Προφανώς το βρίσκουν αδύνατο να πιστέψουν ότι η Ρωσία του Πούτιν και, ακόμη περισσότερο, η κομμουνιστική Κίνα, θα μπορούσαν να ελέγχονται από την ίδια συμμορία που κυριαρχεί στις δικές μας κοινωνίες.
Προσπάθησα να βάλω τα πράγματα στη θέση τους σε αρκετές περιπτώσεις, μαζί με τους Mees Baaijen, Hrvoje Moric και άλλους. [1]
Αλλά μερικές χρήσιμες νέες πληροφορίες έχουν έρθει τώρα στο δρόμο μου χάρη στο Archives du mondialisme («Παγκοσμιοποιητικά αρχεία») του Pierre Hillard το 2019, ένα πραγματικό χρυσωρυχείο πληροφοριών από το οποίο σκοπεύω να εξαγάγω περαιτέρω ψήγματα σε μελλοντικά δοκίμια.
Ο τόμος των 770 σελίδων περιλαμβάνει ένα κεφάλαιο από ένα βιβλίο του 1981 του Yann Moncomble, με τίτλο L'irrésistable expansion du mondialisme («Η ακαταμάχητη επέκταση της παγκοσμιοποίησης»), το οποίο ξεκινά δηλώνοντας: «Η εγκαθίδρυση μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, προφανώς, χωρίς την Κίνα». [3]
Θεωρώ ότι η ένταξη της Κίνας στην παγκόσμια αυτοκρατορία ξεκίνησε με τους Πολέμους του Οπίου στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν, όπως το θέτει ο Carroll Quigley, «η κινεζική αντίσταση στην ευρωπαϊκή διείσδυση συντρίφτηκε από τους εξοπλισμούς των Δυτικών Δυνάμεων και επιβλήθηκαν στην Κίνα κάθε είδους παραχωρήσεις σε αυτές τις Δυνάμεις». [4]
Αλλά ο Moncomble ξεκινά την ιστορία το 1890, όταν «ο John D. Rockefeller δώρισε στους Κινέζους 300.000 μικρές λάμπες παραφίνης, για να τους «ενθαρρύνει» να χρησιμοποιήσουν το λάδι του. δέκα χρόνια αργότερα, οι Κινέζοι αγόραζαν ήδη 450 εκατομμύρια λίτρα παραφίνης ετησίως, εκ των οποίων περισσότερο από το 90% προερχόταν από την Standard Oil». [5]
Η Standard Oil ήταν, φυσικά, υπόθεση του Ροκφέλερ, αν και θα πρέπει να επισημάνω ότι σε αυτό το στάδιο η οικογένεια είχε καταληφθεί από τους Ρότσιλντ και ήταν απλώς ένα «αμερικανικό προτεσταντικό» φύλλο συκής για τις μηχανορραφίες του City του Λονδίνου – περισσότερα για αυτό στο βιβλιαράκι μου του 2024 The Single Global Mafia: The Rockefeller Foundation's multiple links to Zionism and military-industrial-financial neo-imperialism. [6]
Ο Hillard, από την πλευρά του, επισημαίνει ένα δοκίμιο του 1984 του Frank Ninkovich, με τίτλο «Το Ίδρυμα Ροκφέλερ, η Κίνα και η Πολιτιστική Αλλαγή», σχετικά με τα σχέδια του Ιδρύματος Ροκφέλερ το 1915 να ιδρύσει μια ιατρική σχολή στο Πεκίνο/Πεκίνο. [7]
Αυτό αναφέρει: «Η προσπάθεια του Ιδρύματος Ροκφέλερ κατά τη διάρκεια σαράντα ετών να διοχετεύσει τον εκσυγχρονισμό της Κίνας σε μια φιλελεύθερη κατεύθυνση αποτελεί την επιτομή του γάμου του εθνικού συμφέροντος και της ιδιωτικής χάραξης πολιτικής». [8]
Ο κορπορατισμός δημόσιου-ιδιωτικού τομέα και ο «εκσυγχρονισμός» ευθυγραμμίζονται για άλλη μια φορά!
Το 1949, τη χρονιά που ανακηρύχθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, δημιουργήθηκε το Κινεζικό Λαϊκό Ινστιτούτο Εξωτερικών Υποθέσεων. [9]
Αν το όνομα ακούγεται αόριστα οικείο, αυτό οφείλεται πιθανώς στο ότι είναι ένας αδελφός οργανισμός του Βασιλικού Ινστιτούτου Εξωτερικών Υποθέσεων στο Λονδίνο, γνωστός και ως Chatham House, του οποίου τον ρόλο ως εργαλείο της παγκόσμιας κλίκας έχω επίσης ιδρύσει στο παρελθόν, [10] και επίσης με το αντίστοιχο των ΗΠΑ, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.
Ο Moncomble προσδιορίζει έναν από τους άνδρες που συμμετείχαν στη δημιουργία του CPIFA ως τον Chester Ronning, ο οποίος είχε εργαστεί για την Καναδική Υπηρεσία Πληροφοριών της Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια άρχισε να προσπαθεί να πείσει τον κόσμο να αναγνωρίσει την κομμουνιστική Κίνα.
Λέει ότι ο Καναδάς ήταν μια από τις πρώτες χώρες που εξομάλυνε τις σχέσεις του με την Κίνα τη δεκαετία του 1970 και ο προσωπικός φίλος του Ronning, Huang Hua, έγινε πρεσβευτής της Κίνας στη χώρα αυτή. [11]
Αλλά το κύριο πρόσωπο πίσω από το CPIFA ήταν ο Walter Lockhart Gordon, «ιδρυτής της εταιρείας Clarkson and Gordon, επιφορτισμένος με την έγκριση των λογαριασμών τριών από τις πέντε μεγαλύτερες τράπεζες στον Καναδά: της Bank of Nova Scotia, της Toronto Dominion Bank και της Canadian Imperial Bank».
«Σαν τυχαία, ο W.L. Gordon ήταν ένας από τους πιο μακροχρόνιους ηγέτες του Καναδικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων (CIIA) – που ιδρύθηκε από το RIIA [Chatham House] – και τον βρίσκουμε, όπως συμβαίνει, στην Ομάδα Μπίλντερμπεργκ». [12]
Το χέρι των τραπεζιτών ήταν και πάλι ορατό το 1966, όταν το Ίδρυμα Ροκφέλερ ενώθηκε με το Ίδρυμα Φορντ – του οποίου τη σιοϊμπεριαλιστική φύση έχω επίσης αποδείξει σθεναρά [13] – για την ίδρυση της Εθνικής Επιτροπής για τις Σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών-Κίνας. [14]
Ο Moncomble περιγράφει αυτή την οντότητα, η οποία εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα, ως «όχημα προπαγάνδας υπέρ μιας πιο μετριοπαθούς πολιτικής όσον αφορά την κόκκινη Κίνα». [15
]
Και προσθέτει: «Δύο χρόνια αργότερα, το 1968, έτος εκλογών στις ΗΠΑ, ο κ. Νέλσον Ροκφέλερ μίλησε για την ανάγκη διαλόγου με την κομμουνιστική Κίνα, για τη «βελτίωση» των σχέσεων με την ΕΣΣΔ και για τη δημιουργία μιας «Νέας Παγκόσμιας Τάξης». [16]
Τον επόμενο χρόνο, στις 22 Μαρτίου 1969, διοργανώθηκε στη Νέα Υόρκη μια σημαντική διάσκεψη για τις σχέσεις μεταξύ Δύσης και Κίνας.
Ο Moncomble εξηγεί: «Οι κύριοι συμμετέχοντες, που κατεύθυναν το συνέδριο προς ένα συγκεκριμένο συμπέρασμα, ήταν ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Arthur Goldberg, πρόεδρος της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, και ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Jacob Javits, επίτιμος πρόεδρος των Εβραίων Βετεράνων Πολέμου και αντιπρόεδρος του Ανεξάρτητου Τάγματος του B'nai B'rith». [17]
Για όσους δεν γνωρίζουν, η B'nai B'rith είναι μια ιουδαιο-ρατσιστική μασονική οντότητα διαβόητη για την «ακύρωση» και τον εκφοβισμό των επικριτών του Ισραήλ/Σιωνισμού για υποτιθέμενο «αντισημιτισμό». [18]
Η διάσκεψη τάχθηκε, φυσικά, υπέρ της προσέγγισης μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας.
Ο Moncomble λέει ότι, συγκεκριμένα, ο Goldberg ζήτησε την ένταξη της κομμουνιστικής Κίνας στα Ηνωμένα Έθνη – η οποία ήρθε περίπου δύο χρόνια αργότερα, το 1971 – ενώ ο Javits ζήτησε να παρασχεθούν στους Κινέζους φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τη χώρα τους από αμερικανικούς δορυφόρους. [19]
Παραδόξως, η συγκέντρωση της Νέας Υόρκης συνέπεσε με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, υπό τον Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον, που ανακοίνωσε την επιθυμία να οικοδομήσει πιο εποικοδομητικούς δεσμούς με την Κίνα, γεγονός που οδήγησε στο υψηλού προφίλ ταξίδι του προέδρου στην κομμουνιστική χώρα τον Φεβρουάριο του 1972.
Ο Τύπος έκανε μεγάλο μέρος αυτής της επίσκεψης, προσθέτει ο Moncomble, «αλλά αυτό που συστηματικά ξέχασε να κάνει είναι να πει στους αναγνώστες του για προηγούμενες διαπραγματεύσεις». [20]
Αυτές είχαν πραγματοποιηθεί από τον διαβόητο Εβραίο παγκοσμιοποιητή Χένρι Κίσινγκερ, του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, της Μπίλντερμπεργκ και της Τριμερούς Επιτροπής. [21]
Ακολούθησε μια σειρά από προσοδοφόρες επιχειρηματικές συμφωνίες με την Κίνα, όπως το συμβόλαιο 290 εκατομμυρίων δολαρίων που κέρδισε η Pullman Kellog του Τέξας και η ολλανδική θυγατρική της Kellog Continental το 1973 που αφορούσε την κατασκευή οκτώ αγροχημικών συγκροτημάτων. [22]
Επιπλέον, η Louis Dreyfus & Co, ειδικοί στη μεταφορά δημητριακών, πούλησε 400.000 τόνους αμερικανικού σιταριού στην κομμουνιστική Κίνα. [23]
Υπό την προεδρία του Τζίμι Κάρτερ, το 1977, ο υπουργός Εξωτερικών Σάιρους Βανς – επίσης, συμπτωματικά, του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και της Τριμερούς Επιτροπής, καθώς και του Ιδρύματος Ροκφέλερ – επισκέφθηκε την Κίνα μιλώντας για την έξοδο των σχέσεων από το αδιέξοδο. [24]
Όπως αποδείχθηκε, ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ βρισκόταν στην κινεζική πρωτεύουσα την ίδια χρονιά για επιχειρηματικά θέματα. [25]
Στη συνέχεια, το 1978, ένας άλλος κορυφαίος παγκοσμιοποιητής, ο Zbigniew Brzezinski (Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, Bilderberg και Τριμερής Επιτροπή), επισκέφθηκε τις κινεζικές αρχές. [26]
Ο Moncomble λέει ότι «16 μήνες μυστικών συνομιλιών» κορυφώθηκαν με την αναγνώριση του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Κίνα από τις ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 1978 και την επίσημη αποκατάσταση των σχέσεων την 1η Ιανουαρίου 1979. [27]
Αναφέρει ότι ο Georges Berthoin έγραψε στη Le Monde στις 22-23 Απριλίου 1979 ότι «οι κινεζικές αρχές φαίνεται να εγκρίνουν την ιδέα μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης». [28]
Ο «αγιασμός» ήρθε τον Μάιο του 1981, όταν η παγκοσμιοποιητική Τριμερής Επιτροπή πραγματοποίησε μια συνάντηση στο Πεκίνο/Πεκίνο, με πρωτοβουλία των συναδέλφων του Chatham House στο CPIFA. [29]
Μεταξύ των παρευρισκομένων ήταν ο Peter Shore, βουλευτής του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος και ο Fabian. Winston Lord, πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων και μέλος της Bilderberg. Ο Bruce MacLaury, πρόεδρος της Federal Reserve Bank της Μινεάπολης και του Brookings Institution και μέλος της Bilderberg και του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων και, περιττό να πούμε, ο David Rockefeller. [30]
Η αφήγηση του Moncomble τελειώνει εκεί, τη χρονιά που εκδόθηκε το βιβλίο του, αλλά ο Hillard αναφέρεται σε ορισμένες μεταγενέστερες εξελίξεις από την πλεονεκτική θέση του το 2019, παρατηρώντας ότι «η προοδευτική άνοδος της Κίνας στην εξουσία την οδήγησε να αποτελεί πλέον έναν από τους πυλώνες της παγκόσμιας πολιτικής οργάνωσης». [31]
Επισημαίνει, για παράδειγμα, μια έκθεση του Reuters από τις 7 Ιουλίου 2009 με τίτλο «Η Ρωσία και η Κίνα θα προωθήσουν το παγκόσμιο νόμισμα στη σύνοδο κορυφής της G8» [32] – η οποία πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία, παρεμπιπτόντως, και χαιρετίστηκε με μαζικές διαμαρτυρίες κατά της παγκοσμιοποίησης.
Η έκθεση αναφέρει: «Η Κίνα, η οποία έχει έως και το 70 τοις εκατό των 1.95 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε επίσημα συναλλαγματικά αποθέματα σε δολάριο, υπογραμμίζει ότι το δολάριο εξακολουθεί να είναι το πιο σημαντικό αποθεματικό νόμισμα.
«Ωστόσο, πιστεύει ότι η υπερβολική εξάρτηση από το δολάριο έχει επιδεινώσει τη χρηματοπιστωτική κρίση και βλέπει τα ειδικά τραβηκτικά δικαιώματα (SDR) του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που βασίζονται σε ένα καλάθι νομισμάτων, ως βιώσιμη εναλλακτική λύση για το μέλλον». [33]
Η Hillard παρέχει επίσης έναν σύνδεσμο προς ένα άρθρο του 2017 από το Foreign Affairs, την «πολύ παγκοσμιοποιητική» επιθεώρηση του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων. [34]
Αυτό αναφέρεται στη μακροχρόνια θέση της Κίνας ότι το SDR – το συνθετικό νόμισμα που δημιουργήθηκε από το ΔΝΤ – θα πρέπει να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στο διεθνές νομισματικό σύστημα. [35]
Ο Hillard γράφει ότι η Κίνα είναι το τελευταίο κομμάτι στο παζλ του παγκοσμιοποιημένου ελέγχου. [36]
Περιγράφει την περιβόητη χρήση της τεχνολογίας αναγνώρισης προσώπου που συνδέεται με ένα σύστημα κοινωνικής πίστωσης που ανταμείβει ή τιμωρεί τη συμπεριφορά όπως το κράτος κρίνει σκόπιμο.
«Η Κίνα είναι ένα ονειρεμένο μοντέλο για την παγκόσμια ολιγαρχία που θέλει να αναπτύξει αυτές τις μεθόδους σε όλο τον πλανήτη... επίσημα, για την ασφάλειά μας». [37]
Απλώς για να τονίσω τον πραγματικό και σοβαρό ρόλο που διαδραμάτισε η Κίνα στην προσπάθεια των παγκοσμιοποιητών για παγκόσμια τυραννία, θα παραπέμψω τους αναγνώστες σε μια ομιλία που δόθηκε στο Πεκίνο στο Lanting Forum του κινεζικού κράτους από τον υπουργό Εξωτερικών H.E. Wang Yi, ο οποίος είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. στις 27 Οκτωβρίου 2025.
Εμφανίζεται στον ιστότοπο του CPIFA, Chatham House της Κίνας, με τίτλο «Εφαρμογή της Πρωτοβουλίας Παγκόσμιας Διακυβέρνησης για μια Κοινότητα με Κοινό Μέλλον για την Ανθρωπότητα». [38]
Ο Wang Yi ισχυρίζεται ότι «τα τελευταία 80 χρόνια, το διεθνές σύστημα με τον ΟΗΕ στον πυρήνα του στέκεται ως θεμέλιο της παγκόσμιας ειρήνης και ανάπτυξης».
Λέει ότι μπροστά στα εμπόδια, ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ «παρουσίασε επίσημα την Πρωτοβουλία Παγκόσμιας Διακυβέρνησης (GGI), προσφέροντας στην κινεζική απάντηση σε αυτό το ερώτημα της εποχής μας».
Αυτό προφανώς συντάχθηκε από τα ίδια δίκτυα που βρίσκονται πίσω από παρόμοιες προσπάθειες στη «Δύση» επειδή ακούμε την ίδια αηδιαστική γλώσσα!
Πρόκειται για «διεθνές κράτος δικαίου για ένα δίκαιο και εύτακτο παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης», «μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση για καθολικά επωφελή και χωρίς αποκλεισμούς αποτελέσματα της παγκόσμιας διακυβέρνησης» και «πραγματικά αποτελέσματα για μια ρεαλιστική και αποτελεσματική διαδικασία παγκόσμιας διακυβέρνησης».
Λέγοντας ψέματα μέσα από τα δόντια του, ο Wang Yi δηλώνει: «Το GGI ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κόσμου και στις επιθυμίες των ανθρώπων.
«Μαζί με την Πρωτοβουλία Παγκόσμιας Ανάπτυξης (GDI), την Πρωτοβουλία Παγκόσμιας Ασφάλειας (GSI) και την Πρωτοβουλία Παγκόσμιου Πολιτισμού (GCI), υπόσχεται την απαραίτητη σταθερότητα και παρέχει βεβαιότητα για αυτόν τον ασταθή κόσμο και έχει λάβει ταχεία και σαφή υποστήριξη από περισσότερες από 140 χώρες και διεθνείς οργανισμούς».
Εδώ συγχέει τους άθλιους στόχους των κρατών και οντοτήτων που ελέγχονται από την παγκοσμιοποίηση με «τις ανάγκες του κόσμου και τις επιθυμίες των ανθρώπων».
Πίσω από όλη αυτή την πολυλογία κρύβεται η γνωστή ιμπεριαλιστική ατζέντα της λεηλασίας και του κέρδους.
Ο Wang Yi λέει: «Πρέπει να επαναφέρουμε την ανάπτυξη στο επίκεντρο της διεθνούς ατζέντας, να κινητοποιήσουμε παγκόσμιους πόρους για την ανάπτυξη και να προωθήσουμε μια ισότιμη και ισορροπημένη παγκόσμια αναπτυξιακή εταιρική σχέση.
«Η Κίνα προωθεί υψηλής ποιότητας συνεργασία Belt and Road με χώρες εταίρους, ωφελώντας πάνω από τα τρία τέταρτα όλων των χωρών στον κόσμο.
«Εφαρμόσαμε τις 10 δράσεις εταιρικής σχέσης για τον εκσυγχρονισμό με αφρικανικές χώρες, πραγματοποιήσαμε πέντε προγράμματα με χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, αναπτύξαμε πέντε πλαίσια συνεργασίας με αραβικά κράτη και δημιουργήσαμε επτά πλατφόρμες συνεργασίας προσαρμοσμένες στις χώρες των νησιών του Ειρηνικού, επιφέροντας κοινή πρόοδο στην πορεία μας προς τον εκσυγχρονισμό.
«Η Κίνα εφαρμόζει ενεργά την Παγκόσμια Πρωτοβουλία Διακυβέρνησης της Τεχνητής Νοημοσύνης και έχει ξεκινήσει τον Παγκόσμιο Οργανισμό Συνεργασίας για την Τεχνητή Νοημοσύνη (WAICO), για να προωθήσει την τεχνητή νοημοσύνη για καλό και για όλους και να υποστηρίξει την ανάπτυξη ικανοτήτων στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου».
«Υποστηρίζουμε την Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομών και τη Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης να διαδραματίσουν μεγαλύτερο ρόλο ως χρήσιμα συμπληρώματα των υφιστάμενων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, συμβάλλοντας από κοινού στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα».
Μπορείτε να επιλέξετε να πιστέψετε τον Wang Yi ότι όλα αυτά είναι ωραία και χαδιάρικα και ακίνδυνα επειδή είναι «πολυπολικά». Επιμένει: «Το πιο επιθυμητό όραμα του GGI είναι ένα μέλλον δικαιοσύνης».
Αλλά ο στόχος της επιβολής ενός Παγκόσμιου Κράτους είναι πολύ σαφής όταν ο κομμουνιστής πολιτικός τονίζει: «Πρέπει να σταθούμε ενωμένοι για να αντιμετωπίσουμε τις πιεστικές προκλήσεις και να στηρίξουμε τους αδύναμους κρίκους της παγκόσμιας διακυβέρνησης».https://network23.org/
https://enaasteri.blogspot.com/search?updated-max=2026-03-09T14:46:00%2B02:00&max-results=7
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου