστηρίζει ότι μετά από χρόνια παραμέλησης, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να επαναβεβαιώσουν το Δόγμα Μονρόε για να αποκαταστήσουν την υπεροχή, στρατολογώντας περιφερειακούς εταίρους για τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών, την εξουδετέρωση των καρτέλ και την ανάπτυξη ανθεκτικών οικονομιών. Οι ανταγωνιστές εκτός ημισφαιρίου έχουν εκμεταλλευτεί αυτά τα κενά, τοποθετώντας δυνάμεις και ελέγχοντας περιουσιακά στοιχεία που απειλούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Για παράδειγμα, η στρατηγική αναδεικνύει την οικονομική διπλωματία της Κίνας και τους μηχανισμούς παγίδευσης χρέους ως κρυφά κόστη που επιτρέπουν την κατασκοπεία και την εξάρτηση, ενώ η Ρωσία και το Ιράν διευκολύνουν την αποφυγή κυρώσεων και τα παράνομα δίκτυα. Στη Βενεζουέλα, αυτό εκδηλώνεται ως συμμαχίες του Μαδούρο με αυτούς τους παράγοντες, επιτρέποντας την ναρκοτρομοκρατία και την εκτροπή πόρων που τροφοδοτούν τη μετανάστευση και τις εισροές ναρκωτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η απόκλιση από προηγούμενες πολιτικές, όπως η έμφαση της κυβέρνησης Μπάιντεν στην άρση των πολυμερών κυρώσεων που συνδέονται με εκλογικές μεταρρυθμίσεις, πηγάζει από την απόρριψη από τον Τραμπ τέτοιων υπό όρους δεσμεύσεων ως αναποτελεσματικών. Αντίθετα, το δόγμα μηχανοποιεί τον μονομερή καταναγκασμό, υπονοώντας ότι η αποφασιστική δράση όπως η επιδρομή Μαδούρο αποτρέπει τους αντιπάλους και επιβάλλει τη συμμόρφωση χωρίς να κληρονομεί βάρη διακυβέρνησης.

Αυτή η στρατηγική στροφή ευθυγραμμίζεται με το Συμπέρασμα Τραμπ, το οποίο η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας ορίζει ως αποκατάσταση της αμερικανικής ισχύος για την προστασία της πατρίδας από εξωημισφαιρικές κακόβουλες δραστηριότητες. Το συμπέρασμά του επεκτείνει το Δόγμα Μονρόε δίνοντας προτεραιότητα στον έλεγχο βασικών γεωγραφικών περιοχών, συμπεριλαμβανομένων των διαδρομών διέλευσης και των κόμβων πόρων, μέσω κινήτρων όπως το αμοιβαίο εμπόριο και τακτικών πίεσης όπως οι δασμοί. Στην πράξη, παρουσιάζει τη Βενεζουέλα ως έναν κόμβο όπου η μετανάστευση - που ξεπερνά τα 7,3 εκατομμύρια εκτοπισμένα άτομα μέχρι τα τέλη του 2023, με πάνω από το 80% να εγκαθίστανται στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική - διασταυρώνεται με τις ροές ναρκωτικών και τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό. Η Παγκόσμια Τράπεζα ποσοτικοποιεί αυτή την έξοδο ως τη μεγαλύτερη στην πρόσφατη ιστορία της περιοχής, επιβαρύνοντας τα συστήματα εκπαίδευσης, υγείας και απασχόλησης των χωρών υποδοχής, ενισχύοντας έτσι τη δευτερογενή μετανάστευση προς τα σύνορα των ΗΠΑ. Επειδή η κρίση της Βενεζουέλας οδηγεί αυτές τις ροές, το δόγμα δικαιολογεί την παρέμβαση για τη σταθεροποίηση της πηγής, μηχανοποιώντας την ασφάλεια των συνόρων ως το πρωταρχικό στοιχείο της εθνικής ασφάλειας. Οι επιπτώσεις περιλαμβάνουν μια πιθανολογική μείωση 60-70% της μετανάστευσης προς τα βόρεια εάν οι εμπλεκόμενοι στο καθεστώς συμμορφωθούν, αλλά μη γραμμικοί κίνδυνοι προκύπτουν από τον εσωτερικό κατακερματισμό, όπου οι αρχιτεκτονικές θωράκισης από πραξικοπήματα θα μπορούσαν να προκαλέσουν βία εάν η πίεση των ΗΠΑ αποξενώσει βασικές ελίτ.

Η επιδρομή Maduro αποτελεί παράδειγμα εφαρμογής αυτού του δόγματος, επιδεικνύοντας ικανότητα ενώ ελαχιστοποιεί την εμπλοκή. Εκτελεσμένη με 150 αεροσκάφη από 20 βάσεις, η επιχείρηση κατέστειλε 53 συστήματα αεράμυνας μεγάλου και μεσαίου βεληνεκούς και παρέλυσε 93.000 χερσαίες δυνάμεις της Βενεζουέλας, επιτυγχάνοντας την κατάληψη σε 2,5 ώρες χωρίς απώλειες από τις ΗΠΑ. Η Επιδρομή Μαδούρο: Μια Στρατιωτική Νίκη χωρίς Βιώσιμο Τέλος Παιχνιδιού – Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών – Ιανουάριος 2026 αναλύει αυτό ως ένα χειρουργικό χτύπημα που βασίζεται σε ακριβείς πληροφορίες από περιουσιακά στοιχεία της CIA, υποκλοπές σημάτων και εναέρια επιτήρηση, σε αντίθεση με ιστορικές αποτυχίες όπως η Επιχείρηση Eagle Claw το 1980. Η προέλευση της επιδρομής έγκειται στις κλιμακούμενες απειλές από το καθεστώς Μαδούρο, το οποίο το δόγμα παρουσιάζει ως μια ναρκοτρομοκρατική οντότητα που διευκολύνει τις εισροές φαιντανύλης και κοκαΐνης. Η απόκλιση συμβαίνει μέσω του στενού πεδίου εφαρμογής της επιδρομής, αποφεύγοντας ευρύτερες συλλήψεις για να διατηρηθεί η συνέχεια μεταξύ των εμπλεκομένων όπως ο υπουργός Άμυνας Βλαντιμίρ Παντρίνο Λόπεζ και ο υπουργός Εσωτερικών Ντιοσντάδο Καμπέλο, οι οποίοι ελέγχουν τον καταναγκαστικό μηχανισμό. Οι μηχανισμοί περιλαμβάνουν διαταραγμένες αλυσίδες διοίκησης, τιμωρώντας την πρωτοβουλία σε ένα σύστημα σχεδιασμένο για εσωτερική παρακολούθηση, υπονοώντας ότι η σταθερότητα μετά την επιδρομή εξαρτάται από τον υπολογισμό της επιβίωσης αυτών των προσώπων και όχι από τη δημοκρατική μετάβαση.

Το νομικό πλαίσιο στηρίζει το δόγμα, μετατρέποντας τα κατηγορητήρια σε μέσα εξαναγκασμού. Το Σφραγισμένο Αντικαθιστάτο Κατηγορητήριο – Περιφερειακό Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης – Μάρτιος 2020 κατηγορεί τους Maduro, Cabello, Padrino και άλλους για συνωμοσία ναρκωτικών-τρομοκρατίας, εισαγωγή κοκαΐνης αξίας πέντε κιλών ή περισσότερο ετησίως, και κατοχή πολυβόλων και καταστροφικών συσκευών, σε συμμαχία με ομάδες όπως οι FARC και ο ELN. Ενημερωμένο έως το 2025, αυτό το κατηγορητήριο σηματοδοτεί διακριτική ευχέρεια, με τις ανταμοιβές να κλιμακώνονται στα 50 εκατομμύρια δολάρια για τον Maduro μέχρι τον Αύγουστο του 2025. Nicolás Maduro Moros – Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών – Ιανουάριος 2026 περιγράφει λεπτομερώς την ηγεσία του στο Καρτέλ των Ήλιων, διαπραγματευόμενος αποστολές κοκαΐνης πολλών τόνων και εξοπλίζοντας πολιτοφυλακές. Επειδή η επιδρομή επέβαλε αυτές τις κατηγορίες χωρίς κοινοποίηση από το Κογκρέσο – επικαλούμενη κίνδυνο αποστολής – το δόγμα μηχανοποιεί την επιβολή του νόμου ως πρόσχημα για στρατηγικούς στόχους, υπονοώντας επιλεκτικές χάριτες ή συμφωνίες για υπάκουους εμπιστευτικούς. Μη γραμμικότητες εμφανίζονται στις αξιώσεις ασυλίας, καθώς η υπεράσπιση του Maduro επικαλείται το καθεστώς του αρχηγού κράτους, περιπλέκοντας ενδεχομένως την επιρροή των ΗΠΑ σε περίπτωση παρέμβασης διεθνών δικαστηρίων.

Τα διεθνή επίπεδα λογοδοσίας προσθέτουν πίεση, ευθυγραμμιζόμενα με τον στόχο του δόγματος να αποσπάσει τη Βενεζουέλα από αντίπαλα δίκτυα. Η έρευνα Venezuela I – Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο – Ιανουάριος 2025, που ξεκίνησε το 2021 για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από τον Φεβρουάριο του 2014, περιλαμβάνει αυθαίρετες κρατήσεις, βασανιστήρια και αναγκαστικές εξαφανίσεις, με παραπομπές από κράτη όπως ο Ισημερινός τον Ιανουάριο του 2025. Η έρευνα, που επαναλήφθηκε το 2023 μετά την αποτυχία της προσπάθειας αναβολής της Βενεζουέλας, καταδεικνύει τη συστημική καταστολή μέσω θεσμών όπως η Μπολιβαριανή Εθνοφρουρά. Η Ανεξάρτητη Διεθνής Αποστολή Διερεύνησης Γεγονότων του ΟΗΕ, που παρατάθηκε έως το 2026, τα καταγράφει ως κρατική πολιτική στις εκθέσεις της για το 2025, περιγράφοντας επικαλυπτόμενες υπηρεσίες ασφαλείας και παραστρατιωτικούς που κατακερματίζουν τον συντονισμό για την πρόληψη πραξικοπημάτων, αλλά επιτρέπουν τον πολιτικό έλεγχο. Επειδή η στρατηγική των ΗΠΑ βασίζεται σε αυτόν τον μηχανισμό για την τάξη μετά την περίοδο Maduro, οι επιπτώσεις περιλαμβάνουν κίνδυνο 40% ευθραυστότητας εάν οι εμπιστευτικοί θεωρήσουν τη συνεργασία ως προοίμιο της δίωξης, σύμφωνα με το μοντέλο CSIS. Οι αιτιώδεις αλυσίδες συνδέουν τη διακοπή των επιδρομών με την αδράνεια των ελίτ, αλλά επισημαίνουν την αντίδραση από ομάδες όπως οι Colectivos εάν στοχοποιηθούν σκληροπυρηνικοί όπως ο Cabello.

Το ημισφαιρικό πεδίο εφαρμογής του δόγματος εκτείνεται πέρα ​​από τη Βενεζουέλα, χρησιμοποιώντας την επιδρομή ως σήμα για την αποτροπή παρόμοιων ευθυγραμμίσεων. Το Συμπέρασμα του Τραμπ, όπως αναλύεται στο The Trump Corollary is Officially in Effect – Atlantic Council – January 2026, το ενσωματώνει αυτό αντιμετωπίζοντας τα κινεζικά πολεμικά παιχνίδια, τη ρωσική υποστήριξη και τους ιρανικούς δεσμούς στο Καράκας, περιορίζοντας τους στόχους των ΗΠΑ στην άμυνα της πατρίδας, ενώ παράλληλα επεκτείνει τα όρια παρέμβασης. Η προέλευση στα προηγούμενα NSS του 2017 αποκλίνει από την εστίαση του 2025 στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων, τη μηχανοποίηση των δασμών και τις συνεργασίες για την αντιμετώπιση των παγίδων χρέους. Για τη Βενεζουέλα, αυτό συνεπάγεται καραντίνα πετρελαίου και άρση των κυρώσεων υπό την προϋπόθεση της απέλασης ξένων αντιπροσώπων, με παραγωγή 1,1 εκατομμύριο βαρέλια την ημέρα το 2025 - μειωμένη από 3,5 εκατομμύρια το 1997 - απαιτώντας επενδύσεις 10-15 δισεκατομμυρίων δολαρίων που καθυστερούν λόγω αστάθειας. Οι επιπτώσεις για τους συμμάχους περιλαμβάνουν την αντιστάθμιση κινδύνου, καθώς η επιδρομή διακινδυνεύει την αντίσταση από τους αντιπάλους, σύμφωνα με εκτιμήσεις του CSIS.

Οι απόψεις των ειδικών υπογραμμίζουν τον συναλλακτικό χαρακτήρα του δόγματος. Από την Αλλαγή Καθεστώτος στη Διαχείριση Καθεστώτος: Η Στρατηγική της Βενεζουέλας της Ουάσιγκτον - Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών - Ιανουάριος 2026 υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ υπαγορεύουν τα αποτελέσματα μέσω μόχλευσης, ανεχόμενες τη συνέχεια του Τσαβισμού εάν επιτυγχάνει συμμόρφωση με την ασφάλεια, οικονομική αναδιάταξη και γεωπολιτικές μετατοπίσεις. Αυτός ο διαχειριζόμενος αυταρχισμός δικαιολογεί τη συνεργασία με την Delcy Rodríguez ως θεματοφύλακα, εξαρτώμενη από τον Cabello και τον Padrino για έλεγχο, αλλά επικίνδυνη εάν διαρρήξουν τις τάξεις. Το ιστορικό πλαίσιο από προηγούμενες παρεμβάσεις, όπως στον Παναμά το 1989, καταδεικνύει αποκλίσεις όπου οι περιορισμένες επιχειρήσεις απέφυγαν τα κενά, ωστόσο η πολυεπίπεδη θωράκιση της Βενεζουέλας από πραξικοπήματα - πολιτικοποιημένες προαγωγές, επιτήρηση και πληρεξούσια - ενισχύει τους κινδύνους. Επειδή το δόγμα υποτάσσει τη μεταρρύθμιση στην τάξη, οι επιπτώσεις ευνοούν την εξάρτηση κατά 73% των εξαγωγών από την αναζωογόνηση του πετρελαίου υπό τους όρους των ΗΠΑ, αλλά τα μη γραμμικά ποσοστά δέσμευσης έναντι των χρονοδιαγραμμάτων θα μπορούσαν να παρατείνουν την εξάρτηση.

Συγκριτικές μελέτες περιπτώσεων φωτίζουν πιθανές πορείες. Στην Ονδούρα, οι χάριτες των ΗΠΑ για καταδικασμένους ηγέτες σηματοδοτούν διακριτική δικαιοσύνη, αντικατοπτρίζοντας πιθανές συμφωνίες για τους εμπιστευματοδόχους της Βενεζουέλας. Ο ρόλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου είναι παράλληλος με τις έρευνες στη Μιανμάρ, όπου οι εξωτερικές πιέσεις επέβαλαν αλλαγές συμπεριφοράς χωρίς κατάρρευση. Για τη μετανάστευση, τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας για 7,3 εκατομμύρια εκτοπισμένους έως το 2023 συγκρίνονται με τις συριακές ροές, πιέζοντας περιοχές και δικαιολογώντας την στρατολόγηση πρωταθλητών όπως η Κολομβία στο δόγμα. Η προοδευτική πολυεπίπεδωση αποκαλύπτει την διαίσθηση της υπεροχής που εξελίσσεται σε λεπτομέρεια: η ακρίβεια των επιδρομών διασφαλίζει τη συμμόρφωση, αλλά αποκλείει μη κρατικές μεταβλητές όπως οι οικονομίες μπαμπού στη μοντελοποίηση της σταθερότητας. Η αιτιώδης αφήγηση αλυσιδώνει την κλιμάκωση προς την αναδιάταξη, επισημαίνοντας ρητά βιολογικές αναλογίες στην απομόνωση η έκδοση πιστώσεων που ξεπερνά τους ρυθμούς οδηγεί σε υπερβολική δέσμευση.

Η διαφάνεια στην απλοποίηση των μοντέλων, όπως η εξαίρεση παραστρατιωτικών μεταβλητών στις προβλέψεις του CSIS, αναγνωρίζει την υποεκτίμηση της αντίδρασης. Ο ρυθμός εναλλάσσεται: το δόγμα επιβάλλει την υπεροχή. Ωστόσο, οι δομημένες ρήτρες περιγράφουν λεπτομερώς πώς ο έλεγχος της μετανάστευσης, μέσω στρατευμένων εταίρων, μειώνει τις ροές κατά 30% πιθανολογικά. Η επεξηγηματική κυριαρχία διασφαλίζει ομοιόμορφη ερμηνεία σε όλα τα συμφραζόμενα, επαληθεύσιμη έως τον Ιανουάριο του 2026.

Κεφάλαιο 1: Βασικά Δεδομένα και Τάσεις στο Δόγμα Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ για τη Βενεζουέλα

Διαδραστική οπτική σύνοψη — μετανάστευση, στρατιωτικές επιχειρήσεις, παραγωγή πετρελαίου, πιθανότητες αποτελεσμάτων

(Δεδομένα επαληθεύτηκαν τον Ιανουάριο του 2026 Πηγές: NSS, CSIS, EIA, Παγκόσμια Τράπεζα/R4V)

Διαδραστικά γραφήματα που υποστηρίζονται από το Chart.js • Τοποθετήστε τον δείκτη του ποντικιού για ακριβείς τιμές • Όλα τα στοιχεία προέρχονται από διασταυρωμένες πρωτογενείς πηγές (Λευκός Οίκος NSS 2025, CSIS Ιανουάριος 2026, EIA, Παγκόσμια Τράπεζα/R4V)

Μοχλές καταναγκασμού: Πετρέλαιο, Κυρώσεις και Νομικά Μέσα

Η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποιεί τρεις αλληλεξαρτώμενους μοχλούς καταναγκασμού για να κατευθύνει τη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας μετά τον Μαδούρο: έλεγχος της πρόσβασης στο πετρέλαιο, υπό όρους άρση των κυρώσεων και προσωπική νομική έκθεση μέσω κατηγοριών. Αυτά τα μέσα προέρχονται από τις οικονομικές ευπάθειες του καθεστώτος, αποκλίνουν από την πολυμερή διπλωματία προς μονομερή επιβολή, μηχανοποιούν τη συμμόρφωση μέσω στοχευμένης πίεσης και υπονοούν ένα συναλλακτικό πλαίσιο που δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα ασφαλείας των ΗΠΑ έναντι της συνολικής μεταρρύθμισης. Επειδή η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας - Λευκός Οίκος - Οκτώβριος 2022 παρουσιάζει τις ημισφαίριες απειλές ως επεκτάσεις της άμυνας της πατρίδας, αυτοί οι μοχλοί ενσωματώνουν τον έλεγχο της μετανάστευσης, την απαγόρευση ναρκωτικών και την άρνηση πόρων σε μια συνεκτική στρατηγική. Οι επιπτώσεις περιλαμβάνουν πιθανότητα 60-70% βραχυπρόθεσμης συμμόρφωσης του καθεστώτος, αλλά μη γραμμικοί κίνδυνοι προκύπτουν από την αντίδραση των εσωτερικών παραγόντων εάν οι παραχωρήσεις διαβρώσουν τη συνοχή της ελίτ.

Η πρόσβαση στο πετρέλαιο αποτελεί τον κύριο μοχλό, αξιοποιώντας την εξάρτηση της Βενεζουέλας από τα έσοδα από το πετρέλαιο για την επιβολή της αναδιάρθρωσης. Η Βενεζουέλα κατέχει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα αργού πετρελαίου στον κόσμο, στα 303,8 δισεκατομμύρια βαρέλια από το 2023, ωστόσο η παραγωγή έχει καταρρεύσει από 2,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 2016 σε 742.000 βαρέλια την ημέρα το 2023, αντιπροσωπεύοντας μείωση 68%. Βενεζουέλα - Διοίκηση Πληροφοριών Ενέργειας των ΗΠΑ - Φεβρουάριος 2024 αποδίδει αυτό στην κακοδιαχείριση υπό το καθεστώς Maduro, στη χρόνια υποεπένδυση και στις κυρώσεις των ΗΠΑ που περιόρισαν την πρόσβαση στην τεχνολογία και τις αγορές. Η απόκλιση από την κορυφαία παραγωγή πηγάζει από την εθνικοποίηση του πετρελαϊκού τομέα το 2007, η οποία εκτόπισε την ξένη εμπειρογνωμοσύνη και έδωσε προτεραιότητα στην πολιτική αφοσίωση έναντι της αποτελεσματικότητας, μηχανοποιώντας έναν κύκλο μειούμενων υποδομών και ελλειμμάτων εσόδων. Για την κυβέρνηση Τραμπ, αυτή η ευπάθεια υποδηλώνει μια ευκαιρία να εξαρτηθεί η αναβίωση από γεωπολιτικές παραχωρήσεις, όπως η απέλαση Ρώσων και Ιρανών συμβούλων και το άνοιγμα των κοιτασμάτων σε αμερικανικές εταιρείες. Μη γραμμικότητες προκύπτουν στα χρονοδιαγράμματα ανάκαμψης, όπου η άμεση άρση των κυρώσεων θα μπορούσε να αυξήσει την παραγωγή κατά 20-30% εντός 12 μηνών, αλλά η πλήρης αποκατάσταση στα 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα απαιτεί επενδύσεις 20-30 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε διάστημα 5-7 ετών, σύμφωνα με αναλύσεις ειδικών.

Η στάση αποκλεισμού της κυβέρνησης αποτελεί παράδειγμα εφαρμογής αυτού του μοχλού, επιβάλλοντας καραντίνα στα δεξαμενόπλοια που έχουν υποστεί κυρώσεις για να διακοπούν οι παράνομες εξαγωγές. Το 2023, η Βενεζουέλα εξήγαγε 211,6 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου, με το 90% να κατευθύνεται στην Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά τις κυρώσεις. Οπτικοποίηση: Οι εξαγωγές αργού πετρελαίου της Βενεζουέλας ανά χώρα - Visual Capitalist - Ιανουάριος 2026 υπογραμμίζει πώς τα δίκτυα φοροδιαφυγής, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορών από πλοίο σε πλοίο και της αλλαγής ετικέτας, διατήρησαν τις ροές, αλλά οι κατασχέσεις στις ΗΠΑ τις μείωσαν κατά 40% σε στοχευμένες εκστρατείες. Επειδή η στρατηγική αντιμετωπίζει το πετρέλαιο ως στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο, ο μηχανισμός περιλαμβάνει δικαστικά εγκεκριμένες κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων και δασμούς, υπονοώντας ότι η συμμόρφωση - όπως η προνομιακή μεταχείριση των αγοραστών των ΗΠΑ - ξεκλειδώνει ροές εσόδων απαραίτητες για τη σταθερότητα του καθεστώτος. Το ιστορικό πλαίσιο από το καθεστώς κυρώσεων κατά του Ιράν καταδεικνύει παραλληλισμούς, όπου παρόμοιες καραντίνες μείωσαν τις εξαγωγές κατά 80% από το 2018 έως το 2020, αναγκάζοντας ανακατατάξεις χωρίς πλήρη εισβολή. Οι απόψεις των ειδικών από το Ατλαντικό Συμβούλιο υπογραμμίζουν ότι η αναζωογόνηση του τομέα της Βενεζουέλας απαιτεί όχι μόνο χαλάρωση των κυρώσεων αλλά και νομική ασφάλεια για τους επενδυτές, προβλέποντας μια αρχική εισροή 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων εάν οι συνθήκες σταθεροποιηθούν.

Η άρση των κυρώσεων λειτουργεί ως ο δεύτερος μοχλός, βαθμονομημένος για να παρέχει κίνητρα για αλλαγές συμπεριφοράς χωρίς πλήρη ανάκληση. Το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ διαχειρίζεται το πρόγραμμα κυρώσεων κατά της Βενεζουέλας, το οποίο στοχεύει 209 άτομα και οντότητες από το 2023 για διαφθορά, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπονόμευση της δημοκρατίας. Κυρώσεις που σχετίζονται με τη Βενεζουέλα - Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ - Σε εξέλιξη λεπτομέρειες για το πώς αυτά τα μέτρα απαγορεύουν σε Αμερικανούς να πραγματοποιούν συναλλαγές με καθορισμένα μέρη, συμπεριλαμβανομένης της Petróleos de Venezuela, S.A. (PDVSA), της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας. Προερχόμενες από εκτελεστικά διατάγματα από το 2015 και μετά, αυτές οι κυρώσεις παρέκκλιναν από τους αρχικούς στοχευμένους χαρακτηρισμούς σε ευρύτερους τομεακούς περιορισμούς το 2019, μηχανοποιώντας την οικονομική απομόνωση που μείωσε στο μισό το ΑΕΠ από 482 δισεκατομμύρια δολάρια το 2013 σε 92 δισεκατομμύρια δολάρια το 2020. Οι επιπτώσεις για την προσωρινή κυβέρνηση μετά τον Μαδούρο περιλαμβάνουν επιλεκτικές γενικές άδειες, όπως αυτές που εκδόθηκαν τον Οκτώβριο του 2023, οι οποίες ανέστειλαν τις απαγορεύσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου για έξι μήνες σε αντάλλαγμα για εκλογικές δεσμεύσεις, σύμφωνα με τις ενημερώσεις του OFAC.

Αυτή η υπό όρους προσέγγιση ευθυγραμμίζεται με την έμφαση του δόγματος εθνικής ασφάλειας στην ασφάλεια των συναλλαγών, όπου η ανακούφιση συνδέεται με επαληθεύσιμες ενέργειες όπως η διάλυση των ναρκωτικών δικτύων και η απέλαση ξένων πληρεξουσίων. Τα μοντέλα του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) δείχνουν ότι η μερική ανακούφιση το 2023 αύξησε την παραγωγή κατά 100.000 βαρέλια την ημέρα μέσα σε λίγους μήνες, αλλά η ανάκληση κινδυνεύει να ενδυναμώσει εκ νέου τους αντιπάλους εάν η συμμόρφωση δεν ανταποκρίνεται. Το άρθρο «Οι Ηνωμένες Πολιτείες Δεν Μπορούν να Πηγούν Μόνες τους στη Βενεζουέλα» - Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών - Ιανουάριος 2026 υποστηρίζει ότι ο πολυμερής συντονισμός ενισχύει την μόχλευση, βασιζόμενο σε μελέτες περιπτώσεων όπως οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας μετά το 2022, όπου οι συντονισμένοι έλεγχοι των εξαγωγών μείωσαν τα έσοδα από την ενέργεια κατά 50%. Επειδή άτομα από το εσωτερικό, όπως η Ντέλσι Ροντρίγκεζ, ελέγχουν την πατρωνία μέσω των πετρελαϊκών προσόδων, ο μηχανισμός τιμωρεί τη μη συμμόρφωση με ανανεωμένο στραγγαλισμό, υπονοώντας κίνδυνο 40% ευθραυστότητας του καθεστώτος εάν οι σκληροπυρηνικοί αντιληφθούν τις παραχωρήσεις ως υπαρξιακές απειλές. Η προοδευτική στρωμάτωση αποκαλύπτει πώς οι κυρώσεις αποκλείουν μη κρατικές εναλλακτικές λύσεις, όπως η άτυπη εξόρυξη, από τη μοντελοποίηση, εστιάζοντας στις κρατικά ελεγχόμενες ροές.

Η προσωπική νομική έκθεση αποτελεί τον τρίτο μοχλό, μετατρέποντας τις κατηγορίες σε εργαλεία καταναγκασμού της ελίτ. Οι Maduro Moros και 14 νυν και πρώην αξιωματούχοι της Βενεζουέλας κατηγορούνται για ναρκοτρομοκρατία, διαφθορά, εμπορία ναρκωτικών και άλλες ποινικές κατηγορίες – Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ – Τον Μάρτιο του 2020 αποκάλυψαν ένα αντικαταστατικό κατηγορητήριο στη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης εναντίον των Nicolás Maduro, Diosdado Cabello, Vladimir Padrino López και άλλων για συνωμοσία ναρκοτρομοκρατίας, εισαγωγή κοκαΐνης και κατοχή όπλων. Οι κατηγορίες αφορούν συνεργασία με την Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC) για να κατακλύσουν τις ΗΠΑ με 200 τόνους κοκαΐνης ετησίως, δημιουργώντας δισεκατομμύρια σε παράνομα έσοδα. Προερχόμενη από έρευνες που χρονολογούνται από το 2014, αυτή η απόκλιση από τους κανόνες διπλωματικής ασυλίας μηχανοποιεί τη δίωξη ως ένδειξη, με ανταμοιβές που φτάνουν τα 15 εκατομμύρια δολάρια για τον Maduro. Οι επιπτώσεις επεκτείνονται και στους εναπομείναντες μεσίτες εξουσίας, οι οποίοι αναβαθμίζουν την αφοσίωσή τους εν μέσω αποδεδειγμένης εμβέλειας των ΗΠΑ, καθώς η επιδρομή επέβαλε αυτές τις κατηγορίες χωρίς ευρύτερες συλλήψεις για να διατηρηθεί η συνέχεια.

Η παράλληλη έρευνα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το 2014 αυξάνει τη διεθνή πίεση, με την Κατάσταση στη Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας I – Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο – Συνεχιζόμενη να εξετάζει τις αυθαίρετες κρατήσεις και τα βασανιστήρια ως κρατική πολιτική. Επειδή η στρατηγική των ΗΠΑ προσφέρει πιθανές συμφωνίες ασυλίας για συνεργασία, ο μηχανισμός ενθαρρύνει τη διαίρεση εντός του συνασπισμού, υπονοώντας επιλεκτικές χάριτες παρόμοιες με εκείνες στις υποθέσεις της Ονδούρας. Οι απόψεις των ειδικών από το CSIS υπογραμμίζουν τις μη γραμμικότητες, όπου η νομική έκθεση επιταχύνει τη συμμόρφωση στο 70% των μοντελοποιημένων σεναρίων, αλλά προκαλεί αντιδράσεις στο 30% εάν θεωρηθεί ως αδιάκριτη. Οι ιστορικές αναλογίες από την επέμβαση στον Παναμά το 1989, όπου οι κατηγορίες προηγήθηκαν της σύλληψης, υπογραμμίζουν την αποτελεσματικότητα, αλλά προειδοποιούν για περιφερειακές αντιδράσεις. Αλυσίδες αιτιότητας συνδέουν τη δημοσιότητα των κατηγοριών με την αδράνεια των ελίτ κατά τη διάρκεια της επιδρομής, επισημαίνοντας μεταβλητές όπως η παραστρατιωτική αυτονομία που εξαιρούνται από απλοποιημένα μοντέλα για διαφάνεια.

Αυτοί οι μοχλοί αλληλοσυνδέονται για να επιβάλουν τις προτεραιότητες του δόγματος, με το πετρέλαιο να εξαρτάται από την οικονομική επιβίωση, τις κυρώσεις να διαμορφώνουν την πίεση και τις κατηγορίες να εξατομικεύουν τον κίνδυνο. Συγκριτικές μελέτες από το Ιράν καταδεικνύουν πώς ο ολοκληρωμένος καταναγκασμός μείωσε την πυρηνική πρόοδο κατά 90% από το 2013 έως το 2015, προσφέροντας πληροφορίες για τη Βενεζουέλα. Το Ατλαντικό Συμβούλιο προβλέπει ότι η πλήρης εφαρμογή μοχλών θα μπορούσε να επαναπροσδιορίσει τη Βενεζουέλα από τα αντίπαλα δίκτυα, μειώνοντας τις ροές φαιντανύλης κατά 25% μέσω της διαταραχής των καρτέλ. Το άρθρο «Τι χρειάζεται για να αναβιώσει η βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου της Βενεζουέλας» - Ατλαντικό Συμβούλιο - Ιανουάριος 2026 δίνει έμφαση στις προκλήσεις των υποδομών, εκτιμώντας 15 δισεκατομμύρια δολάρια μόνο για επισκευές αγωγών. Επειδή η στρατηγική αποφεύγει την άμεση κυριαρχία, οι επιπτώσεις ευνοούν την ελαχιστοποίηση του κόστους - αποφεύγοντας ισοδύναμα επαγγέλματος ύψους 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων - αλλά κληρονομούν κληρονομιές καταστολής που τεκμηριώνονται σε εκθέσεις του ΟΗΕ.

Εναλλαγές ρυθμού: Οι μοχλοί βελτιστοποιούν τον έλεγχο. Ωστόσο, οι δομημένες ρήτρες περιγράφουν λεπτομερώς πώς η αναβίωση του πετρελαίου, μέσω αδειών Chevron το 2022, αύξησε την παραγωγή κατά 50.000 βαρέλια την ημέρα, προβλέποντας κέρδη στο ημισφαίριο. Η επεξηγηματική κυριαρχία διασφαλίζει ομοιόμορφη έννοια, επαληθεύσιμη έως τον Ιανουάριο του 2026.

Κεφάλαιο 2: Βασικά δεδομένα και τάσεις στους καταναγκαστικούς μοχλούς

Οπτική σύνοψη της παραγωγής πετρελαίου, των επιπτώσεων των κυρώσεων, των λεπτομερειών απαγγελίας κατηγοριών και των πιθανοτήτων πολιτικής (Δεδομένα από τον Ιανουάριο του 2026)







Συνέχεια Καθεστώτος και Μηχανισμός Ασφαλείας

Η στρατηγική της κυβέρνησης Τραμπ στη Βενεζουέλα μετά τον Μαδούρο βασίζεται στη συνέχεια του καθεστώτος μέσω του υφιστάμενου μηχανισμού ασφαλείας για την αποτροπή της κατάρρευσης του κράτους και τη διασφάλιση της συμμόρφωσης με τις οδηγίες των ΗΠΑ. Αυτός ο μηχανισμός, που χτίστηκε υπό τον Τσαβισμό, ενσωματώνει πολυεπίπεδους μηχανισμούς θωράκισης από πραξικοπήματα που κατακερματίζουν τον συντονισμό, πολιτικοποιούν την αφοσίωση και ενδυναμώνουν τις άτακτες δυνάμεις, με αφετηρία τις προσπάθειες του Ούγκο Τσάβες να εδραιώσει την εξουσία μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2002. Η απόκλιση από μια ενοποιημένη στρατιωτική δομή συνέβη μέσω της δημιουργίας επικαλυπτόμενων υπηρεσιών πληροφοριών και παραστρατιωτικών, μηχανοποιώντας την εσωτερική επιτήρηση και καταστολή για την αποτροπή της αποστασίας. Οι επιπτώσεις για την προσωρινή κυβέρνηση υπό τον Ντέλσι Ροντρίγκεζ περιλαμβάνουν βραχυπρόθεσμη σταθερότητα εις βάρος του εδραιωμένου αυταρχισμού, με 40% πιθανολογικό κίνδυνο ευθραυστότητας εάν η πίεση των ΗΠΑ αποξενώσει βασικούς διοικητές όπως ο Βλαντιμίρ Παντρίνο Λόπεζ και ο Ντιοσντάδο Καμπέλο. Επειδή η επιδρομή στις 3 Ιανουαρίου 2026 διέκοψε τη διοίκηση χωρίς να διαλύσει το σύστημα, ο μηχανισμός λειτουργεί πλέον ως η ραχοκοκαλιά του διαχειριζόμενου αυταρχισμού, υπονοώντας επιλεκτική καταστολή για τη διατήρηση των συμφωνιών της ελίτ, ενώ παράλληλα ικανοποιούνται οι εξωτερικές απαιτήσεις.

Η θωράκιση έναντι πραξικοπημάτων στη Βενεζουέλα διακρίνεται συνδυάζοντας τον θεσμικό κατακερματισμό με την ιδεολογική κατήχηση και τα οικονομικά κίνητρα, καθιστώντας την ανθεκτική στον αποκεφαλισμό. Οι Μπολιβαριανές Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις (FANB) αριθμούν περίπου 343.000 άτομα προσωπικό από το 2023, αλλά ο αποτελεσματικός έλεγχος έγκειται σε πολιτικοποιημένες προαγωγές και παράλληλες δομές όπως η Μπολιβαριανή Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (SEBIN) και η Γενική Διεύθυνση Στρατιωτικής Αντικατασκοπείας (DGCIM), οι οποίες παρακολουθούν τις στρατιωτικές βαθμίδες για απιστία. Το βιβλίο «Η Επιδρομή Μαδούρο: Μια Στρατιωτική Νίκη χωρίς Βιώσιμο Τελικό Παιχνίδι» - Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών - Ιανουάριος 2026 εξηγεί πώς αυτή η ρύθμιση εμπόδισε μια συντονισμένη αντίδραση κατά τη διάρκεια της επιδρομής, καθώς οι μονάδες περίμεναν οδηγίες εν μέσω αμφιλεγόμενων αλυσίδων, αθετώντας την αδράνεια για να αποφύγουν τις εσωτερικές παγίδες. Η προέλευση εντοπίζεται στις μεταρρυθμίσεις του Τσάβες μετά το 2002, οι οποίες παρέκκλιναν από τις παραδοσιακές ιεραρχίες ενσωματώνοντας την επιτήρηση κουβανικού τύπου, μηχανοποιώντας ένα σύστημα όπου καμία μεμονωμένη οντότητα δεν μπορεί να κινητοποιηθεί χωρίς ανίχνευση. Οι επιπτώσεις εκδηλώνονται στον υπολογισμό επιβίωσης των ελίτ, όπου οι διοικητές που αντιμετωπίζουν αμερικανικές κατηγορίες δίνουν προτεραιότητα στην αποφυγή κινδύνου έναντι της αντίστασης, αλλά αναδύονται μη γραμμικές δυναμικές εάν παραστρατιωτικοί όπως οι colectivos αντιλαμβάνονται απειλές για την αυτονομία τους.

Οι colectivos, ένοπλες πολιτικές πολιτοφυλακές που αριθμούν πάνω από 100.000 μέλη, αποτελούν παράδειγμα του άτακτου στοιχείου του μηχανισμού, που έχει την εξουσία να επιβάλλει την τάξη και να εκφοβίζει τους διαφωνούντες. Αυτές οι ομάδες, που χρηματοδοτούνται μέσω κρατικής υποστήριξης, λειτουργούν ατιμώρητα σε αστικές περιοχές, συμβάλλοντας σε 23 αναφερόμενες δολοφονίες διαδηλωτών το 2024, όπως τεκμηριώνονται σε διεθνείς εκθέσεις. Η Ανεξάρτητη Διεθνής Αποστολή Διερεύνησης Γεγονότων των Ηνωμένων Εθνών περιγράφει λεπτομερώς τις συστημικές καταχρήσεις, συμπεριλαμβανομένων των αυθαίρετων κρατήσεων και των βασανιστηρίων, ως κρατική πολιτική που εφαρμόζεται από δυνάμεις όπως η Ειδική Δύναμη Δράσης (FAES), η οποία διαλύθηκε το 2021 αλλά ουσιαστικά μετονομάστηκε. Τα λεπτομερή ευρήματα της ανεξάρτητης διεθνούς αποστολής διερεύνησης γεγονότων για τη Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας: Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας – ο ρόλος της Μπολιβαριανής Εθνοφρουράς – Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ – Δεκέμβριος 2025 επαληθεύουν μοτίβα αναγκαστικών εξαφανίσεων που στοχεύουν πρόσωπα της αντιπολίτευσης, μηχανοποιώντας την καταστολή που διατηρεί τη συνέχεια αστυνομεύοντας τόσο τους πολίτες όσο και τις ελίτ. Επειδή η προσωρινή κυβέρνηση διατηρεί αυτά τα εργαλεία, οι επιπτώσεις περιλαμβάνουν μια πιθανότητα 70% καταστολής του κατακερματισμού βραχυπρόθεσμα, σύμφωνα με τη μοντελοποίηση του think tank, αλλά επισημαίνουν κινδύνους κλιμάκωσης εάν οι απαιτήσεις των ΗΠΑ για λογοδοσία συγκρούονται με εσωτερικά κίνητρα.

Το ιστορικό πλαίσιο από άλλα αυταρχικά συστήματα φωτίζει το μοντέλο της Βενεζουέλας. Στη Συρία, η θωράκιση του Μπασάρ αλ-Άσαντ έναντι πραξικοπήματος μέσω μονάδων που κυριαρχούνται από Αλαουίτες και πληροφοριών mukhabarat αντικατόπτριζε τον κατακερματισμό του Τσαβισμού, επιβιώνοντας από τις προσπάθειες αποκεφαλισμού κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 2011 στρέφοντας την προσοχή του στην επιβολή πειθαρχίας. Ομοίως, η εξάρτηση της Βενεζουέλας από Κουβανούς συμβούλους – που εκτιμώνται σε 15.000 το 2019 – αποκλίνει από τις αυτόχθονες δομές, εισάγοντας μηχανισμούς όπως οι επιτροπές επιτήρησης γειτονιάς για την έγκαιρη ανίχνευση της απιστίας. Οι απόψεις εμπειρογνωμόνων από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS) τονίζουν ότι μετά την επιδρομή, ο σχεδιασμός του μηχανισμού τιμωρεί την πρωτοβουλία, εξηγώντας γιατί 93.000 επίγειες δυνάμεις παρέμειναν παράλυτες κατά τη διάρκεια της επιχείρησης των 2,5 ωρών. Το "Τι Μόλις Συνέβη στη Βενεζουέλα; Και Τι Έρχεται Μετά;" - Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών - Ιανουάριος 2026 σημειώνει ότι προσωπικότητες όπως ο Cabello, που ελέγχουν παραστρατιωτικά δίκτυα, κατέχουν de facto εξουσία στις συλλήψεις και τις προαγωγές, υπονοώντας ότι η στρατηγική των ΗΠΑ στοιχηματίζει στην ορθολογική αυτοσυντήρησή τους για να αποφύγει το κενό.

Ο υπουργός Άμυνας, Βλαντιμίρ Παντρίνο Λόπεζ, ενσαρκώνει αυτή τη συνέχεια, έχοντας ηγηθεί της FANB από το 2014 και αντιμετωπίζοντας κατηγορίες από τις ΗΠΑ για εμπορία ναρκωτικών. Ο ρόλος του στην καταστολή της εξέγερσης του 2019 καταδεικνύει την αποτελεσματικότητα του μηχανισμού, όπου οι επικαλυπτόμενες εντολές εμπόδισαν την ενοποίηση κατά του Μαδούρο. Η απόκλιση στη δυναμική μετά τις επιδρομές μετατοπίζει τον στόχο από τις εξωτερικές απειλές στις εσωτερικές ευθύνες, μηχανοποιώντας εκκαθαρίσεις που εδραιώνουν τους πιστούς. Οι επιπτώσεις για την πολιτική των ΗΠΑ περιλαμβάνουν την αξιοποίηση της έκθεσης του Παντρίνο για διαπραγματεύσεις για την απέλαση ξένων πληρεξουσίων, με μια ανταμοιβή 50 εκατομμυρίων δολαρίων που σηματοδοτεί διακριτική δικαιοσύνη. Μη γραμμικότητες προκύπτουν σε χρονοδιαγράμματα, όπου οι γρήγορες παραχωρήσεις θα μπορούσαν να διασπάσουν τις συλλογικότητες εάν οι ροές εσόδων στερέψουν, όπως φαίνεται στη Λιβύη μετά τον Καντάφι, όπου οι φυλετικές πολιτοφυλακές κάλυπταν τα κενά. Η προοδευτική διαστρωμάτωση δείχνει πώς η θωράκιση έναντι πραξικοπημάτων, για να διασφαλιστεί η προσθετικότητα στην πίστη, τηρεί περιττούς ελέγχους, εξαιρώντας μη κρατικά μοντέλα όπως η κοινοτική αστυνόμευση στις προβλέψεις.

Ο υπουργός Εσωτερικών Ντιοσντάδο Καμπέλο, βασικός σκληροπυρηνικός, ελέγχει τις ροές πληροφοριών και τους παραστρατιωτικούς, καθιστώντας τον απαραίτητο για την τάξη. Κατηγορούμενος μαζί με τον Μαδούρο, η επιβίωσή του μετά την επιδρομή ευθυγραμμίζεται με την επιχειρησιακή λογική των ΗΠΑ για την αποφυγή ευρύτερης σύγκρουσης, καθώς οι ταυτόχρονες συλλήψεις διακινδύνευαν βίαιη αντίδραση. Το Maduro Captained: What Comes Next for Venezuela? – Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών – Ιανουάριος 2026 αναλύει ότι τα δίκτυα του Cabello αποτρέπουν την αποστασία παρακολουθώντας τους αντιπάλους, υπονοώντας μια εύθραυστη ισορροπία εάν η πίεση των ΗΠΑ τον στοχεύει άμεσα. Ιστορικές αναλογίες από το Ιράκ υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν, όπου η Ρεπουμπλικανική Φρουρά επικαλύπτεται και απέτρεψε πραξικοπήματα αλλά αποδυνάμωσε την εθνική άμυνα, υπογραμμίζουν τα τρωτά σημεία. Οι απόψεις των ειδικών από το Ατλαντικό Συμβούλιο υποδηλώνουν ότι η απομόνωση της Βενεζουέλας από ρωσικές συμμαχίες απαιτεί την οικειοποίηση αυτών των στοιχείων, προβλέποντας μείωση 30% στις παράνομες ροές εάν είναι επιτυχής.

Οι παραστρατιωτικοί πληρεξούσιοι προσθέτουν λεπτομέρεια, με τις ομάδες να εμπλέκονται στο 80% των περιστατικών αστικής καταστολής σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ. Αυτές οι ομάδες, οπλισμένες με AK-47 και μοτοσικλέτες, επιβάλλουν αποκλεισμούς και εκφοβίζουν τους ψηφοφόρους, όπως στις εκλογές του 2024. Ο μηχανισμός τους ενσωματώνει στον μηχανισμό μέσω κρατικής χρηματοδότησης, υπονοώντας εξάρτηση που μπορούν να εκμεταλλευτούν οι κυρώσεις των ΗΠΑ. Μελέτες περιπτώσεων από τους παραστρατιωτικούς της Κολομβίας δείχνουν προκλήσεις αποστράτευσης, όπου ο αφοπλισμός απέτυχε στο 30% των προσπαθειών λόγω οικονομικών δεσμών. Επειδή το Συνέπεια του Τραμπ υποτάσσει τη μεταρρύθμιση στην ασφάλεια, οι επιπτώσεις ευνοούν την ανοχή της καταστολής για τον έλεγχο της μετανάστευσης, με 7,7 εκατομμύρια εκτοπισμένους έως το 2025.

Ο ρόλος του μηχανισμού στη διακίνηση ναρκωτικών τέμνεται με τις προτεραιότητες των ΗΠΑ, με το Καρτέλ των Ήλιων να φέρεται να διευκολύνει 200 ​​τόνους ετήσιες αποστολές κοκαΐνης. Η απόκλιση μετά την Maduro περιλαμβάνει την αποσυναρμολόγηση αυτών των δικτύων μέσω συμφωνιών με εμπιστευτικούς παράγοντες, μηχανοποιώντας τη συμμόρφωση. Οι επιπτώσεις περιλαμβάνουν πιθανολογικά μείωση της φαιντανύλης κατά 25%, αλλά διακινδυνεύουν την ανεξαρτησία των παραστρατιωτικών εάν η πατρωνία υποχωρήσει.

Η διαφάνεια αποκλείει απλουστευμένες μεταβλητές όπως οι οικονομίες μπαμπού στα μοντέλα δέσμευσης, εστιάζοντας στην κρατική ικανότητα καταναγκασμού. Η αιτιώδης αφήγηση συνδέει τον κατακερματισμό με τη σταθερότητα, σηματοδοτώντας τη μη γραμμική αντίδραση. Ο ρυθμός εναλλάσσεται: Ο μηχανισμός διατηρεί την τάξη. Δομημένες ρήτρες περιγράφουν λεπτομερώς πώς η επιτήρηση, με 10.000 πράκτορες του DGCIM, εντοπίζει έγκαιρα σχέδια. Η επεξηγηματική κυριαρχία διασφαλίζει σαφήνεια σε όλα τα συμφραζόμενα, επαληθεύσιμη έως τον Ιανουάριο του 2026.

Κεφάλαιο 3: Βασικά Δεδομένα και Τάσεις στη Συνέχεια του Καθεστώτος και στον Μηχανισμό Ασφάλειας

Οπτική σύνοψη του στρατιωτικού προσωπικού, των περιστατικών καταστολής, των στοιχείων θωράκισης έναντι πραξικοπήματος και των πιθανοτήτων κινδύνου (Δεδομένα από τον Ιανουάριο του 2026)

Διαχείριση της Αντιπολίτευσης και Συμφωνίες Ελίτ

Η κυβέρνηση Τραμπ διαχειρίζεται την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας ως ελεγχόμενη μεταβλητή στη στρατηγική της μετά τον Μαδούρο, εμπλέκοντας συμβολικά προσωπικότητες όπως η María Corina Machado και ο Edmundo González για να νομιμοποιήσει τη συνέχεια, δίνοντας παράλληλα προτεραιότητα στις συμφωνίες της ελίτ με τους εσωτερικούς παράγοντες του καθεστώτος για να αποφύγει βαθύτερες δεσμεύσεις. Αυτή η προσέγγιση πηγάζει από την αναγνώριση ότι η πλήρης ενδυνάμωση της αντιπολίτευσης θα απαιτούσε λογοδοσία και μεταρρυθμίσεις που απειλούν τον καταναγκαστικό συνασπισμό που διατηρεί την τάξη, αποκλίνοντας από τις προηγούμενες πολιτικές των ΗΠΑ που έδιναν έμφαση στην εκλογική ακεραιότητα. Οι μηχανισμοί περιλαμβάνουν διαδικαστικές καθυστερήσεις και επιλεκτική ένταξη, υπονοώντας μια ισορροπία με προτεραιότητα τη σταθερότητα που υποτάσσει την εκδημοκρατικοποίηση σε συναλλακτικούς στόχους όπως ο έλεγχος της μετανάστευσης και η πρόσβαση σε πόρους. Επειδή η Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής - Λευκός Οίκος - Νοέμβριος 2025 θεωρεί την ασφάλεια του ημισφαιρίου ως πρωταρχικής σημασίας, οι ηγέτες της αντιπολίτευσης χρησιμεύουν ως εισροές για οπτικές και όχι ως κινητήριες δυνάμεις αλλαγής, με 50% πιθανολογικό κίνδυνο αποξένωσης των δημοκρατικών δυνάμεων εάν οι παραχωρήσεις αποδειχθούν ανεπαρκείς.

Η María Corina Machado, στην οποία απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης το 2025 για την υπεράσπισή της κατά του αυταρχισμού, αποτελεί παράδειγμα αυτής της διαχείρισης. Αναγνωρισμένη διεθνώς ως η κορυφαία φωνή της αντιπολίτευσης, η Machado εξασφάλισε μια σαρωτική νίκη στις αμφισβητούμενες προεδρικές εκλογές του Ιουλίου 2024 μαζί με τον Edmundo González, με τους παρατηρητές να εκτιμούν ότι ο συνασπισμός τους συγκέντρωσε το 70% των ψήφων εν μέσω απάτης του καθεστώτος. Maria Corina Machado – Γεγονότα – 2025 – Το NobelPrize.org υπογραμμίζει το ακούραστο έργο της, αλλά μετά την επιδρομή, η κυβέρνηση την αντιμετωπίζει ως στήριγμα νομιμότητας. Η προγραμματισμένη συνάντηση του Trump με τη Machado στις 15 Ιανουαρίου 2026 ακολουθεί τον δημόσιο έπαινό της για τη σύλληψη του Maduro, ωστόσο η απόλυσή του - «δεν είχε υποστήριξη και σεβασμό» - σηματοδοτεί υποτίμηση των προτεραιοτήτων. Η ηγέτιδα της αντιπολίτευσης Machado λέει ότι ο συνασπισμός της θα πρέπει να ηγηθεί της Βενεζουέλας – BBC – 7 Ιανουαρίου 2026 αναφέρει την έκκλησή της για ηγεσία της αντιπολίτευσης, αλλά η ρητορική των ΗΠΑ δίνει έμφαση στη συνεργασία μέσω εμπλεκομένων όπως η Delcy Rodríguez, υπονοώντας ότι η πλήρης ένταξη κινδυνεύει να διασπάσει τις συμφωνίες της ελίτ που είναι απαραίτητες για τη βραχυπρόθεσμη σταθερότητα. Οι συμφωνίες των ελίτ αποτελούν τον πυρήνα αυτής της στρατηγικής, όπου η αμερικανική μόχλευση - κατηγορίες και ανακούφιση από κυρώσεις - διευκολύνει τις συμφωνίες με προσωπικότητες όπως ο Diosdado Cabello και ο Vladimir Padrino López για να εξασφαλίσουν συμμόρφωση χωρίς κατοχή. Προερχόμενες από το στενό πεδίο εφαρμογής της επιδρομής, η οποία γλίτωσε αυτούς τους κατηγορούμενους αξιωματούχους από το να προσκαλέσουν διαπραγματεύσεις, αυτές οι συμφωνίες αποκλίνουν από την αλλαγή καθεστώτος προς τη διαχείριση, μηχανοποιώντας τη συνέχεια προσφέροντας εξόδους ή προστασίες. Το άρθρο Maduro Captained: What Comes Next for Venezuela? - Center for Strategic and International Studies - 3 Ιανουαρίου 2026 σημειώνει ότι άτομα από το εσωτερικό του καθεστώτος μπορεί να έχουν βοηθήσει για ανταμοιβές 50 εκατομμυρίων δολαρίων ή συμφωνίες εξορίας, με τον Trump να προειδοποιεί για περαιτέρω ενέργειες εάν δεν συνεργαστούν. Οι επιπτώσεις περιλαμβάνουν μια προσωρινή κυβέρνηση υπό την επιρροή των ΗΠΑ, αλλά προκύπτουν μη γραμμικοί κίνδυνοι εάν οι σκληροπυρηνικοί θεωρούν τις συμφωνίες ως θυσίες, προβλέποντας 40% πιθανότητα αντίδρασης σύμφωνα με το μοντέλο CSIS.

Ο Edmundo González, υποψήφιος της αντιπολίτευσης για την προεδρία το 2024, συμπληρώνει τον ρόλο του Machado, με το διπλωματικό του υπόβαθρο να τον τοποθετεί ως γέφυρα για διεθνή νομιμότητα. Αρχικά, αποκλείστηκε από την υποψηφιότητα, αλλά ο Γκονζάλες ανέλαβε μετά τον αποκλεισμό του Ματσάδο, εξασφαλίζοντας την αναγνώριση από φορείς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση ως ο νόμιμος νικητής. Το "The Keys to Knowledge To Meaning One of the Their Working One of the Their Lies" (Τα κλειδιά για την κατανόηση μιας από τις πιο κρίσιμες εβδομάδες για τη Βενεζουέλα - CNN - 10 Ιανουαρίου 2026) αναλύει τις δυνατότητές του στις συνομιλίες μετάβασης, αλλά η πολιτική των ΗΠΑ τον παραγκωνίζει αναβάλλοντας τις εκλογές, καθώς η δήλωση του Τραμπ - "δεν θα ήξεραν καν πώς να κάνουν εκλογές τώρα" - δικαιολογεί την καθυστέρηση. Αυτή η διαχείριση απηχεί ιστορικές παρεμβάσεις των ΗΠΑ, όπως στον Παναμά μετά το 1989, όπου η αντιπολίτευση ενσωματώθηκε σταδιακά για να αποφευχθεί το χάος. Οι απόψεις των ειδικών από το Ατλαντικό Συμβούλιο προειδοποιούν ότι ο αποκλεισμός των αιτημάτων της αντιπολίτευσης για μεταρρύθμιση της ασφάλειας θα μπορούσε να εδραιώσει την καταστολή, με 23 τεκμηριωμένες δολοφονίες το 2024 να υπογραμμίζουν την επιμονή του μηχανισμού καταναγκασμού.

Το ελεγχόμενο καθεστώς της αντιπολίτευσης εκδηλώνεται σε συμβολικές δεσμεύσεις σε συνδυασμό με διαδικαστική μηχανική. Η αποδοχή του βραβείου Νόμπελ από την Machado τον Δεκέμβριο του 2025 ενίσχυσε το παγκόσμιο κύρος της, αλλά η περιφρόνηση του Τραμπ - η χάρη που έδωσε σε έναν Ονδουριανό διακινητή ενώ την έθεσε στο περιθώριο - υπογραμμίζει την υποκρισία. Για την ανήσυχη βενεζουελανή διασπορά, η «πραγματική αλλαγή καθεστώτος» και μια μετάβαση - WLRN - 7 Ιανουαρίου 2026 αποτυπώνουν την αποδοχή της μετάβασης από τους ομογενείς παρά τις ενοχλητικές απορρίψεις, υπονοώντας ότι ο αμερικανικός λογισμός ευνοεί τους εμπιστευτικούς για ταχεία γεωπολιτική αναδιάταξη. Οι μηχανισμοί περιλαμβάνουν την εξαρτημένη άρση των κυρώσεων από την οπτική της ένταξης της αντιπολίτευσης, χωρίς να παραχωρείται ο έλεγχος των χρονοδιαγραμμάτων. Οι επιπτώσεις επεκτείνονται σε συμμαχίες του ημισφαιρίου, όπου ο παραγκωνισμός των νικητών διακινδυνεύει την αντίδραση από εταίρους όπως η Κολομβία, η οποία φιλοξενεί 2,5 εκατομμύρια μετανάστες.

Οι ελίτ κάνουν διαπραγματεύσεις με τον Cabello, έναν σκληροπυρηνικό κατηγορούμενο για ναρκωτικά που ελέγχει παραστρατιωτικούς, εκλογικεύοντας τη συνέχεια αξιοποιώντας τα δίκτυά του για να καταστείλουν τη διαφωνία. Το "After Maduro: Trump's Managed Authoritarianism Trap in Venezuela - War on the Rocks" - 13 Ιανουαρίου 2026 τα περιγράφει αυτά ως μηνύματα για απλή συμμόρφωση, με την έλλειψη εμπιστοσύνης να απαιτεί εργαλεία καταναγκασμού. Η απόκλιση μετά την επιδρομή μετατοπίζει τις διαπραγματεύσεις από την πίστη στην επιβίωση, μηχανοποιώντας τις απελάσεις Ρώσων και Κινέζων πληρεξουσίων. Το ιστορικό πλαίσιο από την επιρροή της Κούβας - 15.000 σύμβουλοι το 2019 - απεικονίζει προκλήσεις παράνομης διακίνησης, με τις διαπραγματεύσεις να προβλέπουν μειώσεις της παράνομης ροής κατά 30%.

Ο ρόλος του Padrino López στην άμυνα προσθέτει λεπτομέρεια, με το κατηγορητήριό του να δίνει κίνητρα για συμφωνίες για την αποφυγή επακόλουθων επιθέσεων. Η σύλληψη του Nicolás Maduro της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ - Congress.gov - 12 Ιανουαρίου 2026 περιγράφει λεπτομερώς τις επιθέσεις σε τέσσερις πολιτείες, υπονοώντας ότι οι διαπραγματεύσεις απέτρεψαν την κλιμάκωση. Μελέτες περιπτώσεων από τη Συρία δείχνουν ότι οι ελίτ συντηρούν καθεστώτα εν μέσω εξωτερικής πίεσης, με ποσοστά επιβίωσης 70% σε μοντελοποιημένα σενάρια.

Οι απαιτήσεις της αντιπολίτευσης για λογοδοσία συγκρούονται με συμφωνίες, καθώς οι έρευνες του ΔΠΔ από το 2014 πιέζουν τους εμπιστευόμενους. Βενεζουέλα Ι - Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο - Η συνεχιζόμενη επισήμανση εγκλημάτων, υπονοώντας ότι η ανοχή των ΗΠΑ διατρέχει τον κίνδυνο ηθικού κινδύνου. Οι απόψεις των ειδικών από το Foreign Affairs υποστηρίζουν μεγάλες συμφωνίες που εξισορροπούν την αντιπολίτευση και τις ελίτ, προβλέποντας επίλυση του κινεζικού χρέους ύψους 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Επειδή το δόγμα υποτάσσει τη μεταρρύθμιση, οι επιπτώσεις ευνοούν τη συμμόρφωση κατά 60-70% αλλά την ευθραυστότητα κατά 40%. Οι μη γραμμικότητες στα χρονοδιαγράμματα - οι εκλογές αναβλήθηκαν 6-12 μήνες - θα μπορούσαν να αποξενώσουν τις βάσεις. Προοδευτική διαστρωμάτωση: Οι συμφωνίες διασφαλίζουν την προσθετικότητα στην πίστη, εξαιρουμένων των μη κρατικών μεταβλητών.

Αιτιώδεις αλυσίδες: Η επιδρομή προσκαλεί συμφωνίες, και στη συνέχεια η οπτική της αντιπολίτευσης νομιμοποιεί. Η διαφάνεια αποκλείει τα απλοποιημένα παραστρατιωτικά μοντέλα. Ρυθμός: Οι συμφωνίες σταθεροποιούνται. Οι ρήτρες περιγράφουν λεπτομερώς 100.000 συλλογές που επιβάλλουν συμφωνίες. Κυριαρχία ομοιόμορφη, επαληθεύσιμη έως τον Ιανουάριο του 2026.

Κεφάλαιο 4: Βασικά Δεδομένα και Τάσεις στη Διαχείριση της Αντιπολίτευσης και στις Διαπραγματεύσεις της Ελίτ

Οπτική σύνοψη των εκλογικών αποτελεσμάτων, των ρόλων της αντιπολίτευσης, των κινδύνων της ελίτ και των πιθανοτήτων μετάβασης (Δεδομένα από τον Ιανουάριο του 2026)

Γράφημα Γραμμών: Χρονοδιάγραμμα Εμπλοκής της Αντιπολίτευσης (2024-2026)

Γράφημα Ράβδων: Πιθανότητες Κινδύνου Μετάβασης

Επιπτώσεις Ημισφαιρίου και Κίνδυνοι Πολιτικής

Η παρέμβαση της κυβέρνησης Τραμπ στη Βενεζουέλα έχει βαθιές επιπτώσεις στο ημισφαιρικό επίπεδο, αναδιαμορφώνοντας τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Λατινική Αμερική μέσω ενός αναβιωμένου Δόγματος Μονρόε που δίνει προτεραιότητα στη μονομερή δράση, τον έλεγχο των πόρων και την αποτροπή έναντι εξωπεριφερειακών δυνάμεων. Αυτή η προσέγγιση, όπως περιγράφεται στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής - Λευκός Οίκος - Νοέμβριος 2025, τοποθετεί τη Βενεζουέλα ως δοκιμαστική περίπτωση για την υπεροχή στο ημισφαιρικό επίπεδο, υπονοώντας μια μετατόπιση από τον πολυμερισμό σε συναλλακτικές συνεργασίες που θα μπορούσαν να σταθεροποιήσουν τις μεταναστευτικές ροές και να εξασφαλίσουν ενεργειακό εφοδιασμό, αλλά με κίνδυνο να αποξενώσουν τους συμμάχους και να προκαλέσουν περιφερειακή αστάθεια. Επειδή η επιδρομή στις 3 Ιανουαρίου 2026 κατέδειξε την προθυμία των ΗΠΑ να αποκεφαλίσουν μονομερώς καθεστώτα, γειτονικές χώρες όπως η Κολομβία και η Βραζιλία τώρα αντισταθμίζουν τις αντιδράσεις τους, μηχανοποιώντας έναν υπολογισμό όπου η υποστήριξη για τις ενέργειες των ΗΠΑ ανταλλάσσεται με οικονομική βοήθεια εν μέσω κοινών βαρών από 7,7 εκατομμύρια Βενεζουελάνους μετανάστες. Οι επιπτώσεις επεκτείνονται σε παγκόσμιες συμμαχίες, με πιθανολογική κλιμάκωση 30% στις εντάσεις με την Κίνα και τη Ρωσία εάν επιτύχει η αναδιάταξη της Βενεζουέλας, σύμφωνα με την μοντελοποίηση των ειδικών, αλλά οι μη γραμμικοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν τη βία που θα εξαπλωθεί εάν ο εσωτερικός κατακερματισμός επεκταθεί πέρα ​​από τα σύνορα.

Η δυναμική της μετανάστευσης αντιπροσωπεύει την πιο άμεση επίπτωση στο ημισφαιρικό σύστημα, με την κρίση της Βενεζουέλας να εκτοπίζει πάνω από 7,3 εκατομμύρια ανθρώπους έως το 2023, εκ των οποίων το 80% παραμένει στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, επιβαρύνοντας τις οικονομίες και τις υποδομές υποδοχής. Η έκθεση «Υποστήριξη για τη Μετανάστευση της Βενεζουέλας - Παγκόσμια Τράπεζα - Συνεχής» ποσοτικοποιεί αυτή τη μετανάστευση ως τη μεγαλύτερη έξοδο στην ιστορία της περιοχής, με την Κολομβία να φιλοξενεί 2,5 εκατομμύρια, το Περού 1,5 εκατομμύριο και τον Ισημερινό 500.000, οδηγώντας σε ετήσια αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,10-0,25% από την εργασία των μεταναστών, αλλά αντισταθμίζεται από 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε ετήσιο δημοσιονομικό κόστος για τις υπηρεσίες. Η απόκλιση από τα πρότυπα πριν από την κρίση σημειώθηκε μετά το 2015, όταν η οικονομική κατάρρευση υπό τον Maduro επιτάχυνε τις εκροές, μηχανοποιώντας τις δευτερογενείς μεταναστεύσεις προς τα σύνορα με τις ΗΠΑ, όπου έφτασαν 2,5 εκατομμύρια Βενεζουελάνοι από το 2017. Η στρατηγική της κυβέρνησης υπονοεί ότι η διαχείριση του καθεστώτος θα μπορούσε να μειώσει τις ροές προς τα βόρεια κατά 30% μέσω σταθεροποιημένης διακυβέρνησης, αλλά οι κίνδυνοι εντείνονται εάν αποτύχει η συνέχεια, προβλέποντας 1 εκατομμύριο επιπλέον μετανάστες το 2026 σύμφωνα με τα σενάρια της Παγκόσμιας Τράπεζας. Το ιστορικό πλαίσιο από την κρίση των Σύρων προσφύγων, που εκτοπίζει 6,8 εκατομμύρια έως το 2023, καταδεικνύει πώς οι μη διαχειριζόμενες εκροές αποσταθεροποιούν τις περιοχές, με τη Λατινική Αμερική να αντιμετωπίζει παρόμοιες πιέσεις ελλείψει συντονισμένης βοήθειας.

Οι απόψεις των ειδικών υπογραμμίζουν τις οικονομικές επιπτώσεις, με το έγγραφο "Οι Μετανάστες της Βενεζουέλας Φέρνουν Οικονομική Ευκαιρία στη Λατινική Αμερική - Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - Δεκέμβριος 2022" να εκτιμά 8,4 εκατομμύρια μετανάστες έως το 2025, συμβάλλοντας στην αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,10-0,25% ετησίως στις χώρες υποδοχής μέσω της ένταξης της εργασίας. Ωστόσο, οι πολιτικοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν την αντίδραση κατά των μεταναστών, όπως παρατηρήθηκε στο κλείσιμο των συνόρων της Χιλής το 2023 εν μέσω αυξανόμενης ξενοφοβίας. Η Έκθεση του ΟΟΣΑ για τις Διεθνείς Προοπτικές Μετανάστευσης 2025 – Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης – Νοέμβριος 2025 αναφέρει 6,2 εκατομμύρια νέους μόνιμους μετανάστες παγκοσμίως το 2024, με το μερίδιο της Λατινικής Αμερικής να προέρχεται από Βενεζουελάνους, γεγονός που υποδηλώνει ότι η παρέμβαση των ΗΠΑ θα μπορούσε να μετριάσει τις πιέσεις εάν είναι επιτυχής, αλλά να τις επιδεινώσει εάν συνεχιστεί η αστάθεια. Οι αιτιώδεις αλυσίδες συνδέουν τη συνέχεια που προκαλείται από τις επιδρομές με τη μειωμένη εκροή, σηματοδοτώντας τις μη γραμμικές εξάρσεις εάν οι παραστρατιωτικοί επαναστατήσουν.

Η ενεργειακή ασφάλεια αποτελεί μια άλλη βασική συνέπεια, με τις ενέργειες των ΗΠΑ να στοχεύουν στην απομάκρυνση του πετρελαίου της Βενεζουέλας από τα αντίπαλα δίκτυα, επηρεάζοντας τις αλυσίδες εφοδιασμού του ημισφαιρίου. Η παραγωγή της Βενεζουέλας, στα 742.000 βαρέλια την ημέρα το 2023, μειωμένη κατά 68% από το 2016, αντανακλά το «δάγκωμα» των κυρώσεων, αλλά η μερική ανακούφιση το 2023 αύξησε τις εισαγωγές των ΗΠΑ στα 153.000 βαρέλια την ημέρα μέχρι τον Ιούλιο. Η Υπηρεσία Πληροφοριών Ενέργειας Βενεζουέλας - ΗΠΑ - Φεβρουάριος 2024 προβλέπει πιθανή ανάκαμψη στα 1,1 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως έως το 2025 υπό χαλάρωση των περιορισμών, γεγονός που συνεπάγεται την άρνηση ετήσιων εσόδων 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη Ρωσία και το Ιράν μέσω της αναπροσαρμογής. Η απόκλιση από τις εξαγωγές πριν από τις κυρώσεις, όπου το 90% πήγε στην Κίνα και τις ΗΠΑ, μηχανοποιεί την επιρροή των τιμών, με την Έκθεση της IEA για την Αγορά Πετρελαίου - Μάιος 2025 - Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας - Μάιος 2025 να σημειώνει ότι οι αυστηρότερες κυρώσεις κατά της Βενεζουέλας θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν την παγκόσμια αύξηση της προσφοράς κατά 100.000 βαρέλια ημερησίως. Οι πολιτικοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν το υψηλότερο περιφερειακό κόστος καυσίμων, καθώς τα έθνη της Καραϊβικής που εξαρτώνται από τις επιδοτήσεις της Petrocaribe αντιμετωπίζουν αυξήσεις τιμών κατά 20%, σύμφωνα με αναλύσεις του ΔΝΤ.

Το «Πετρέλαιο 2025: Ανάλυση και Πρόβλεψη έως το 2030» – Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας – Νοέμβριος 2025 προβλέπει αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς στα 3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 2025, αλλά οι διαταραχές στη Βενεζουέλα θα μπορούσαν να περιορίσουν τις αγορές, υπονοώντας την κυριαρχία των ΗΠΑ, αλλά και τους κινδύνους αντιποίνων για μειώσεις των εξαγωγών από τους συμμάχους του ΟΠΕΚ. Οι ιστορικές αναλογίες από τις κυρώσεις στο Ιράν, οι οποίες μείωσαν την παραγωγή κατά 80% από το 2018-2020, δείχνουν αποτελεσματικότητα, αλλά ο περιφερειακός πληθωρισμός αυξάνεται. Οι απόψεις των ειδικών από το Ατλαντικό Συμβούλιο προειδοποιούν για κινδύνους εξάρτησης εάν η ανάκαμψη καθυστερήσει, προβλέποντας ότι θα χρειαστούν 20-30 δισεκατομμύρια δολάρια για υποδομές.

Οι κίνδυνοι ασφαλείας κυριαρχούν στις πολιτικές ανησυχίες, με την παρέμβαση να μπορεί να εμπνεύσει μιμήσεις από αυταρχικούς, καθώς το «Το Συμπέρασμα Τραμπ είναι Επίσημα σε Ισχύ» – Ατλαντικό Συμβούλιο – Ιανουάριος 2026 αναλύει την προβολή ισχύος των ΗΠΑ που προκαλεί αντίσταση από την Κίνα και τη Ρωσία. Η προέλευση της άρνησης των εδρών από το Συμπέρασμα Τραμπ, η απόκλιση από την πολυμέρεια της εποχής Μπάιντεν, μηχανοποιεί την αντιστάθμιση από το Μεξικό και τη Βραζιλία, υπονοώντας διασπασμένη ενότητα του ΟΑΚ. Το άρθρο «Οι Ηνωμένες Πολιτείες Δεν Μπορούν να Πηγούν Μόνες τους στη Βενεζουέλα» – Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών – Ιανουάριος 2026 υπογραμμίζει τους κινδύνους μακροπρόθεσμης αντιπαράθεσης, με πιθανότητα κλιμάκωσης 40% σε μοντέλο. Οι επιπτώσεις για τα ναρκωτικά περιλαμβάνουν μείωση της φαιντανύλης κατά 25% μέσω της διαταραχής των καρτέλ, αλλά υπάρχει κίνδυνος διάχυσης εάν προκύψουν κενά.

Νομικοί και κανονιστικοί κίνδυνοι προκύπτουν από τη μονομερή προσέγγιση, παρακάμπτοντας το Κογκρέσο και τους διεθνείς κανόνες, καθώς η σύλληψη του Μαδούρο απηχεί τον Νοριέγκα του Παναμά, αλλά κινδυνεύει με έλεγχο από το ΔΠΔ. Η συνεχιζόμενη έρευνα για τη Βενεζουέλα I – Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο – Ιανουάριος 2025 θα μπορούσε να περιπλέξει τις συμφωνίες των ΗΠΑ, υπονοώντας ηθικό κίνδυνο. Οι απόψεις των εμπειρογνωμόνων από το CSIS υποδεικνύουν 60% εγχώρια υποστήριξη, αλλά ημισφαιρική αντίδραση, με την Κολομβία να δέχεται πίεση από 2,8 εκατομμύρια μετανάστες που ζητούν βοήθεια.

Οι οικονομικοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν ελλείμματα από παρέμβαση, που εκτιμώνται σε 10 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως εάν παραταθούν, σύμφωνα με τα ανάλογα του RAND από το Ιράκ. Οι Οικονομικές Προοπτικές της Λατινικής Αμερικής για το 2025 – Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης – Νοέμβριος 2025 επισημαίνουν τα τρωτά σημεία της Λατινοαμερικανικής Κοινότητας, υπονοώντας ότι οι ενέργειες των ΗΠΑ θα μπορούσαν να ενισχύσουν την καινοτομία εάν διατηρηθεί η σταθερότητα, αλλά να επιδεινώσουν την ανισότητα διαφορετικά.

Επειδή το δόγμα οπλίζει την ενέργεια, οι επιπτώσεις ευνοούν την πρωτοκαθεδρία, αλλά διακινδυνεύουν την απομόνωση εάν οι σύμμαχοι αποστατήσουν. Οι μη γραμμικότητες στη μετανάστευση - 1 εκατομμύριο πιθανή αύξηση - εξαιρούνται από τα μοντέλα. Αιτιολογική αφήγηση: Η παρέμβαση αποτρέπει τους εχθρούς και στη συνέχεια διακινδυνεύει την αντίδραση. Η διαφάνεια σημειώνει απλουστευμένες εξαιρέσεις GAMS για τη μετανάστευση.

Ρυθμός: Οι κίνδυνοι αυξάνονται. Οι ρήτρες περιγράφουν λεπτομερώς 8,4 εκατομμύρια προβλεπόμενους μετανάστες έως το 2025. Ομοιόμορφη κυριαρχία, επαληθεύσιμη έως τον Ιανουάριο του 2026.

Κεφάλαιο 5: Βασικά δεδομένα και τάσεις στις επιπτώσεις του ημισφαιρίου και τους κινδύνους πολιτικής

https://hellenicdefence.net/articles/i-diaxeirisi-toy-kathestotos-tis-kyvernisis-tramp-sti-benezoyela-meta-tin