Ο πόλεμος της Ουάσινγκτον εναντίον της Ρωσίας – Ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός των κυρώσεων

Οι νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, οι οποίες ανακοινώθηκαν από την Ουάσιγκτον και την Ευρώπη δεν βγάζουν νόημα ως απλά οικονομικά μέτρα. Θα με εξέπληττε αν το ρωσικό πετρέλαιο και η στρατιωτική βιομηχανία εξαρτώνταν με ουσιαστικό τρόπο από τις ευρωπαϊκές κεφαλαιαγορές. Μια τέτοια εξάρτηση θα υποδείκνυε μια αποτυχία στη ρωσική στρατηγική σκέψη. Οι ρωσικές εταιρείες θα πρέπει να είναι σε θέση να εξασφαλίζουν επαρκή χρηματοδότηση από ρωσικές τράπεζες ή από τη ρωσική κυβέρνηση. Αν απαιτούνται ξένα δάνεια, η Ρωσία μπορεί να δανειστεί από την Κίνα.

Αν σημαντικές ρωσικές βιομηχανίες όντως εξαρτώνται από τις ευρωπαϊκές κεφαλαιαγορές, οι κυρώσεις θα βοηθήσουν τη Ρωσία, αφού θα την αναγκάσουν να βάλει ένα τέλος σε αυτή την εξουθενωτική εξάρτηση. Η Ρωσία δεν πρέπει να εξαρτάται από την Δύση καθ” οποιονδήποτε τρόπο.
Το πραγματικό ερώτημα είναι ο σκοπός των κυρώσεων. Πιστεύω ότι ο στόχος είναι η διάλυση και η υπονόμευση των οικονομικών και πολιτικών σχέσεων της Ευρώπης με τη Ρωσία. Όταν οι διεθνείς σχέσεις σκοπίμως υπονομεύονται, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ένας πόλεμος. Η Ουάσινγκτον θα συνεχίσει να πιέζει για κυρώσεις κατά της Ρωσίας, έως ότου η Ρωσία καταστήσει σαφές στην Ευρώπη ότι το να λειτουργεί ως εργαλείο των ΗΠΑ έχει μεγάλο κόστος.
Η Ρωσία πρέπει να διακόψει αυτή τη διαδικασία των συνεχόμενων κυρώσεων, προκειμένου να «μπλοκάρει» το δρόμο προς τον πόλεμο. Κατά τη γνώμη μου, η Ρωσία μπορεί εύκολα να το κάνει. Μπορεί να πει στους Ευρωπαίους ότι αφού δεν σας αρέσουν οι πετρελαϊκές εταιρείες μας, τότε δεν πρέπει να σας αρέσουν ούτε οι ρωσικές εταιρείες φυσικού αερίου και επομένως θα διακόψουμε την παροχή.
Ή επίσης μπορεί να πει στην Ευρώπη, ότι δεν πουλάει φυσικό αέριο σε μέλη του ΝΑΤΟ ή μπορεί να πει ότι θα συνεχίσει να τους πουλάει φυσικό αέριο, αλλά εκείνοι θα πρέπει να πληρώνουν σε ρούβλια και όχι σε δολάρια. Αυτό θα έχει το πρόσθετο πλεονέκτημα της αύξησης της ζήτησης για ρούβλια στις αγορές συναλλάγματος, καθιστώντας έτσι δύσκολο για τους κερδοσκόπους και την κυβέρνηση των ΗΠΑ να χτυπήσουν το ρούβλι.
Ο πραγματικός κίνδυνος για τη Ρωσία είναι η συνέχιση της πολιτικής χαμηλών τόνων, της μετριοπαθούς απάντησης στις κυρώσεις. Αυτή η στάση ενθαρρύνει τις ΗΠΑ να επιβάλλουν περισσότερες κυρώσεις. Για να σταματήσουν οι κυρώσεις, η Ρωσία πρέπει να καταστήσει σαφές στην Ευρώπη ότι οι κυρώσεις της κοστίζουν ακριβά.
Μία ρωσική απάντηση στην Ουάσιγκτον θα ήταν η διακοπή της πώλησης των ρωσικών πυραυλικών μηχανών, από τις οποίες εξαρτάται το αμερικανικό δορυφορικό πρόγραμμα. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι ΗΠΑ θα έμεναν χωρίς πυραύλους για τους δορυφόρους τους για τουλάχιστον έξι χρόνια, από το 2016 μέχρι το 2022.
Πιθανότατα η ρωσική κυβέρνηση ανησυχεί για την απώλεια των εσόδων από τις πωλήσεις φυσικού αερίου και πυραυλικών μηχανών. Ωστόσο, η Ευρώπη δεν αντέχει χωρίς το φυσικό αέριο και θα εγκαταλείψει σύντομα τη συμμετοχή της στις κυρώσεις. Επομένως, τα έσοδα από τις πωλήσεις του φυσικού αερίου δεν θα χαθούν. Οι Αμερικανοί θα αναπτύξουν τις δικές τους πυραυλικές μηχανές αλλά και πάλι η Ρωσία θα μπορεί για έξι τουλάχιστον χρόνια να πουλάει τις δικές της. Ένα αποδυναμωμένο αμερικανικό δορυφορικό πρόγραμμα -έστω για έξι χρόνια- θα λύτρωνε ολόκληρο τον κόσμο από την κατασκοπεία των ΗΠΑ. Επιπλέον, οι ΗΠΑ δύσκολα θα αποφάσιζαν μια στρατιωτική επίθεση εναντίον της Ρωσίας κατά τη διάρκεια των έξι αυτών χρόνων.
Ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν και η κυβέρνησή του αντέδρασαν σχετικά χλιαρά στις κυρώσεις και στα προβλήματα που η Ουάσιγκτον συνεχίζει να προκαλεί στη Ρωσία. Ίσως η Ρωσία με τη χαμηλών τόνων συμπεριφορά της να θέλει να υπονομεύσει την εξουσία που ασκούν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη, επισημαίνοντας ότι εκείνη δεν αποτελεί απειλή. Ωστόσο, μια άλλη εξήγηση για τη ρωσική στάση είναι η παρουσία δυνάμεων στο εσωτερικό της Ρωσίας που εκπροσωπούν τα αμερικανικά συμφέροντα και περιορίζουν την εξουσία της ρωσικής κυβέρνησης.
Η Ρωσία, πιστεύοντας ότι ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ανοίχτηκε και εμπιστεύτηκε τη Δύση. Εξαιτίας της ευπιστίας της Ρωσίας, η Δύση κατάφερε να «εξαγοράσει» συμμάχους μεταξύ των ρωσικών ελίτ. Μάλιστα αν λάβουμε υπόψη δημοσιεύματα των ρωσικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι άνθρωποι αυτοί είναι ικανοί να δολοφονήσουν τον Πούτιν και να πάρουν την εξουσία μέσω πραξικοπήματος.
Αν ο Πούτιν δεν κάνει κάτι για να αντιμετωπίσει αυτή την απειλή, τότε αυτό σημαίνει είτε ότι δεν αναγνωρίζει την έκταση της απειλής είτε ότι η κυβέρνησή του δεν έχει την δύναμη να προστατεύσει τη Ρωσία από την εσωτερική απειλή.
Είναι σαφές ότι ο Πούτιν δεν γλίτωσε από τη δυτική προπαγάνδα και τις οικονομικές κυρώσεις, όταν αρνήθηκε  να υπερασπιστεί την περιοχή  του Donbass ή όταν ανάγκασε τους αυτονομιστές του Ντόνετσκ να συμφωνήσουν σε κατάπαυση του πυρός. Το μόνο που κατάφερε ήταν να βρεθεί στο στόχαστρο επικρίσεων από τους οπαδούς του, οι οποίοι τον κατηγόρησαν για προδοσία των Ρώσων στην ανατολική και τη νότια Ουκρανία.
Οι πολιτικοί και η ελίτ της Ευρώπης είναι τόσο βαθιά «χωμένοι» στην τσέπη της Ουάσινγκτον που ο Πούτιν έχει ελάχιστες πιθανότητες να τους μεταπείσει δείχνοντας απλά «καλή θέληση». Δεν πίστεψα ποτέ ότι η στρατηγική αυτή θα μπορούσε να λειτουργήσει, αν και θα χαιρόμουν αν όντως γινόταν. Μόνο μια άμεση απειλή στον τομέα της ενέργειας έχει πιθανότητες να απεμπλέξει την Ευρώπη από το άρμα της Ουάσινγκτον. Δεν νομίζω ότι η Ευρώπη μπορεί να επιβιώσει σε περίπτωση που διακοπεί η παροχή ρωσικού φυσικού αερίου. Η Ευρώπη θα εγκαταλείψει τις κυρώσεις, προκειμένου να εξασφαλίσει φυσικό αέριο. Αν όμως η εξουσία της Ουάσινγκτον πάνω στην Ευρώπη είναι τόσο ισχυρή που η Ευρώπη είναι διατεθειμένη να υπομείνει μια σημαντική διαταραχή του ενεργειακού εφοδιασμού της, ως τίμημα της υποτέλειας της, τότε η Ρωσία θα πρέπει να σταματήσει τις μάταιες προσπάθειες της στον τομέα της διπλωματίας και να προετοιμαστεί για πόλεμο.
Αν η Κίνα μείνει στο περιθώριο, τότε θα είναι ο επόμενος στόχος των ΗΠΑ. Η Ουάσινγκτον προτίθεται να νικήσει τις δύο αυτές χώρες, είτε μέσω της πρόκλησης «εσωτερικών ρηγμάτων», είτε μέσω πολέμου.
Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να υποδεικνύει ότι οι ΗΠΑ λοξοδρόμησαν ή ότι δεν επιδιώκουν την ηγεμονία ολόκληρου του κόσμου.
Η οικονομία των ΗΠΑ βασίζεται πλέον στις λεηλασίες και η ηγεμονία της Ουάσιγκτον είναι απαραίτητη σε αυτή την κατεστραμμένη μορφή του καπιταλισμού που βιώνουμε.

PAUL CRAIG ROBERTS
Μετάφραση-Απόδοση: Hellasforce